Σπύρος Παπαγεωργίου - Καραμανλής και «φάκελος»

Από τον πρόλογο:

Ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζ. Χόρτον, ο οποίος παρέσχε την γνωστήν ιστορικήν μαρτυρίαν δια την Μικρασιατικήν Καταστροφήν, εις απόρρητον εκθεσίν του, είχε γράψει: «Είναι απίστευτον, ότι ο Έλλην πολιτικός είναι ικανός να προχωρήση ακόμη και εις θυσίαν της χώρας του και πολλών ανθρωπίνων ζωών, αρκεί να διατηρήση το κόμμα του εις την εξουσίαν έστω και δι' ολίγας ημέρας». Αυτός, πράγματι, είναι έν πολλοίς ο σύγχρονος ελληνικός κομματισμός ο οποίος φθείρει το Έθνος μας. Την αδροτέραν συμπύκνωσιν και επαλήθευσιν του ανωτέρω λόγου αποτελεί ο Καραμανλισμός.[...]

Σπύρος Παπαγεωργίου - Καραμανλής και «φάκελος»

Michael Lowy - Che Guevara, Άπαντα

Με πολλή δυσκολία παίρνει κανείς την πένα, όταν είναι να γράψει για μορφές της Ιστορίας, όπως ο Ερνέστο Γκουεβάρα. Πώς να τολμήσεις να καταπιαστείς με τέτοιο εγχείρημα, έχοντας μπροστά σου έναν υπεράνθρωπο, ένα ανθρώπινο φαινόμενο, πού όσοι τον γνώρισαν ή ασχολήθηκαν με την προσωπικότητα του, μόνο σαν ημίθεο τον παρουσιάζουν.

Ο Ερνέστο Γκουεβάρα, πού οι Κουβανέζοι αποκαλούν χαϊδευτικά Τσε, υπήρξε ό άνθρωπος, πού τόσο κυριαρχήθηκε από τα ιδανικά του, πού αυτά μόνο γίνανε ό Πολικός του. Και μπρος σ' αυτά είχαν πάψει να λειτουργούν και να υπάρχουν όλες οι ανθρώπινες ανάγκες. Στά ιδανικά υποτάχτηκαν όλες οί ανθρώπινες αδυναμίες, όλες οί ανθρώπινες επιδιώξεις. Άλλα ποια να ήσαν άραγε αυτά τα πανίσχυρα ιδανικά, πού κυριαρχούσαν μέσα του;" Ισως γίνουν περισσότερο καταληπτά, αν αναφερθούμε στο τελευταίο γράμμα πού στέλνει ό Τσε στα παιδιά του. «...Αν έρθει μέρα, πού θα διαβάσετε αυτό μου το γράμμα, θα πει πώς ό πατέρας σας έχει φύγει από κοντά σας... Ό πατέρας σας είναι ένας άνθρωπος, πού ενεργεί όπως σκέπτεται. Καί πού σίγουρα έμεινε πάντα πιστός στις πεποιθήσεις του... Προπάντων να κρατήσετε μέσα σας την ικανότητα να αισθάνεστε πολύ βαθιά κάθε αδικία, πού διαπράττεται εναντίον οποιουδήποτε, σ' οποιοδήποτε σημείο κι αν είναι του κόσμου... Αυτή είναι ή πιο ωραία αρετή ένoς επαναστάτη...».

Michael Lowy - Che Guevara, Άπαντα

Pierre-Joseph Proudhon - Περί Ιδιοκτησίας

"Εάν με ρωτούσαν -Τι είναι η σκλαβιά; και έπρεπε να απαντήσω με μια λέξη, θα έλεγα 'Φόνος' και θα γινόμουν αμέσως κατανοητός. Δεν θα χρειαζόταν κανένα επιπλέον επιχείρημα για να δείξω ότι το να αφαιρείς από κάποιους τις σκέψεις τους, τις επιθυμίες τους, την προσωπικότητά τους είναι μια εξουσία ζωής και θανάτου, και το να σκλαβώνεις έναν άνθρωπο είναι σαν να τον σκοτώνεις. Επομένως γιατί στην ερώτηση -Τι είναι ιδιοκτησία; να μην απαντήσω -'Κλοπή';"

Στην παρούσα έκδοση παρουσιάζουμε ένα κεφάλαιο απ' το περιλάλητο βιβλίο του Προυντόν Τι είναι η ιδιοκτησία;, που πρωτοεκδόθηκε το 1840 στη Γαλλία και έκτοτε κυκλοφόρησε σε πάρα πολλές εκδόσεις, σε αρκετές χώρες του κόσμου. Το κεφάλαιο έχει τίτλο: «Για την εργασία ως αποτελεσματικό αίτιο του τομέα της ιδιοκτησίας» και είναι το τρίτο του βιβλίου. Ο τίτλος Περί ιδιοκτησίας δόθηκε από εμάς στην έκδοση αυτή.

Μολονότι ο Προυντόν είναι αρκετά γνωστός και στην Ελλάδα, το έργο του παραμένει ουσιαστικά άγνωστο, σε αντίθεση με αυτό άλλων σημαντικών μορφών του αναρχικού κινήματος. Έτσι, με την παρούσα έκδοση πιστεύουμε ότι συμβάλλουμε στη γνωριμία με αυτό το σημαντικότατο έργο, που επηρέασε γενιές αναρχικών και όχι μόνο.»

Προυντόν - Περί Ιδιοκτησίας

Κορνήλιος Καστοριάδης - Χώροι του ανθρώπου

"Ο τόμος αυτός περιέχει τα τρία κύρια μέρη -Κοινωνία, Πόλις, Λόγος- του δημοσιευμένου στα γαλλικά βιβλίου μου «Domaines de l' homme».

Ο αναγνώστης θα βρει εδώ κείμενα που τα δούλεψα και τα δημοσίευσα ανάμεσα στα Σταυροδρόμια του Λαβυρίνθου και στο Θρυμματισμένο Κόσμο. Προετοιμάζουν κι αυτά την Ανθρώπινη Δημιουργία, και διατυπώνουν ήδη μερικές απ' τις κεντρικές ιδέες που θα αναπτυχθούν εκεί. Όσοι παρακολουθούν τη δουλειά μου θα βρουν εδώ, ελπίζω, καινούργιες της πλευρές." Κορνήλιος Καστοριάδης

Υ.Σ.: Το πρώτο κείμενο του βιβλίου με τίτλο "Υπάρχει σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης; Σκέψεις πάνω στην «ανάπτυξη» και την «ορθολογικότητα»", υπάρχει στο ομώνυμο βιβλίο του Κορνήλιου Καστοριάδη, το οποίο έχει σκαναριστεί ήδη κι έτσι δεν το ξαναπέρασα - το βιβλίο οπότε ξεκινά με το δεύτερο κείμενο. Το κείμενο που λείπει θα το βρείτε εδώ.

Κορνήλιος Καστοριάδης - Χώροι του ανθρώπου

Friedrich Engels - Η καταγωγή της οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους

Στην «Καταγωγή της Οικογένειας της Ατομικής Ιδιο­κτησίας και του Κράτους» ο Ένγκελς περιγράφει τις διαδο­χικές κοινωνικές και οικονομικές μορφές που αποτέλεσαν το θεμέλιο της ανθρωπότητας στα πρώτα χρόνια της ιστορίας της, καθώς ο άνθρωπος γινόταν σίγα - σίγα κύριος των μέ­σων συντήρησης του. Το βιβλίο γράφτηκε μετά το θάνατο του Μαρξ, και περιέχει στοιχεία από σημειώσεις του Μαρξ και του 'Ενγκελς. Βασίζεται στο βιβλίο «Ή Αρχαία Κοι­νωνία» (Ancient Society) του ανθρωπολόγου Lewis Henry Morgan που δημοσιεύτηκε στα 1877.

Το βιβλίο του Ένγκελς συγκεντρώνει τα βασικά στοιχεία του υλικού του Μόρ­γκαν, και έρευνα τις βασικές διαφορές μεταξύ της πρωτό­γονης κοινωνίας και του «πολιτισμού», όπου οι τάξεις και η πολιτική οργάνωση είναι διαμορφωμένες. Τα προβλήματα που εξετάζει ο 'Ενγκελς χωρίζονται σε τρεις βασικές κατη­γορίες, τις εξής: α) τα στάδια της ανάπτυξης στην ιστορία της ανθρωπότητας, β) η φύση της πρωτόγονης κοινωνίας και η σχέση της με την ιδιοκτησία, την κοινωνική ιεραρχία, τις μορφές της οικογένειας και τα συστήματα καταγωγής, και γ) η εμφάνιση της εμπορευματικής παραγωγής, η διαίρεση σε τάξεις οικονομικά προσδιορισμένες, και το κράτος. Ένα τέταρτο σημαντικό ζήτημα της σύγχρονης ανθρωπολογικής έρευνας, στο οποίο ο Ένγκελς, αναφέρεται πολύ σύντομα, είναι το θέμα των πρώτων μορφών κοινωνικής οργάνωσης στους πιθηκοειδείς και η σημασία του για την προσέγγιση των πρώτων χρόνων της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Φρίντριχ Ένγκελς - Η καταγωγή της οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους

Το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας

Μετά το Σύνταγμα της Ελλάδας δημοσιεύεται και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καλό είναι να του ρίξουμε καμμιά ματιά μετά απ' όλα αυτά που λέγονται περί σχεδίου Ανάν κλπ. Έτσι για να ξέρουμε που βαδίζουμε!

Το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας

Anton Ciliga - Ο Λένιν και η κοινωνική επανάσταση. H CNT και η ρωσική επανάσταση.

Ακούγοντας τις αντιλήψεις του Λένιν σ' ό,τι αφορούσε την "Εργατική Αντιπολίτευση", ο Σλιάπνικωφ φώναξε στο τέλος του 10ου Συνεδρίου του κόμματος: "Σε όλη μου τη ζωή και στα είκοσι χρόνια που βρίσκομαι μέσα στο κόμμα, ποτέ μου δεν είδα και ποτέ μου δεν άκουσα τίποτε πιο δημαγωγικό και πιο πρόστυχο". Αυτά τα λόγια του Σλιάπνικωφ μοιάζουν με τα λόγια του Τόμας Μύντσερ, ο οποίος είχε αποκαλέσει τον Λούθηρο "Doctor Lugner" (ο δόκτορ ψεύτης), ύστερα από τα φυλλάδια που ο Λούθηρος είχε γράψει για να υπερασπίσει τους προτεστάντες πρίγκηπες εναντίον των προτεσταντών χωρικών... Το κελλί ήταν σκοτεινό, είχε ήδη νυχτώσει. Τα Ουράλια και η στέππα είχαν βυθιστεί σ' έναν απαίσιο ύπνο. Κι' εγώ πονούσα κι' η καρδιά μου ήταν βαριά. Για έξη μήνες μου ήταν αδύνατο να ανοίξω το στόμα μου, να διαβάσω ή να γράψω οτιδήποτε. Τόσο ήμουν απορροφημένος και τόσο υπέφερα που χωριζόμουνα για πάντα από την παράδοση του Λένιν. (Άντον Κλίγκα). H CNT και γενικά ο αναρχικός τύπος πλημμύρισαν από άρθρα που ήταν λυρικοί παιάνες προς τους Μπολσεβίκους, που τους έβλεπαν σαν επαναστάτες ήρωες. Ελάχιστοι τόλμησαν να αναφερθούν στις εξουσιαστικές ρίζες των Μπολσεβίκων και να κρατήσουν απόσταση από το καινούργιο κομμουνιστικό κράτος... Αλλά, όπως τονίζει ο Γιοζέπ Τέρμες, "αυτοί ήταν μερικές σταγόνες νερού μέσα στη θάλασσα του αναρχικού και του αναρχοσυνδικαλιστικού ενθουσιασμού για την επανάσταση των σοβιέτ"...

Anton Ciliga - Ο Λένιν και η κοινωνική επανάσταση. H CNT και η ρωσική επανάσταση.

Κορνήλιος Καστοριάδης - Ο θρυμματισμένος κόσμος

«Ποτέ άλλοτε το καθήκον του φιλοσοφικού στοχασμού δεν υπήρξε τόσο βαρύ και τόσο δύσκολο όσο είναι σήμερα. Αυτός πιθανότατα είναι και ο λόγος που η εποχή μας σπεύδει να διακηρύξει το τέλος της φιλοσοφίας, το αδιέξοδο της μεταφυσικής ή την ανάγκη να υπαχθούμε όλοι στον Νόμο που αποκάλυψε ένας απρόσιτος Άλλος.

Το τέλος της φιλοσοφίας θα σήμαινε το τέλος του αιτήματος της αυτονομίας. Κι είναι αλήθεια ότι το αίτημα αυτό, που ενσαρκώθηκε ελλιπώς και εν μέρει στην ελληνοδυτική ιστορία, βρίσκεται σήμερα υπό απειλή. Ανισόρροπα αυτονομημένη και δυνάμει καταστροφική ανάπτυξη της τεχνοεπιστήμης· κατα-σίγαση της πολιτικής και της κοινωνικής διαμάχης· αξιοθρήνητη παραίτηση των διανοουμένων, που συνωστίζονται γύρω από τις εξουσίες ή αποσύρονται στους πύργους τους από πλεξιγκλάς —όλα αυτά συνωμοτούν στη δημιουργία ενός τύπου ανθρώπου, που έχει πλήρως απορροφηθεί από την κατανάλωση και την ηδονή της στιγμής, απαθής ως προς τα κοινά, ταυτόχρονα κυνικός και κονφορμιστής. Πώς είναι δυνατόν, με τέτοιους πολίτες, να λειτουργήσει αυτή η περίφημη δημοκρατία ή, μακροπρόθεσμα, να επιβιώσει; Οι πολιτικοί μας φιλόσοφοι δεν μπαίνουν καν στον κόπο ν' απαντήσουν στο ερώτημα.

Το βιβλίο αυτό, που συγκεντρώνει διάφορα κείμενα, συνεχίζει και εμβαθύνει τις σκέψεις που διατύπωσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο έργο του Τα σταυροδρόμια του λαβύρινθου.» Κ.Κ.

Κορνήλιος Καστοριάδης - Ο θρυμματισμένος κόσμος

Κορνήλιος Καστοριάδης,Bianco L.,Domenach,J.M.,Dumont R. - Υπάρχει σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης;

«Εν ονόματι τίνος μιλούμε»; Σε ό,τι με αφορά, θα έλεγα ότι μιλώ εν ονόματί μου. Και δεν νομίζω ότι υπήρξε έστω και ένας άνθρωπος στην ιστορία που να μίλησε στο όνομα κάποιου άλλου από τον εαυτό του. Η πεποίθηση όμως αυτή, ότι μπορεί κανείς να μιλάει στο όνομα των άλλων, ή όλων, είναι η φενάκη η πιο διαδεδομένη ανάμεσα στους διανοούμενους και τους πολιτικούς.

Κορνήλιος Καστοριάδης,Bianco L.,Domenach,J.M.,Dumont R. - Υπάρχει σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης;

Bertolt Brecht - Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια

“Κι η τέχνη πρέπει, σ’ αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν’ αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο µιας µικρής µερίδας ορισµένων που παίζουν τις θεότητες της µοίρας για τους πολλούς και που απαιτούν µια πίστη που πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να είναι τυφλή, και µπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη µοίρα τους στα δικά τους χέρια. Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύµατα, και µπορεί να παραδώσει τον κόσµο στον άνθρωπο. Μπορεί να µεγαλώσει την αµάθεια και µπορεί να µεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάµεις που αποδείχνουν τη δύναµη τους καταστρέφοντας, και στις δυνάµεις που αποδείχνουν τη δύναµη τους Βοηθώντας.

Όποιος σήµερα θέλει να πολεµήσει την ψευτιά και την αµάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν, την εξυπνάδα να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού, την τέχνη να την κάνει ευκολοµεταχείριστη σαν όπλο, την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ’ αποχτήσει δύναµη, την πονηριά να τη διαδώσει ανάµεσα τους.” Bertolt Brecht

Μπέρτολτ Μπρεχτ - Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια (Συνέδριο για την υπεράσπιση της κουλτούρας, Παρίσι 1935)

Κορνήλιος Καστοριάδης - Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα

Τι σημαίνουν σήμερα για μας οι λέξεις «πολιτική» και «επανάσταση»; Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για ν’ απαντήσει σ’ αυτό το πρόβλημα χρειάστηκε να παραμερίσει τις έτοιμες λύσεις, έπαψε να σέβεται τη λογική του δόγματος, έδωσε μια νέα διάσταση στην επαναστατική προοπτική, και όπως λέει ο ίδιος: «Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλάει εν ονόματι της εργατικής τάξης, παρά μόνο η ίδια η εργατική τάξη. Όταν λοιπόν ένας πολιτικός μιλάει εν ονόματι της εργατικής τάξης, του έθνους κτλ. πρέπει να ξέρουμε πως είτε απατά είτε απατάται. Τρίτος όρος δεν υπάρχει».

Κορνήλιος Καστοριάδης - Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα

Μάρεϋ Μπούκτσιν - Ιεραρχία και κυριαρχία

«Η ιεραρχία, η κυριαρχία κι ο σεξισμός δεν εξαφανίζονται με το «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό», με μια «επαναστατική ηγεσία», μ’ ένα «εργατικό κράτος» και με μια «σχεδιασμένη οικονομία». Εκείνο που πρέπει να δημιουργήσουμε, για ν’ αντικαταστήσουμε την αστική κοινωνία, δεν είναι μόνο η αταξική κοινωνία που οραματίστηκε ο σοσιαλισμός, αλλά και η μη καταπιεστική ουτοπία που οραματίστηκε ο αναρχισμός». Μάρεη Μπούκτσιν

Μάρεϋ Μπούκτσιν - Ιεραρχία και κυριαρχία

Μάρεϋ Μπούκτσιν - Ο μύθος του υπερπληθυσμού

Την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, ο Τόμας Μάλθους διατύπωσε «τον νόμο του πληθυσμού» σύμφωνα με τον οποίο η παραγωγή τροφίμων αυξάνεται με αριθμητική πρόοδο, ενώ ο πληθυσμός με γεωμετρική. Για να διατηρηθεί η ισορροπία, θεωρούσε επιτακτικό τον έλεγχο και τον περιορισμό του πληθυσμού- δηλαδή έλεγε ουσιαστικά ότι ήταν ευπρόσδεκτες οι επιδημίες και οι καταστροφές…

Στο βιβλίο αυτό ο Μπούκτσιν ανασκευάζει αυτόν τον μύθο, κάτω από τις διάφορες ιδεολογικές του μεταμφιέσεις - μαλθουσιανισμός, νεομαλθουσιανισμός, κοινωνικός δαρβινισμός, φασισμός, «οικολογία του βάθους» κ.λ.π. - καταρρίπτοντας μεθοδικά και αμείλικτα τη φαινομενική λογική του και αποκαλύπτοντας αυτό που κρύβεται πίσω: τη ριζική απανθρωπιά του κεφαλαίου και τη μοίρα που αυτό επιβάλλει στους φτωχούς.

Γράφει: « …κανείς δεν μπορεί να μιλάει πια για «πληθυσμιακό πρόβλημα», δίχως να το συσχετίσει με το ταξικό και το κοινωνικό πρόβλημα. Θα χρειαζόταν να γραφούν τόμοι ολόκληροι για να ξεμπερδευτούν τα μπερδεμένα νήματα που συνδέουν την πείνα με τις μορφές γαιοκτησίας, την υλική βελτίωση με τη φθίνουσα πληθυσμιακή αύξηση, την τεχνολογία με την παραγωγή τροφίμων, τους εμφύλιους πολέμους και το ρόλο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με τις μεθόδους καλλιέργειας της γης… Οι άνθρωποι δεν μπορεί να υποβιβάζονται από τον νεομαλθουσιανισμό σε απλά ψηφία, δίχως, τουλάχιστον, να αντικατασταθεί ο οφειλόμενος σεβασμός προς τη ζωή από μια νέα απάνθρωπη μορφή οικοκτηνωδίας».

Μάρεϋ Μπούκτσιν - Ο μύθος του υπερπληθυσμού

Τό σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας

Θεώρησα καλό να το ανεβάσω γιατί σε αυτό βρίσκονται θεσμοθετημένοι οι κανόνες και οι λειτουργίες του ελληνικού κράτους, τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και οι ελευθερίες κάθε Έλληνα πολίτη. Καλό είναι λοιπόν να είμαστε ενημερωμένοι.

Τό σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας

Νόαμ Τσόμσκι - Nέα παγκόσμια τάξη

Στο προφητικό αυτό κείμενο, ο Τσόμσκι, διάσημος γλωσσολόγος και επικριτής της αμερικάνικης πολιτικής αναλύει με τον γνωστό οξυδερκή τρόπο του το ιστορικό υπόβαθρο και τις παραμέτρους οι οποίες γέννησαν την Νέα Παγκόσμια Τάξη, το φρικτότερο σύστημα ελέγχου και κυριαρχίας που γνώρισε ποτέ η Ιστορία. Επιπλέον, σφυροκοπά ανηλεώς τους “ηθικοπλαστικούς” μύθους με τους οποίους προσπαθούν να την ωραιοποιήσουν η Ιερή Συμμαχία της Οικονομίας της Αγοράς και ο Αμερικανός πάτρωνάς της, αποκαλύπτοντας ταυτοχρόνως την οργουελιανή πραγματικότητα την οποία ετοιμάζουν για μας οι βιαστές των ονείρων μας.

Το βιβλίο ουσιαστικά παρουσιάζει τη διάλεξη που δόθηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1991 στο κολέγιο Μπέιτς, στο Λέβιστον του Μέιν, για να εκδοθεί, εν συνεχεία, υπό μορφή μπροσούρας από τις εκδόσεις Open Magazine. Στα ελληνικά εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1995.

Νόαμ Τσόμσκι - Nέα παγκόσμια τάξη

Guy Debord - Η κοινωνία του θεάματος

Οταν ο Γκυ Ντεμπόρ αυτοκτόνησε το 1994, χτυπημένος από μια ανίατη ασθένεια, οι φίλοι και οπαδοί του στην Αθήνα τού απέδωσαν τις τελευταίες τιμές με έναν προσφιλή, στον ίδιο, κώδικα: οι τοίχοι στο κέντρο της πόλης γέμισαν συντροφικούς αποχαιρετισμούς, γεμάτους τρυφερότητα.

Λετριστής, ιδρυτής της Καταστασιακής Διεθνούς, κινηματογραφιστής, θεωρητικός, εκδότης περιοδικών ζύμωσης, εξ επιλογής πλάνης ανά την Ευρώπη, ο Ντεμπόρ υπήρξε ένας ζωντανός θρύλος της επανάστασης πολύ πριν από την εκούσια αποχώρησή του από τη ζωή. Πρόσωπο μυθικό για περισσότερες από μία γενιές αριστερών στην Ευρώπη, ο Ντεμπόρ σφράγισε με τη ζωή και το έργο του, που κατά τρόπο μοναδικό όσο και αξιοθαύμαστο ταυτίστηκαν, τη σκέψη και τη δράση της νεολαίας.

Βαθιά καλλιεργημένος, με στέρεη ιστορική συνείδηση, οπαδός του Εγελου, του Μαρξ αλλά και του Μποντλέρ και του Λοτρεαμόν, φιλοπαίγμων και μέγας αιρετικός, αλλά και εξαιρετικά διορατικός, στα Σχόλια στην Κοινωνία του θεάματος σκιαγραφεί με εντυπωσιακή διαύγεια τα κύρια χαρακτηριστικά της εκσυγχρονισμένης θεαματικής εξουσίας: αδιάκοπη τεχνολογική ανανέωση, κρατικοοικονομική συγχώνευση, γενικευμένο μυστικό, ψεύτικο που δεν επιδέχεται αντίρρηση και οικοδόμηση ενός διαρκούς παρόντος. Την τελευταία πενταετία το ενδιαφέρον για το πρόσωπό του έχει αναζωπυρωθεί. Βιογραφίες, ρετροσπεκτίβες, ιστοσελίδες αναβιώνουν τη θεωρία και τη δράση του - ως αντίδοτο ίσως στα κακά που ο ίδιος με τόση ακρίβεια προέβλεψε.

Τον Νοέμβριο του 1967 εκδίδεται το θρυλικό «Κοινωνία του Θεάματος». Λίγους μήνες αργότερα, το Παρίσι αναταράσσεται. Ο Debord συμμετέχει ενεργά στον ξεσηκωμό. Πλέον, η “Καταστασιακή Διεθνής” και η «Κοινωνία του Θεάματος» αναγνωρίζονται ως κάποια από τα βασικά φυτίλια στα οποία άναψε η φωτιά του Μάη του ‘68.

Guy Debord - Η κοινωνία του θεάματος

Νόαμ Τσόμσκι - Λουτρό αίματος

Ο Νόαμ Τσόμσκυ είναι παγκοσμίως γνωστός ως πολιτικός ακτιβιστής, συγγραφέας και καθηγητής της γλωσσολογίας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), όπου διδάσκει από το 1955. Ο Τσόμσκυ έχει γράψει και διδάξει πλατιά πάνω στη γλωσσολογία, τη φιλοσοφία και την πολιτική. Οι προσπάθειες του Τσόμσκυ για μεγαλύτερη δημοκρατία τιμώνται παγκόσμια από κινήματα ειρήνης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

«Λουτρό αίματος — bloodbath — είναι όρος οικείος στους Αμερικανούς. Χρησιμοποιείται κοινά για την περιγραφή πράξεων βίας και τρόμου — περασμένων, σύγχρονων και μελλοντικών — εναντίον των αμάχων πληθυσμών, όταν αποδίδονται στον εχθρό και στην περίπτωση που η νίκη δεν είναι με το μέρος μας. Κατά την επίσημη π.χ. εκδοχή της βιετναμικής ιστορίας, εμείς μόνο και ο γενναιότατος σύμμαχος μας της Σαϊγκόν ορθωθήκαμε ανάμεσα στα δέκα επτά εκατομμύρια των Νοτιοβιετναμέζων και στο λουτρό αίματος που δήθεν θα προκαλούσαν οι βαρβαρικές ορδές του Β. Βιετνάμ και ό βραχίονας τους στο Νότο, οι Βιετκόγκ. Η εντύπωση που μεταδίδουν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και το κοινό τους μέτρο είναι η εντύπωση ενός ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος, από την πλευρά των Αμερικανών ιθυνόντων, απέναντι στα θύματα της «βίας». Έκαναν το κοινό να πιστεύει πως η αμερικανική πολιτική στο Βιετνάμ επιβλήθηκε κατά κάποιο τρόπο από την προσφυγή στη βία και την απειλή ενός λουτρού αίματος — από την πλευρά των άλλων.» (Ν.Τ. από την εισαγωγή)

«Η απάντηση των αμερικανών ηγετών για τα λουτρά αίματος ήταν σε στενή σχέση με την φύση των θυμάτων και των δημίων και με τις πολιτικές συνέπειες που μπορεί να προκύψουν από τη σφαγή και την τρομοκρατία. Στον Τρίτο Κόσμο, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες πήραν σταθερά θέση εναντίον κάθε επαναστατικής αλλαγής (revolutionary change) από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησαν να συγκρατήσουν τις μετααποικιακές κοινωνίες που βρίσκονταν στο δρόμο της άνεξαρτοποίησης μέσα στα όρια του «Ελεύθερου Κόσμου» χωρίς να λογαριάσουν την άνοδο των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που δρούσαν στις ίδιες αυτές χώρες. Αυτός ο συντηρητικός και αντεπαναστατικός αντικειμενικός σκοπός καθόρισε την κλίμακα της αιματοχυσίας και της αποδεκτής και μη αποδεκτής βίας. Με την προοπτική αυτή, οι σφαγές στο όνομα της επανάστασης είναι κακές και αποτελούν προσφυγή στή βία, προσφυγή που θεωρείται ακατάλληλη και χονδροειδής για επίτευξη μιας κοινωνικής αλλαγής. Τέτοιες σφαγές είναι το έργο «τρομοκρατών» — η ίδια η λέξη «βία» προορίζεται συνήθως για την χρήση της δύναμης, όταν χρησιμοποιείται από στοιχεία και κινήματα τα όποια δεν εγκρίνουμε. […]» Ν.Τ.

Νόαμ Τσόμσκι - Λουτρό αίματος

Μαρξ και Έγκελς - Το κομμουνιστικό μανιφέστο

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, που από έκθεση των αρχών μιας ριζοσπαστικής ομάδας, έγινε ένα από τα πλέον διαβασμένα και μεταφρασμένα κείμενα στον κόσμο, άργησε να φθάσει στην Ελλάδα.

Γράφτηκε από τους Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, από τα τέλη του 1847 μέχρι τις αρχές του 1848, κατ’ εντολή της Κομμουνιστικής Λίγκας για να αποτελέσει το πρόγραμμά της, ενώ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 21 Φεβρουαρίου 1848, λίγες ημέρες πριν την Φεβρουαριανή Επανάσταση στο Παρίσι 24 Φεβρουαρίου 1848. Θεωρείται από τους ιδεολογικούς συνοδοιπόρους του ως ένα θεωρητικό κείμενο για την Καπιταλιστική και την Σοσιαλιστική κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα και οδηγός για δράση, οδηγός για την προλεταριακή επανάσταση που θα ανατρέψει την κυριαρχία της Αστικής τάξης και θα εγκαθιδρύσει μιαν αταξική κοινωνία.

Tο Κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ και Ένγκελς, που ήταν το πρώτο μαρξικό έργο που μεταφράσθηκε στα Ελληνικά, έκανε την εμφάνιση του στη γλώσσα μας μόλις το 1908. Δημοσιεύθηκε τότε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ο Εργάτης» του Βόλου και μόλις το 1913 ολόκληρο σε φυλλάδιο από το Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθήνας.

Μαρξ και Έγκελς - Το κομμουνιστικό μανιφέστο

Michael Moore -Ηλίθιοι λευκοί

Ο τύπος λέγεται Michael Moore, είναι δημοσιογράφος (με την έννοια της λέξης που είχαμε καιρό να δούμε). Τον ξέρετε, το είδατε στα oscar να τα χώνει στον Bush, ισως είδατε και το καλοφτιαγμένο και βραβευμένο ντοκυμαντέρ του Bowling for Columbine.

Το βιβλίο είχε μεγάλη επιτυχία 2002 όταν έμεινε για 58 εβδομάδες στην λίστα μπεστ σέλερς των Νιου Γιορκ Τάιμς. Πρόκειται για είναι ένα απολαυστικό βιβλίο, και αναρωτιέμαι: αυτοι οι αμερικανοί θα αλλάξουν μέχρι τις εκλογές; Διαβάστε το και δεν θα το μετανιώσετε: Είτε θυμώσετε, είτε το πάρετε σοβαρά, είτε γελάσετε, θα βρείτε οτι τουλάχιστον ο τύπος έχει άποψη.

Michael Moore - Ηλίθιοι λευκοί

Σάββας Ξηρός - Η Μέρα Εκείνη

Το βιβλίο περιγράφει τις ώρες που πέρασε ο Σ. Ξηρός στην εντατική, που ο ίδιος αποκαλεί «το δικό μας Γκουαντάναμο». Ανεξάρτητα από τη γνώμη καθενός για την αξιοπιστία της προσωπικής αυτής μαρτυρίας, από το κείμενο τίθενται σοβαρά ερωτήματα για τις μεθόδους που ακολουθήθηκαν κατά την περίοδο εκείνη. Το βιβλίο δεν έχει σκοπό την ηρωοποίηση του Ξηρού και το θέμα δεν είναι η όποια ανάλυση των ενεργειών της 17Ν- το ερώτημα είναι αν στο όνομα της αντιτρομοκρατικής πολιτικής το κράτος έχει το δικαίωμα να αυθαιρετεί κατά βούληση.

Σάββας Ξηρός - Η Μέρα Εκείνη