Πέτρος Μαρτινίδης - Πως πάνε στον "Παραδεισο" του Αρκά

Πρόκειται για ένα βιβλίο του Π. Μαρτινίδη για την ιστορία του γέλιου, εικονογραφημένο με 100 έγχρωμα strips από τη δουλειά του Αρκά.

Ξέρουμε όλοι γιατί γελάμε διαβάζοντας Αρκά. Θα γελούσαμε άραγε πριν 200 ή 2000 χρόνια; Κι ενδιάμεσα, μήπως φοβόμασταν μη χάσουμε την αθάνατη ψυχή μας γελώντας; Αν η ανεμελιά είναι το κέρδος του γέλιου, τι μας νοιάζουν τα 200, 2000 ή 1000 χρόνια πριν. Αρκεί που γελάμε. Είναι όμως η ανεμελιά το μόνο κέρδος;

«Η διακωμώδηση οτιδήποτε σοβαρού δεν επιτρέπει να ξεχνάμε κάθε σοβαρότητα στο ίδιο το γέλιο», γράφεται κάπου στο τέλος αυτού του βιβλίου. Γι' αυτό στις τρεις ενότητές του διατρέχει την ιστορία του γέλιου, εξετάζει τη γενεαλογία όλων των σειρών του Αρκά -από τον Κόκκορα του 1981 ώς τη Ζωή μετά του 2007- κι επιχειρεί να εντοπίσει την ιδιοπροσωπία και το βεληνεκές του χιούμορ του.

Γελά καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος, λέμε συνήθως. Ακόμα καλύτερα γελάει ο πιο διαβασμένος. Κι εξασφαλίζει τον Παράδεισο του Αρκά ακριβώς όπως τον άλλο: εφόσον δεν... πηγαίνει αδιάβαστος.

Πέτρος Μαρτινίδης - Πως πάνε στον "Παραδεισο" του Αρκά

Βυζάντιος Δημήτριος - Η γυναικοκρατία

Ο Δημήτριος Χατζηασλάνης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1790 και πήρε την προσωνυμία Βυζάντιος λόγω της καταγωγής του. Στην Πόλη μεγάλωσε και ασχολήθηκε με την αγιογραφία. Εργάστηκε ως αγιογράφος μέχρι το 1812, οπότε διορίστηκε διερμηνέας στην Αυλή του μπέη της Τύνιδας. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης έφυγε για την επαναστατημένη Ελλάδα και έφτασε στην Κυπαρισσία, όπου αγωνίστηκε στο μεσσηνιακό στρατόπεδο. Διετέλεσε αναπληρωτής γραμματέας της Πελοποννησιακής Γερουσίας, γραμματέας της επαρχίας Τριφυλίας και έπαρχος Κορώνης και Γαστούνης, ενώ υπήρξε επίσης γραμματέας του πρώτου δικαστηρίου εγκλημάτων που συστάθηκε από τους έλληνες αγωνιστές το 1826 και Γραμματέας επί των Πολεμικών.

Το 1838, λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Καποδίστρια, παραιτήθηκε από τις δημόσιες θέσεις λόγω διαφωνιών του με την κυβερνητική πολιτική και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην αγιογραφική δράση. Γνωστή είναι η αγιογράφησή του στο ναό του Αγίου Ανδρέου στην Πάτρα, ενώ έργα του σώζονται στο Ναύπλιο και στους ναούς της Υπαπαντής και του Προδρόμου στην Καλαμάτα. Πέθανε το 1853 στην Πάτρα. Στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας ο Βυζάντιος εντάχτηκε με τα θεατρικά έργα του και κυρίως την κωμωδία του Βαβυλωνία (1836), ενώ έγραψε επίσης τις κωμωδίες Ο Σινάνης (1838 ), Γυναικοκρατία (1841) και ο Κόλαξ (δημοσιεύτηκε το 1858 μετά τον θάνατό του).

Η Γυναικοκρατία είναι μια από τις λιγότερο γνωστές θεατρικές κωμωδίες του Δημήτριου Χατζηασλάνη ή Βυζάντιου. Το έργο εκδόθηκε το 1841. Είναι και αυτή μια σάτιρα ηθών, όπως και η Βαβυλωνία. Ο Βυζάντιος σ' αυτό το έργο κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και σατιρίζει την εμφάνιση στην ελληνική κοινωνία των ξενόφερτων, «δυτικών» ηθών, συνηθειών και ιδεών. Σ' αυτές ανήκει κατ' αυτόν και η «χειραφέτηση της γυναίκας», ο φεμινισμός ο οποίος παρουσιάζεται με την πιο χονδροειδή και απλοϊκή μορφή του. Σύμφωνα με τον Βυζάντιο, όταν μια ιδέα γίνει μόδα προτού προλάβει να δουλευτεί και να αφομοιωθεί από το κοινωνικό σύνολο, είναι επικίνδυνη και πρέπει να εξοβελιστεί. Και φυσικά το μέσο με το οποίο ο Βυζάντιος προσπαθεί να διδάξει το ακροατήριο του δεν μπορεί να είναι παρά η καυστική σάτιρα. Ο Βυζάντιος, ο οποίος ήταν ζωγράφος, κατάφερε να σκιαγραφήσει με σπαρταριστό τρόπο τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών του και να καυτηριάσει για άλλη μια φορά τις ξένες ιδέες που επιβλήθηκαν στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος απ' την επαφή του με τη δυτικά ήθη και έθιμα.

Βυζάντιος Δημήτριος - Η γυναικοκρατία

Ambrose Bierce - Το αλφαβητάρι του διαβόλου

-Αθεϊσμός ουσ.: Η μεγαλύτερη από τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου. -Δύση ουσ.: Το τμήμα του κόσμου που εκτείνεται δυτικά (ή ανατολικά) της Ανατολής. Κατοικείται στο μεγαλύτερο μέρος του από Χριστιανούς, ένα ισχυρό φύλο υποκριτών, οι οποίοι παράγουν κυρίως δολοφονίες και απάτες, "πολέμους" και "εμπορικές συναλλαγές" τις ονομάζουν αντίστοιχα. Το ίδιο και οι κάτοικοι της Ανατολής, οι οποίοι επίσης παράγουν κατά κύριο λόγο τα ίδια προϊόντα. -Προεδρία ουσ. : Γουρούνι ωραίο και παχύ, παίζει στα καταπράσινα λιβάδια της αμερικανικής πολιτικής. -Μέλλον ουσ. : Η χρονική περίοδος, στη διάρκεια της οποίας οι δουλειές μας ανθούν, οι φίλοι μας είναι πιστοί και η ευτυχία μας σίγουρη.

"Το αλφαβητάρι του διαβόλου" είναι κλασικό έργο της αμερικανικής λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας του, Αμπρόουζ Μπηρς (1842 - 1913;), χτυπούσε αλύπητα την πολιτική σαπίλα και την κάθε λογής υποκρισία. Υπήρξε φίλος και συμπαραστάτης του Μάρκ Τουαίην. Οι θρασύτατες, διασκεδαστικές και συχνά τολμηρές στήλες του στις αμερικανικές εφημερίδες έγιναν εξαιρετικά διάσημες. Εξάλλου, είχε στην άκρη της γλώσσας του ένα απολαυστικά φαρμακερό κεντρί, ακονισμένο από την έκθεσή του σε ό,τι χειρότερο θα μπορούσαν να κάνουν οι άντρες και οι γυναίκες τούτου εδώ του κόσμου. Θα μπορούσε άραγε το "πνεύμα" αυτού του Γιάνκη Όσκαρ Ουάιλντ, να βρει καλύτερο ταίρι από το αιχμηρό πενάκι του πρωτοπόρου σατυρικού εικονογράφου Ράλφ Στέντμαν;

Ambrose Bierce - Το αλφαβητάρι του διαβόλου

Τζόμπε Κοβάτα - Πνίξον Κύριε τον λαόν Σου

Αηδιασμένος από την κατάντια του σύγχρονου κόσμου, ο Θεός αποφασίζει να εξαπολύσει έναν δεύτερο κατακλυσμό. Ποιος θα παίξει τον ρόλο του καινούριου Νώε; Ο Παντοδύναμος επιλέγει τον Ροζάριο, έναν συφοριασμένο σαραντάρη από τη Νάπολη. Επί εφτά ημέρες, όσες χρειάστηκαν για τη δημιουργία του κόσμου, ο Ροζάριο και ο Θεός διασταυρώνουν τα ξίφη τους. Ο μεν θέλει να αποτρέψει την καταστροφή του κόσμου, ο δε να αποδείξει την αναγκαιότητα της. Άραγε ποιος θα υπερισχύσει στο τέλος;

«Αγαπητοί τηλεθεατές, καλό σας απόγευμα!

Μεταδίδουμε από το γήπεδο του Αγίου Παύλου, ο οποίος, από τις κερκίδες των επισήμων, ελέγχει να μην του το καταστρέψουν, γιατί μόλις το ανακαίνισε. Δίπλα του δυο συνάδελφοι του: ο Άγιος Μαρακανά και ο Άγιος Ουέμπλεϊ, και οι δυο εκτός έδρας. Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη στο ποδόσφαιρο, γι'αυτό και λέγεται Κυριακή της Ποδοδοξίας. Σε λίγο θ' αρχίσει η συνάντηση Παράδεισος εναντίον Κόλασης, για το Κύπελλο του Άλλου Κόσμου. Διάρκεια του αγώνα: δυο ημίχρονα σαράντα πέντε αιώνων το καθένα. Διευθύνει τη συνάντηση ο Πόντιος Πιλάτος.

Παρατηρούμε στις κερκίδες κάποιες παλιές δόξες: τον Όσιρι, τον Δία, τον Θωρ, και πολλούς άλλους ακόμη που αυτή τη στιγμή κάνουν ουρά στην καντίνα για να αγοράσουν ένα σάντουιτς με τυρί San Michali. Και να σου που φτάνει λαχανιασμένος και καθυστερημένος ο Μωάμεθ. Για ν' ακούσουμε τι λέει: «Μάγκες, ήμουν στο βουνό, ξεκίνησα για να 'ρθω, αλλά ώσπου να πείσω το βουνό να μη με πάρει στο κατόπι... να πάρ' η οργή, αν δεν έβαζε το χέρι του ο Θεός!!» Και μ' ένα νεύμα του χεριού του καλεί τον πλανόδιο πωλητή βραζιλιάνικου καφέ, τον γνωστό και μη εξαιρετέο Πελέ.[...]

Οι ομάδες στο γήπεδο είναι νευρικές. Ο συνδυασμός του Παραδείσου είναι ένα κλασικό 4-4-2 με αρχηγό τον τερματοφύλακα Άγιο Πέτρο, φύλακα της Αγίας Πύλης. Μέσος ο Λάζαρος, που ακόμη αναρρώνει. Σέντερ-φορ ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, τελευταίο απόκτημα των μεταγραφών: αγοράστηκε για τριάκοντα μόνον αργύρια. Στον πάγκο ο Ιησούς, ο προπονητής του Παραδείσου, προθερμαίνει άλλους δυο παίχτες: τον Άγιο-ρείτικο, κάνοντας του εντριβές με κρασί, και την Ιωάννα της Λορένης, χρησιμοποιώντας λίγα σπίρτα. Να: άναψε ένα σπίρτο, έβαλε φωτιά, φούντωσε. Παρατηρούμε μεταξύ των αναπληρωματικών και δυο Πάπες: τον Πίο με τον αριθμό 13 και τον Ιωάννη με το 24.

Η δε ομάδα της Κόλασης παρατάσσει έναν διαβολικό συνδυασμό, με αρχηγό τον μυθικό Βελζεβούλη, που είναι ως συνήθως πυρ και μανία. Μεγάλη κοσμοσυρροή στον πάγκο, στον οποίο συνωστίζονται πλεονέκτες, λαίμαργοι, πανούργοι, αλαζόνες, τύραννοι, υβριστές, ασφαλιστές και συνδικαλιστές.[...]

Η μπάλα στο μεταξύ κυλάει προς το βάθος του γηπέδου, αλλά πριν φτάσει στη γραμμή, ο δεύτερος εξτρέμ έχει σνιφάρει όλες τις γραμμές. Ο Ιησούς, από τον πάγκο, προσπαθεί να μεσολαβήσει στον διαιτητή: «Πόντιε, άφες αυτώ, ου γαρ οίδε τι ποιεί». Όμως ο Πιλάτος είναι αμετάπειστος: φάουλ για την Κόλαση και αποβολή του παίκτη για ντόπινγκ.

Εκτελεί το φάουλ ο Σκίνης Χέντης: ένας φοβερός διάβολος, με σώμα κατσίκας και το πρόσωπο του Λεπέν. Την μπάλα κλέβει όμως ο Ιούδας και βάζει αυτογκόλ!! Αυτογκόλ! Έγινε αυτογκόλ!! Από το πέταλο του Παραδείσου υψώνεται μια κραυγή: «Π-Ρ-Ο-Δ-Ο-Τ-Η! Π-Ρ-Ο-Δ-Ο-Τ-Η!» Από το πέταλο της Κόλασης μόνο οι υποκριτές κάνουν δήθεν τους στενοχωρημένους. Ο Ιησούς από τον πάγκο φωνάζει: «Ιούδα, πριν ο διαιτητής σφυρίξει τρεις φορές, θα σου σπάσω τα παΐδια!»

Ένα-μηδέν για την Κόλαση. Η μπάλα στη σέντρα: ξαναρχίζουν! Κλοτσάει ο Λάζαρος, που από την πολλή φόρα ξαναπέφτει καταγής. Ο Ιησούς από τον πάγκο: «Λάζαρε, εγέρθητι και περιπάτει!!»[...]»

Τζόμπε Κοβάτα - Πνίξον Κύριε τον λαόν Σου

Τζίμης Πανούσης - Η ζάλη των τάξεων

Σαράντα διαχρονικές ιστορίες και η πρώτη συγγραφική εμφάνιση του Τζίμη Πανούση σε επανέκδοση, για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιοί. Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια του 1989 από τις εκδόσεις ΓΝΩΣΕΙΣ σε 3.000 αριθμημένα αντίτυπα (το 666ο δεν τυπώθηκε ποτέ) και ξανακυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις OPERA.

Η Ζάλη Των Τάξεων ουσιαστικά περιέχει ιστορίες ραδιοφωνικής φαντασίας που ακούστηκαν από την εκπομπή “Δούρειος ‘Ηχος” στον TOP FM από 15-5-1988 μέχρι 11-3-1989, όπως το Ελλάς Ελλήνων Γκαρσονιών, Ο λαγός στην εξουσία, Οι πάνες της Αλλαγής, Κράτος εν φράχτη, Η Ολυμπιακή φλόγα στα μπατζάκια μας, Η επιστροφή του Αζώτου, Το Πολυτεχνείο γκρι! κ.α.

Τζίμης Πανούσης - Η ζάλη των τάξεων

Τζίμης Πανούσης - Πούστευε και μη ερεύνα

[…] Καλύτερα μιας ώρας σκλαβιά και φυλακή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή. Ουρές χιλιάδων νέων ανθρώπων για τρίμηνη δουλειά τηλεφωνήτριας στον ΟΤΕ. Μια χαρά παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά δίνουμε γη και ύδωρ, εξευτελίζονται, για να γίνουνε για τρεις μήνες τηλεφωνήτριες! Δεν το χωράει ο νους μου! Τόση δύναμη αυτό το καταραμένο κοπάδι! Πάρε την κοπέλα σου, αγόρι μου, και άραξε σε μια παραλία να μαζεύεις φύκια, να τα κάνεις μεταξωτές κορδέλες και να τα πουλάς. Γίνε λουλουδού στην Ανδραβίδα by night. Να παρακαλάς να γίνεις μισθωτός δούλος και να σου κάνουνε και κόνξες, κι εσύ εκεί, στην ουρά, με καψώνια; Βρίσκουνε και τα κάνουνε.[…]

Τζίμης Πανούσης - Πούστευε και μη ερεύνα

Τζίμης Πανούσης - Μικροαστική Καταστροφή

Στο εξώφυλλο παιδάκια της Καμπότζης τρέχουν γυμνά μετά τις πρώτες ναπάλμ, πάνω σε ταρτάν κάπου ανάμεσα στο 1ο και στο 2ο κουλουάρ. Στο εσώφυλλο το πρόσωπο του Τζιμάκου φωτίζεται κάτω από το Χριστός Ανέστη. Παραμέσα, κάτω από τον τίτλο, βλέπουμε ότι πρόκειται για Ποιήματα και ψηφιακές ζωγραφιές, μεταλλαγμένες με τη βοήθεια του υιού του, Άρη Πανούση. Μας δίνει και χώρο για κάποια αφιέρωση.

Ακόμη πιο μέσα διαβάζουμε πως “Με πιέζει ο εκδότης μου να γράψω βιβλίο! Έχουμε βγάλει ήδη 4, αλλά θέλει κι άλλο ένα τουλάχιστον. Τα 5 βιβλία είναι ο ικανός και αναγκαίος αριθμός για να καθιερωθεί κάποιος ως συγγραφέας (σε αντίθετη περίπτωση και με μια βιντεοκασέτα που έχω σχεδόν τελειώσει, κινδυνεύω να γίνω σκηνοθέτης)”.

Δεν ξέρω τι υπαινίσσεται για τους σκηνοθέτες αλλά μπορώ να φανταστώ γιατί έχει γεμίσει ο τόπος τυπωμένη σαβούρα. Κι αν μια ταινία φτάνει για να ικανοποιήσει κάποιος το βίτσιο του και μετά να θεωρείται σκηνοθέτης για πάντα, σκέφτομαι μήπως να θεσπίζαμε το ίδιο για όλους τους ατάλαντους που φιλοδοξούν να γίνει γραφιάδες, ώστε να ξεμπερδεύαμε μια και καλή μαζί τους. Βλέπω την ελληνική ταινία “Κάνε με πρωθυπουργό” [1965] και σε κάποια φάση ο Ρίζος λέει στη δικιά του “για να γράψεις στη γραφομηχανή, ρε Σούλα, πρέπει να ξέρεις το αλφάβητο!”

Ένα είναι βέβαιο, πως ο Τζιμάκος όχι μόνο ξέρει νεράκι την αλφαβήτα, αλλά έχει μάτια, μύτη, αυτιά, χέρια, πόδια και στόμα. Για να φρίττει μ’ αυτά που βλέπει κι ακούει, για να μυρίζει το μπαρούτι και την αποφορά πασών των εξουσιών, για να μουντζώνει με χέρια και με πόδια, για να καταγράφει χρονογραφικά όσα είν’ απ’ τ’ άγραφα. Διότι η τρέλα έχει πλέον κατέβει απ’ τα βουνά {Άγραφα και μη] κι έχει εγκατασταθεί μέσα του και μέσα μας. Κι αυτή η ασίγαστη τρέλα είναι που του φέρνει λογοδιάρροια, που τον οιστρηλατεί σαν βουκέντρα, που τον κρατάει ζωντανό κι εν εγρηγόρσει.

Η βία είναι το θηλυκό του βίου. Το ουδέτερο είναι το βιός.

Τα ποιήματα που θα διαβάσετε εδώ είναι άλλοτε πεζά και προσγειωμένα κι άλλοτε έμμετρα κι έπεα πτερόεντα. Κάποια ίσως σας είναι ήδη γνωστά από τα παλιά, κάποια άλλα ίσως τα βρείτε χαριτωμένα και κάποια παρωχημένα ή στραβοχυμένα. Οι τίτλοι τους, κι ενίοτε και τα ίδια, είναι τσιτάτα ή συρραφή από μεταλλαγμένα αποφθέγματα, που αναδύουν ένα βρώμικο και θυμόσοφο χιούμορ. Η αναρχία φωλιάζει μέσα τους εν σπέρματι. Κυριολεκτικά και μεταχρονολογημένα. Η σοβαρότητα και η σωβρακότητα πάνε οπωσδήποτε περίπατο μαζί. Η ανατροπή και η υποτροπή είναι αδελφές, κακές, ψυχές κι ανάποδες έννοιες.

Κι όλ’ αυτά συμβαίνουν στις δεξιές σελίδες. Στις ανάδελφες αριστερές, σας περιμένουν κοπέλες απ’ το διαδίκτυο, ψηφιακά πειραγμένες. Όχι που από πριν ήτανε εντάξει, απλά τις πειράζουνε - μπαμπάς και γιος - για να μας τρίψουνε και καλά τη μούρη και για να παίξουν με τα όρια του επιτρεπτού και του ανεπίτρεπτου. Με τα σύνορα της αισθητικής και της δεοντολογίας. Με τα διαλελυμένα οδοφράγματα της λογοκρισίας και τις άσπρες γραμμές της ανοχής, της ενοχής και της τηλεοπτικής μας θαλπωρής. Κι έτσι δεν προλαβαίνουμε καν να στρέψουμε ή όχι το μάγουλο: σκαμπίλια πέφτουνε βροχή και εκατέρωθεν. Εναλλάξ και παραλλάξ.

Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και τρομάζω!

Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν αξίζει να “διαβάσετε” αυτό το βιβλίο. Δεν ξέρω καν πως θ’ αντιδράσει ένας αμύητος κι ανυποψίαστος αναγνώστης. Αν θα το κάψει ή αν θα το πετάξει στον καταστροφέα εγγράφων για να διαπιστώσει τις δυνατότητές του. Είμαι σίγουρος όμως ότι ξεχειλίζει από πικρή σάτιρα και ένα χιούμορ κατράμι. Από αγανάκτηση κι οργή. Κοχλάζει και χιμάει να μας πνίξει γιατί πιστεύει πως έτσι μόνο, μπροστά στον απόλυτο κίνδυνο πνιγμού, μπορούμε να νοιώσουμε τη ματαιότητα και την ανυπαρξία που βίωσε κι ο ίδιος μετά το τελευταίο κατακαλόκαιρο εγκεφαλικό σε κάποιο ελληνικό νησί.” Κ. Γαρδερίνης

Τζίμης Πανούσης - Μικροαστική Καταστροφή

Δημήτρης Ψαθάς - Η Θεμις εχει κεφια

Ο δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς (1907-1979) πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματατο 1937, με την έκδοση της συλλογής ευθυμογραφημάτων “Η Θέμις έχει κέφια”. Ακολούθησαν πολλά ανάλογα έργα, όλα στο χώρο της σατιρικής ευθυμογραφίας, με κορυφαία τη “Μαντάμ Σουσού” του 1940.

Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1940 με την κωμωδία “Το στραβόξυλο”, που ανέβηκε από το θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν έργα όπως: “Φον Δημητράκης”, “Μικροί φαρισαίοι”, “Ένας βλάκας και μισός”, “Η Χαρτοπαίχτρα”, “Ξύπνα Βασίλη”, που γνώρισαν επιτυχία στη σκηνή και πολλά μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο με ανάλογη επιτυχία.

Τη δραματική περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής, ο Δημήτρης Ψαθάς περιέγραψε με το δικό του τρόπο στα βιβλία του “Χειμώνας του ‘41″ (1945), “Αντίσταση” (1945) και “Χιούμορ μιας εποχής” (1946). Ταξίδεψε σε Γαλλία, Αγγλία, Αμερική, Τουρκία, Αίγυπτο και περιέλαβε τις εντυπώσεις του στα βιβλία “Κάτω από τους Ουρανοξύστες” (1950), “Στη χώρα των μυλόρδων” (1951) και “Παρίσι, Σταμπούλ κι άλλα εύθυμα ταξίδια” (1951), που συνδυάζουν δημοσιογραφικά και ευθυμογραφικά στοιχεία με κοινωνικά και πολιτικά σχόλια.

Δημήτρης Ψαθάς - Η Θεμις εχει κεφια

Michael Moore -Ηλίθιοι λευκοί

Ο τύπος λέγεται Michael Moore, είναι δημοσιογράφος (με την έννοια της λέξης που είχαμε καιρό να δούμε). Τον ξέρετε, το είδατε στα oscar να τα χώνει στον Bush, ισως είδατε και το καλοφτιαγμένο και βραβευμένο ντοκυμαντέρ του Bowling for Columbine.

Το βιβλίο είχε μεγάλη επιτυχία 2002 όταν έμεινε για 58 εβδομάδες στην λίστα μπεστ σέλερς των Νιου Γιορκ Τάιμς. Πρόκειται για είναι ένα απολαυστικό βιβλίο, και αναρωτιέμαι: αυτοι οι αμερικανοί θα αλλάξουν μέχρι τις εκλογές; Διαβάστε το και δεν θα το μετανιώσετε: Είτε θυμώσετε, είτε το πάρετε σοβαρά, είτε γελάσετε, θα βρείτε οτι τουλάχιστον ο τύπος έχει άποψη.

Michael Moore - Ηλίθιοι λευκοί

Τζίμης Πανούσης - Πικρέ μικρέ μου αράπη

Η γαλάζια νοικοκυρά Ειρήνη Κούτσικου-Παπαλάμπρου πρωταγωνιστεί σε ένα ιλουστρασιόν οικογενειακό δράμα 22 επεισοδίων με απολύτως απρόσμενη εξέλιξη. Τα 22 επεισόδια του Πικρού, Μικρού Αράπη ακούστηκαν στο ιδιωτικό ραδιόφωνο απ’ την εκπομπή του Τζίμη Πανούση “Δούρειος Ήχος” το καλοκαίρι του 1989. Οποιοδήποτε σχόλιο είναι περιτό!

Τζίμης Πανούσης - Πικρέ μικρέ μου αράπη