Μαρία Πολυδούρη - Tα Ποιήματα

Και τώρα, κλείστε ερμητικά τις θύρες.
Τελειώσαν όλα.
Να φύγουν κι οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.
Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι όλα μου λείψαν
κι έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου.

Ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής από την Καλαμάτα. Γεννήθηκε την 1η Απριλίου του 1902 και ήταν κόρη του φιλόλογου Ευγένιου Πολυδούρη και της Κυριακής Μαρκάτου, μιας γυναίκας με πρώιμες φεμινιστικές ανησυχίες.Το 1921 θα γνωρίσει τον συνάδελφο και ομότεχνό της Κώστα Καρυωτάκη και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένας σφοδρός έρωτας, που θα κρατήσει λίγο, αλλά θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή και το έργο της. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1922, όταν η Πολυδούρη ήταν 20 χρονών και ο Καρυωτάκης 26.

Το καλοκαίρι του 1922 ο Καρυωτάκης μαθαίνει ότι έχει προσβληθεί από σύφιλη, νόσημα τότε ανίατο και κοινωνικά στιγματισμένο. Το ανακοινώνει πρώτα στην αγαπημένη του και της ζητά να χωρίσουν. Εκείνη, του προτείνει να παντρευτούν χωρίς να κάνουν παιδιά, αλλά ο Καρυωτάκης είναι πολύ περήφανος για να δεχθεί τη θυσία της. Εκείνη πάλι αμφιβάλλει για την ειλικρίνειά του, νομίζει ότι η αρρώστια του είναι πρόφαση για να την απομακρύνει από κοντά του.

Στη διάρκεια του 1924 μπαίνει στη ζωή της ο δικηγόρος Αριστοτέλης Γεωργίου, άρτι αφιχθείς εκ Παρισίων. Θα τον αρραβωνιαστεί στις αρχές του 1925, αν και στην καρδιά της σιγοκαίει ο έρωτάς της για τον Καρυωτάκη. Παρά την αφοσίωση του αρραβωνιαστικού της, η Μαρία Πολυδούρη δείχνει να μην μπορεί να συγκεντρωθεί σοβαρά σε καμιά δραστηριότητα. Χάνει τη δουλειά της στο Δημόσιο από τις αλλεπάλληλες απουσίες της κι εγκαταλείπει τη Νομική. Φοιτά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, προλαβαίνει μάλιστα να εμφανισθεί ως ηθοποιός σε μία παράσταση.

Το καλοκαίρι του 1926 διαλύει τον αρραβώνα της και φεύγει στο Παρίσι. Σπουδάζει ραπτική, αλλά δεν κατορθώνει να εργαστεί, επειδή προσβάλλεται από φυματίωση. Επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου μαθαίνει για την αυτοκτονία του πρώην εραστή της Κώστα Καρυωτάκη. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Οι τρίλλιες που σβήνουν» και το 1929 τη δεύτερη, με τίτλο «Ηχώ στο Χάος». Η φυματίωση τελικά θα την καταβάλει και θα αφήσει την τελευταία της πνοή στην Κλινική Χριστομάνου τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου 1930.

Μαρία Πολυδούρη - Tα Ποιήματα

Ιούλιος Βερν - 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα

Ένα απειλητικό και μυστηριώδες σκάφος αναδύεται μέσα απ' τα βάθη των ωκεανών. Ο Ναυτίλος, το περιβόητο υποβρύχιο, εμβολίζει ένα πολεμικό πλοίο που το καταδιώκει και τρεις άνθρωποι αιχμαλωτίζονται από τον αινιγματικό κυβερνήτη του σκάφους, τον πλοίαρχο Νέμο. Ο καθηγητής Αρονάξ, ο βοηθός του Κονσέιγ και ο Νεντ Λαντ θα ζήσουν μια περιπετειώδη περιπλάνηση ταξιδεύοντας 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα. Το ατέλειωτο ταξίδι τους τους φέρνει αντιμέτωπους με θαλάσσια τέρατα και απειλητικά πλάσματα του βυθού ενώ τα μυστηριώδη σχέδια του πλοιάρχου Νέμο τους οδηγούν στα πέρατα της Γης, εκεί όπου κρύβονται συγκλονιστικά μυστικά. Οι τρεις σύντροφοι αποκομίζουν πολύτιμες γνώσεις και ζουν πρωτόγνωρες εμπειρίες πληρώνοντας ακριβά όμως το τίμημα της αιχμαλωσίας τους. Απ' τα παγωμένα νερά του Ειρηνικού ώς τα πιο εξωτικά μέρη και τα ερείπια της χαμένης Ατλαντίδας, η πραγματικότητα ξεπερνά και την πιο τολμηρή φαντασία.

Ιούλιος Βερν - 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα

Επίκτητος - Εγχειρίδιο. Σύνοψη της στωϊκής φιλοσοφίας και ηθικής

Το Εγχειρίδιο αποτελεί απάνθισμα και σύνοψη των Διατριβών και ομιλιών του Επίκτητου. Αποτελείται από πενηντα-τρείς παραγράφους ή κεφάλαια. Συντάχθηκε από τον Φλάβιο Αρριανό, μαθητή του φιλοσόφου, και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες και ασφαλέστερες πηγές για την μελέτη της ηθικής φιλοσοφίας της Στοάς.

Μέσα στις σελίδες του Εγχειριδίου γίνεται αμέσως αντιληπτή η θαρραλέα απόπειρα του Επίκτητου να επιβάλλει την φιλοσοφία στην ψυχολογία, να εξηγήσει και να καθοδηγήσει λογικά όλες τις δράσεις και τις εκφάνσεις του ψυχικού κόσμου, ν' αναλύσει με τον ήρεμο και λογικά σκεπτόμενο νου όλα όσα πολύ αργότερα θα προσπαθούσε να διερευνήσει η επιστημονική ψυχολογική ανάλυση, και να προβάλει την απάθεια ως ύψιστη φιλοσοφική αρετή, μια απάθεια που πλησιάζει περισσότερο προς την ψυχική γαλήνη ή την ψυχραιμία ή την αταραξία, παρά προς την παντελή έλλειψη παθών ή την αναισθησία ή την αδιαφορία.

"Aπό τα πράγματα άλλα βρίσκονται στην εξουσία μας και άλλα όχι. Στην εξουσία μας βρίσκονται η αντίληψη, η επιλογή, η επιθυμία, η άρνηση, με ένα λόγο όσα είναι δικά μας έργα. Δεν βρίσκονται στην εξουσία μας το σώμα, η περιουσία, η φήμη, τα αξιώματα, με έναν λόγο όσα δεν είναι δικά μας έργα. Οσα βρίσκονται στην εξουσία μας είναι φύσει ελεύθερα, ακώλυτα και ανεμπόδιστα. Οσα δεν βρίσκονται στην εξουσία μας είναι ασθενή, δουλωμένα, υποκείμενα σε εμπόδια, αλλότρια. Να θυμάσαι πως, αν θεωρήσεις τα φύσει δουλωμένα ως ελεύθερα και τα αλλότρια ως δικά σου, θα πέσεις σε εμπόδια, θλίψεις, ταραχές, θα κατηγορείς θεούς και ανθρώπους. Αν, αντίθετα, θεωρήσεις πως μόνο το δικό σου είναι δικό σου και πως το αλλότριο είναι αλλότριο -όπως πραγματικά είναι -, ποτέ δεν θα σ εξαναγκάσει κανείς, δεν θα σ εμποδίσει κανείς, δεν θα μεμφθείς κανέναν, δεν θα κατηγορήσεις κανένα, δε θα κάνεις τίποτα χωρίς τη θέληση σου, δεν θα σε βλάψει κανείς και δεν θα έχεις έχθρους, αφού ούτε τίποτα βλαβερό να πάθεις θα υπάρχει. Επιθυμώντας, λοιπόν, τόσο σπουδαία πράγματα, να έχεις κατά νου ότι δεν πρέπει να επιδοθείς σ αυτά καταβάλλοντας μέτρια προσπάθεια, αλλά να εγκαταλείψεις τα μεν εντελώς και να αναβάλλεις προς το παρόν τα άλλα. Αν όμως επιθυμείς και τούτα και συνάμα τα αξιώματα και τα πλούτη, θα συμβεί να μην αποκτήσεις ούτε καν τα τελευταία, λόγω του ότι επιθυμείς και τα πρώτα. Σε κάθε περίπτωση θ αποτύχεις όσο αφορά τα πρώτα, με τα οποία - και μόνο με αυτά- αποκτώνται η ελευθερία και η ευδαιμονία. Ν ασκείσαι, λοιπόν, στο ν απαντάς σε κάθε σκληρή εξωτερική παράσταση ως εξής : "Είσαι απλή παράσταση και καθόλου αυτό που παρουσιάζεσαι να είσαι". Στη συνέχεια να την ελέγχεις και να την υποβάλλεις σε δοκιμασία σύμφωνα με τους κανόνες τούτους που έχεις. Πρώτος και σπουδαιότερος είναι ο σχετικός με το αν η παράσταση αφορά τα πράγματα που βρίσκονται ή όχι στην εξουσία μας. Αν αφορά κάποιο από αυτά που δεν βρίσκονται στην εξουσία μας, να έχεις έτοιμη πρός χρήση την απάντηση: "Δεν έχει σχέση με μένα".

Επίκτητος - Εγχειρίδιο. Σύνοψη της στωϊκής φιλοσοφίας και ηθικής

Jean-Paul Sartre - Η αξιοσέβαστη πόρνη

Η Αξιοσέβαστη Πόρνη είναι ένα σύντομο θεατρικό έργο του Jean-Paul Sartre γραμμένο το 1946. Παρουσιάζει την ιστορία μιας πόρνης, σε μια ανήσυχη περίοδο της αμερικανικής ιστορίας, μια εποχή έντονων φυλετικών διακρίσεων. Το μονόπρακτο πραγματεύεται την απώλεια της ελευθερίας μέσα σε έναν σκληρό κόσμο, ένα θέμα που κυριαρχεί στη λογοτεχνική σταδιοδρομία του Sartre.

Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ γεννήθηκε στο Παρίσι την 21η Ιουνίου 1905. Σε ηλικία δύο μόλις ετών έμεινε ορφανός από πατέρα. Μεγάλωσε με τις φροντίδες της μητέρας του και του παππού του Καρλ Σβάιτσερ της γνωστής αλσατικής οικογένειας του "ιατροφιλόσοφου" της ζούγκλας" Άλμπερτ Σβάιτσερ. Σπούδασε σε διάφορα λύκεια της Γαλλίας και αργότερα στην Παιδαγωγική Ακαδημία του Παρισιού. Διορίσθηκε καθηγητής της φιλοσοφίας σε διάφορες πόλεις. Φιλόσοφος, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ υπήρξε μια από τις μείζονες πνευματικές φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα και ο διασημότερος εκπρόσωπος του Υπαρξισμού στη Γαλλία. Το έργο του αλλά και η σθεναρή πολιτική του στράτευση επηρέασαν βαθύτατα μια ολόκληρη γενιά στοχαστών, από τον Ντελέζ ως τον Αλαίν Μπαντιού, για τους οποίους, όπως οι ίδιοι το ομολόγησαν, ο Σάρτρ είχε παίξει το ρόλο ενός σωκρατικού προτύπου, που εξακολουθεί να εμπνέει καινούργιες γενιές αναγνωστών. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1964.

Ζαν Πωλ Σαρτρ - Η αξιοσέβαστη πόρνη

Tom Robbins - Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα

Γνωστός για τα κωμικοσοβαρά μυθιστορήματά του ο Τομ Ρόμπινς έχει εκδόσει και μερικά σύντομα κείμενα: ταξιδιωτικά άρθρα, δοκίμια και σχόλια για ηθοποιούς, μουσικούς, σεξοβόμβες και διανοητές, που έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά, καθώς και μια σειρά, αδημοσίευτα τα περισσότερα, ποιήματα. Το "Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα", μια πλούσια ανθολογία που συγκεντρώνεται για πρώτη φορά, αποτελεί μια σπάνια επισκόπηση της εκτελεστικής ευαισθησίας ενός συγγραφέα, που αυτοπεριγράφεται ως "ρομαντικός ηδονιστής του Ζεν" και "αδέσποτο σκυλί στις τραπεζαρίες της κουλτούρας".

Τα μικρά κείμενα του Ρόμπινς άλλοτε υμνούν το ροκ των Doors, άλλοτε αποπολιτικοποιούν τη Γκουέρνικα του Πικάσο, άλλοτε θρηνούν για το ανγκστ της σύγχρονης λογοτεχνίας και άλλοτε τους τρέχουν τα σάλια για ένα σάντουιτς με ντομάτα ή ένα είδος γυναίκας, της "σερβιτόρας-ιδιοφυίας". Συχνά έχουν τα χαρακτηριστικά που βρίσκουμε στα μυθιστορήματά του: ευφάνταστο πνεύμα, μια εύθυμη αναιδή αδιαφορία για τις συμβάσεις, ένα γλυκά πρόστυχο ερωτισμό, μυστικιστική και έντονα παρατηρητική ματιά και απέραντη αγάπη για τη γλώσσα.

Τομ Ρόμπινς - Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα

Ernest Hemingway - Ο ήλιος ανατέλλει ξανά

Πρόσωπα δυστυχισμένα, εκπατρισμένα, ανέστια, χωρίς ή με διαλυμένες οικογένειες, ρεμάλια, αφημένα στη μανιακή κυριαρχία του σεξ - μιλούν αντί να εργάζονται - μπεκροπίνουν ολημερίς στα μπαρ, στις ταβέρνες, στο ταξίδι - δέρνονται από ζηλοτυπία -ξαναφιλιώνουν - η αηδία, το βουβό δράμα, το τέλμα...

Και οι ταυρομαχίες, ένας ολάκερος λαός - ένας όχλος που παραληρεί σε μια εφταήμερη ξέφρενη φιέστα, μεθυσμένος αδιάκοπα από το κρασί και το πάθος - άνθρωποι που ποδοπατιούνται και ξεκοιλιάζονται από τους μελλοθάνατους ταύρους, καθώς τους συνοδεύουν κοπαδιαστά στις αρένες, με αποκορύφωμα τη σαδιστικά τελετουργική θανάτωση του ζώου από τον ταυρομάχο σ ένα συγκλονιστικό και αποτροπιαστικό παιχνίδι του θανάτου...

Ο Αμερικανός συγγραφέας Ernest Hemingway ήταν γιος γιατρού με πνευματικά ενδιαφέροντα. Πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στα περίχωρα του Σικάγου, με αλησμόνητες διακοπές στα δάση του Μίτσιγκαν, όπου κατοικούσαν ακόμη Ερυθρόδερμοι. Ξεκίνησε σαν δημοσιογράφος. Πολέμησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν ανταποκριτής οτον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ταξίδεψε πολύ, ιδίως στην Αφρική. Αυτοκτόνησε, αφήνοντας πολύ μεγάλο έργο για το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ. Μερικά έργα του: «Ανοιξιάτικοι χείμαρροι», «Ο ήλιος ανατέλλει ξανά», «Αποχαιρετισμός στα όπλα». «Για ποιον χτυπά η καμπάνα». «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο» κλπ.

Το βιβλίο "Ο ήλιος ανατέλλει ξανά" καθιερώνει τον Hemingway ως αξιόλογο συγγραφέα και μας εισάγει στο κλασσικό, απέριττο ύφος του. Μέσα από τις σελίδες του ζωντανεύουν στιγμές από τη ζωή μιας παρέας "αυτοεξόριστων" στο Παρίσι, καθώς και προσωπικά βιώματα πάνω στα έργα και τις μέρες της γενιάς του, της "χαμένης γενιάς", όπως χαρακτηρίστηκε. Οι ήρωες του έργου, οι οποίοι έχουν βγει από το σφαγείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου παραπαίουν ανάμεσα σε μνήμες, απωθημένα, διαψεύσεις ελπίδων, ζήλιες, αδιέξοδα. Μέσα σε ένα κλίμα φαινομενικής ανεμελιάς και ελευθερίας, ουσιαστικά ασφυκτιούν και αναζητούν διέξοδο στην κραιπάλη και στο ποτό...

Έρνεστ Χεμινγουέη - Ο ήλιος ανατέλλει ξανά

Edgar Alan Poe - Το κοράκι

Από το 1845 το "Κοράκι" του Πόε αριθμεί αριθμεί χιλιάδες μεταφράσεις σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, εκατομμύρια σελίδες αφιερωμένες στην ανάλυση του και χιλιάδες λογοτεχνικά, ζωγραφικά, κινηματογραφικά και μουσικά έργα εμπνευσμένα από τους πυρετώδεις στίχους του. Το "Κοράκι" μέχρι σήμερα παραμένει το γνωστότερο και πιο δημοφιλές ποίημα της αμερικάνικης λογοτεχνίας. Μολονότι ο Πόε, χαρακτηρίζοντας το έργο του είχε γράψει: "η ποίηση για μένα δεν υπήρξε σκοπός, αλλά πάθος", έγραψε μόνο πενήντα ποιήματα. Για όσους "κοιμόντουσαν¨λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια .... ας το διαβάσουν!

Edgar Alan Poe - Το κοράκι

Bertolt Brecht - Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει τις περίφημες εικοσιτέσσερις σκηνές, που έγραψε ο Μπρεχτ εξόριστος, ανάμεσα στο 1935 καi το 1939. Μερικές απ' αυτές τις σκηνές ανεβάστηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1937, με σκηνοθεσία του συγγραφέα.

Όταν ο Μπρεχτ έγραφε αυτά τα μονόπρακτα, δεν είχε ακόμα αποκαλυφθεί όλη η φρίκη της φασιστικής εξουσίας. 'Ηταν όμως αισθητή στη βαριά ατμόσφαιρα της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής, στην προετοιμασία της τρομοκρατίας με την κατασκευασμένη εκ των άνω διαστροφή της γλώσσας, με την καταπίεση, τη δυσπιστία και την υποκρισία, που κάποτε στάθηκαν πιο καταλυτικές κι από την ίδια την ωμή τρομοκρατία. Ο Μπρεχτ μας δείχνει σ' αυτές τις σκηνές, με διαύγεια που φτάνει ως τη φρίκη, πως «πολύ πριν φανούν από πάνω μας τα βομβαρδιστικά», οι γερμανικές πόλεις δεν ήταν κατοικήσιμες.

Μπέρτολτ Μπρεχτ - Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ

Κορνήλιος Καστοριάδης, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ - Από την οικολογία στην αυτονομία

Σε ποιο σημείο βρίσκεται σήμερα το οικολογικό κίνημα; Ποιες είναι οι σχέσεις ανάμεσα στα ζητήματα που θέτει και στα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της εποχής μας; Ο αγώνας ενάντια στον αφανισμό της φύσης μπορεί, μήπως, να χωριστεί από τον αγώνα για ένα ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και της κουλτούρας; Ποια είναι σήμερα η στάση των ανθρώπων απέναντι στον κατεστημένο τρόπο ζωής και στην κρίση του; Τα ζητήματα αυτά μπαίνουν τώρα επιτακτικά στο οικολογικό κίνημα σ' όλες τις χώρες. Με πρωτοβουλία διαφόρων ομάδων και αγωνιστών, πολλές εκατοντάδες άτομα συγκεντρώθηκαν για να τα συζητήσουν στη Louvain-la-Neuve (Βέλγιο) τον Φεβρουάριο του 1980. Ο τόμος αυτός περιέχει τα πρακτικά των εισηγήσεων του Κορνήλιου Καστοριάδη και του Daniel Cohn-Bendit, και των ζωηρών και μεστών συζητήσεων που τις ακολούθησαν.

Κορνήλιος Καστοριάδης, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ-Από την οικολογία στην αυτονομία

Το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας

Μετά το Σύνταγμα της Ελλάδας δημοσιεύεται και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καλό είναι να του ρίξουμε καμμιά ματιά μετά απ' όλα αυτά που λέγονται περί σχεδίου Ανάν κλπ. Έτσι για να ξέρουμε που βαδίζουμε!

Το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας

Κορνήλιος Καστοριάδης - Η άνοδος της ασημαντότητας

...Πώς η ανθρώπινη ιστορία καθορίζεται από την φαντασιακή δημιουργία

Η κρίση των Δυτικών κοινωνιών. Τα κινήματα της δεκαετίας του εξήντα. Μαρξισμός-Λενινισμός: Η κονιορτοποίηση. Ανάμεσα στο κενό της Δύσης και στο μύθο των Αράβων. Η αποσάθρωση της Δύσης. Η άνοδος της ασημαντότητας. Ανθρωπολογία, Φιλοσοφία, Πολιτική. Η κρίση της διαδικασίας ταύτισης. Αρχαίο και Ελληνικό και Πολιτικό φαντασιακό. Η Αθηναϊκή δημοκρατία. Το φύλλο συκής της Ηθικής. Η δημοκρατία ως διαδιακασία και ως καθεστώς.

Οι μορφές που δημιουργεί κάθε κοινωνία, κατά τον Κορνήλιο Καστοριάδη, στήνουν έναν κόσμο μέσα στον οποίον η δεδομένη κοινωνία δίνει στον εαυτό της μια θέση. Μέσω αυτών των μορφών η κοινωνία συγκροτεί ένα σύστημα κανόνων, θεσμών, αξιών, προσανατολισμών, και σκοπών τόσο της συλλογικής όσο και της ιδιωτικής ζωής. Στον πυρήνα των μορφών αυτών βρίσκονται κάθε φορά οι κοινωνικές φαντασιακές σημασίες που δημιουργεί η κοινωνία και που ενσαρκώνονται μέσα στους θεσμούς της. Ο Θεός είναι μια από τις κοινωνικές φαντασιακές σημασίες, καθώς επίσης και ο σύγχρονος ορθολογισμός και ούτω καθεξής. Απώτερος στόχος της κοινωνικής και ιστορικής έρευνας είναι η ανασύσταση και ανακάλυψη των σημασιών της εκάστοτε υπό μελέτην κοινωνίας.

Η «΄Ανοδος της Ασημαντότητας» περιέχει τα κείμενα του Καστοριάδη των τελευταίων ετών που αφορούν στη σύγχρονη πραγματικότητα, στον στοχασμό πάνω στην κοινωνία και την πολιτική. Οι επαναλήψεις του συγγραφέα εξοικειώνουν τα διαφόρων ειδών αναγνωστικά κοινά με τις βασικές έννοιες που πραγματεύεται και δεν είναι προφανείς για όλους. Σε κάθε περίπτωση η φιλοσοφία ως ανάγνωσμα και ειδικά τα κείμενα του Καστοριάδη αποτελούν ευχάριστο πνευματικό άθλημα γεμάτο εκπλήξεις.

Κορνήλιος Καστοριάδης-Η άνοδος της ασημαντότητας

Anton Ciliga - Ο Λένιν και η κοινωνική επανάσταση. H CNT και η ρωσική επανάσταση.

Ακούγοντας τις αντιλήψεις του Λένιν σ' ό,τι αφορούσε την "Εργατική Αντιπολίτευση", ο Σλιάπνικωφ φώναξε στο τέλος του 10ου Συνεδρίου του κόμματος: "Σε όλη μου τη ζωή και στα είκοσι χρόνια που βρίσκομαι μέσα στο κόμμα, ποτέ μου δεν είδα και ποτέ μου δεν άκουσα τίποτε πιο δημαγωγικό και πιο πρόστυχο". Αυτά τα λόγια του Σλιάπνικωφ μοιάζουν με τα λόγια του Τόμας Μύντσερ, ο οποίος είχε αποκαλέσει τον Λούθηρο "Doctor Lugner" (ο δόκτορ ψεύτης), ύστερα από τα φυλλάδια που ο Λούθηρος είχε γράψει για να υπερασπίσει τους προτεστάντες πρίγκηπες εναντίον των προτεσταντών χωρικών... Το κελλί ήταν σκοτεινό, είχε ήδη νυχτώσει. Τα Ουράλια και η στέππα είχαν βυθιστεί σ' έναν απαίσιο ύπνο. Κι' εγώ πονούσα κι' η καρδιά μου ήταν βαριά. Για έξη μήνες μου ήταν αδύνατο να ανοίξω το στόμα μου, να διαβάσω ή να γράψω οτιδήποτε. Τόσο ήμουν απορροφημένος και τόσο υπέφερα που χωριζόμουνα για πάντα από την παράδοση του Λένιν. (Άντον Κλίγκα). H CNT και γενικά ο αναρχικός τύπος πλημμύρισαν από άρθρα που ήταν λυρικοί παιάνες προς τους Μπολσεβίκους, που τους έβλεπαν σαν επαναστάτες ήρωες. Ελάχιστοι τόλμησαν να αναφερθούν στις εξουσιαστικές ρίζες των Μπολσεβίκων και να κρατήσουν απόσταση από το καινούργιο κομμουνιστικό κράτος... Αλλά, όπως τονίζει ο Γιοζέπ Τέρμες, "αυτοί ήταν μερικές σταγόνες νερού μέσα στη θάλασσα του αναρχικού και του αναρχοσυνδικαλιστικού ενθουσιασμού για την επανάσταση των σοβιέτ"...

Anton Ciliga - Ο Λένιν και η κοινωνική επανάσταση. H CNT και η ρωσική επανάσταση.

Κορνήλιος Καστοριάδης - Ο θρυμματισμένος κόσμος

«Ποτέ άλλοτε το καθήκον του φιλοσοφικού στοχασμού δεν υπήρξε τόσο βαρύ και τόσο δύσκολο όσο είναι σήμερα. Αυτός πιθανότατα είναι και ο λόγος που η εποχή μας σπεύδει να διακηρύξει το τέλος της φιλοσοφίας, το αδιέξοδο της μεταφυσικής ή την ανάγκη να υπαχθούμε όλοι στον Νόμο που αποκάλυψε ένας απρόσιτος Άλλος.

Το τέλος της φιλοσοφίας θα σήμαινε το τέλος του αιτήματος της αυτονομίας. Κι είναι αλήθεια ότι το αίτημα αυτό, που ενσαρκώθηκε ελλιπώς και εν μέρει στην ελληνοδυτική ιστορία, βρίσκεται σήμερα υπό απειλή. Ανισόρροπα αυτονομημένη και δυνάμει καταστροφική ανάπτυξη της τεχνοεπιστήμης· κατα-σίγαση της πολιτικής και της κοινωνικής διαμάχης· αξιοθρήνητη παραίτηση των διανοουμένων, που συνωστίζονται γύρω από τις εξουσίες ή αποσύρονται στους πύργους τους από πλεξιγκλάς —όλα αυτά συνωμοτούν στη δημιουργία ενός τύπου ανθρώπου, που έχει πλήρως απορροφηθεί από την κατανάλωση και την ηδονή της στιγμής, απαθής ως προς τα κοινά, ταυτόχρονα κυνικός και κονφορμιστής. Πώς είναι δυνατόν, με τέτοιους πολίτες, να λειτουργήσει αυτή η περίφημη δημοκρατία ή, μακροπρόθεσμα, να επιβιώσει; Οι πολιτικοί μας φιλόσοφοι δεν μπαίνουν καν στον κόπο ν' απαντήσουν στο ερώτημα.

Το βιβλίο αυτό, που συγκεντρώνει διάφορα κείμενα, συνεχίζει και εμβαθύνει τις σκέψεις που διατύπωσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο έργο του Τα σταυροδρόμια του λαβύρινθου.» Κ.Κ.

Κορνήλιος Καστοριάδης - Ο θρυμματισμένος κόσμος

Γέροντας Παΐσιος - Ο ασκητής της Παναγούδας

Το βιβλίο "Ο ασκητής της Παναγούδας" από τον πρεσβύτερο Διονύσιο Τάτση...

Τα κεφάλαια του βιβλίου είναι τα εξής:

Α. Μετά την κοίμηση του γέροντα Παΐσιου
Β. Οράματα του γέροντα Παΐσιου
Γ. Δεκαέξι ανέκδοτες επιστολές
Δ. Διδαχές του γέροντα Παΐσιου
Ε. Περιστατικά και ιστορικές πληροφορίες
ΣΤ. Αντιρρήσεις ζηλωτών και ζηλοτύπων
Ζ. Ο γέροντας των πονεμένων
Η. Φάρος επάνω στα βράχια

Γέροντας Παΐσιος - Ο ασκητής της Παναγούδας

Τζόμπε Κοβάτα - Σεξ; Κάν' το μόνος σου!

Ένα εκπληκτικό εγχειρίδιο του σεξ, που έγινε το απόλυτο μπεστ σέλερ από την πρώτη μέρα της έκδοσής του.

Ο Τζόμπε Κοβάτα μπορεί αναμφίβολα να θεωρηθεί το σύμβολο του σεξ της δεκαετίας του '90, παρόλο που έχει πια φτάσει σε ηλικία σαράντα ετών, αν και δείχνει πολύ νεότερος όταν δεν ανοίγει το στόμα του και τρία χρόνια πιο μικρός όταν το ανοίγει.

Εξ απαλών ονύχων άρχισε να ενδιαφέρεται για τα προβλήματα του σεξ, κατακτώντας μια θέση στο Βιβλίο Γκίνες: ενός έτους και τριών μηνών είχε κι όλας προστάτη.

Τα έργα του σήμερα αποτελούν ορόσημο στην ιστορία της λογοτεχνίας, ιδίως το τελευταίο αυτό βιβλίο, όπου μετάγγισε όλη του τη μεγάλη και αδιαφιλονίκητη πείρα στο σεξουαλικό τομέα: και σήμερα αφιερώνει καθημερινά δύο με τρεις ώρες της ημέρας του σε σεξουαλικες μεθόδους, ελπίζοντας οτι θα βρει, αργά ή γρήγορα, μια ευσεβή γυναικεία ψυχή που να τον συντροφεύει στην καθημερινή του αυτή μελέτη.

Τζόμπε Κοβάτα - Σεξ; Κάν' το μόνος σου!

Raul Vaneigem - Εγκώμιο της εκλεπτυσμένης τεμπελιάς

«Arbeit macht frei» - η εργασία απελευθερώνει: ήταν γραμμένο στην πύλη του Άουσβιτς. «Ne travaillez jamais» - μη δουλεύετε ποτέ, έγραψε το 1953, σε έναν παρισινό τοίχο, ο Γκι Ντεμπόρ. "Work to survive, survive by consuming, survive to consume: the hellish cycle is complete." γράφει ο Raoul Vaneigem.

Η τεμπελιά είναι απόλαυση του εαυτού μας ή δεν είναι τίποτα. Μην ελπίζετε να σας παραχωρηθεί από τα αφεντικά σας ή από τους θεούς τους. Την προσεγγίζουμε, όπως το παιδί, μέσω μιας φυσικής τάσης να αναζητούμε την απόλαυση και να παρακάμπτουμε ό,τι της εναντιώνεται. Πρόκειται για κάτι απλό που η ώριμη ηλικία διαπρέπει στο να περιπλέκει.

Να τελειώνουμε λοιπόν με τη σύγχυση που ταυτίζει την τεμπελιά του σώματος με την πνευματική μαλάκυνση που ονομάζεται νωθρότητα του πνεύματος - λες και το πνεύμα δεν είναι η αλλοτριωμένη μορφή της συνείδησης του σώματος. Η επιτηδειότητα που απαιτεί η τεμπελιά δεν είναι άλλη από την επιτηδειότητα των επιθυμιών τις οποίες έχει ανάγκη ο μικρόκοσμος του σώματος για να απελευθερωθεί από την εργασία που το εμποδίζει εδώ και αιώνες.

Όταν η τεμπελιά δεν θα τρέφει παρά την επιθυμία να ικανοπποιεί τον εαυτό της, θα περάσουμε σε έναν πολιτισμό όπου ο άνθρωπος δεν θα είναι το προϊόν μιας εργασίας που παράγει το απάνθρωπο." Ρ.Β.

Ραούλ Βανεγκέμ - Εγκώμιο της εκλεπτυσμένης τεμπελιάς

Vladimir Mayakovsky - Ποιήματα

«Ο ποιητής πέθανε, ζήτω η ποίηση! Ανυπεράσπιστο ένα παιδί των ανθρώπων κύλησε στην άβυσσο! Όμως ζήτω η δημιουργική ζωή που, ως την τελευταία του στιγμή ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι την τύλιξε με τα πολύτιμα νήματα της ποίησής του!!!.» (Λ. Τρότσκι)

Σ' αυτή την ποιητική συλλογή περιλαμβάνονται τα καλύτερα ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκη, μεταφρασμένα από τον Γιάννη Ρίτσο, ο οποίος και προλογεί την έκδοση.

Ο Ρίτσος μας μιλά για την καλιτεχνική δημιουργία του ποιητή "στην τόσο ταπεινή της έκφραση, στην τόσο μεγάλη ανθρώπινη επιθυμία της, βαρειά από αίσθημα, πανάλαφρη από ποίηση", η οποία "θ΄ ανεβαίνει ασφράγιστη στο στερέωμα της ανθρωπότητας, σαν το πρώτο διαπλανητικό ταξίδι της σοσιαλιστικής ποίησης."

Μαγιακόβσκη - Ποιήματα

George Bernard Shaw - Το μαύρο κορίτσι που αναζητούσε το Θεό

"Το μαύρο κορίτσι που αναζητούσε το θεό", είναι από τα πιο έξοχα δείγματα της συγγραφικής μεγαλοφυίας του Σω. Γραμμένο στο ίδιο ύφος με την Καντίτ του Βολταίρου, το μαύρο κορίτσι έρχεται αντιμέτωπο με μια σειρά από γηραιούς κυρίους, όλοι τους, σχεδόν πάντα, ντυμένοι με άσπρες μακριές νυχτικιές. Όταν όμως κουραστεί από την αναζήτηση της, τότε θα βρει καταφύγιο στον κοκκινομάλη Ιρλανδό σοσιαλιστή, ακολουθώντας τη συμβουλή του Βολταίρου ότι η πιο σοφή στάση απέναντι στη ζωή είναι να καλλιεργείς το δικό σου κήπο.

Ο σπουδαίος αυτός Ιρλανδός δραματουργός γεννήθηκε το 1856 στο Δουβλίνο. Σε ηλικία 20 ετών πηγαίνει στο Λονδίνο και αναπτύσσει μία έντονη λογοτεχνική δραστηριότητα. Γίνεται μέλος της «Φαβιανής εταιρίας» στην οποία παρέμεινε γιά 27 χρόνια. Εκείνη την περίοδο γράφει αρκετά μυθιστορήματα τα οποία όμως στέφθηκαν από πλήρη αποτυχία.

Στο θέατρο η πρώτη του δουλειά ήταν το έργο Σπίτια χήρων και ακολούθησαν, Ο ερωτύλος και Το επάγγελμα της κυρίως Γουώρρεν. Το 1901 ο Σω έγραψε ένα από τα σημαντικότερα έργα του, το Άνθρωπος και υπεράνθρωπος. Θέμα του ο εκσυγχρονισμένος Δον Ζουάν. Επιτυχία σημείωσαν επίσης: Το άλλο νησί του Τζων Μπουλ, Το δίλλημα του Γιατρού, Ο ανδροκλής και το λιοντάρι και Ο Πυγμαλίων που έγινε μεγάλη επιτυχία με τον τίτλο Ωραία μου κυρία. Το αριστούργημα του συγγραφέα όμως θεωρείται το Αγία Ιωάννα που έγραψε το 1923.

Σε όλα τα έργα του ασχολείται με τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής του, η φτώχεια, η αδικία, η δουλεία είναι μερικά από αυτά και μέσα από τη γραφή του προσπαθεί να περάσει το μήνυμα στο κοινό και να μας το διδάξει. Αρκετά έργα του μεταφράστηκαν στο ελληνικό θέατρο αλλά και διασκευάστηκαν γιά τον κινηματογράφο. Το 1925 βραβεύθηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Ο Μπέρναρντ Σω πέθανε το 1950 σε ηλικία 94 ετών.

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω - Το μαύρο κορίτσι που αναζητούσε το Θεό

Μένης Κουμανταρέας - Η κυρία Κούλα

Πώς γίνεται να γνωριστούν δύο άγνωστοι μέσα στον Ηλεκτρικό; Πώς γίνεται να ερωτευθούν; Όταν, μάλιστα, η μία είναι γυναίκα ώριμη, συντηρητική, κι ο άλλος νέος, τρελούτσικος φοιτητής; Τί είναι αυτό που τους ενώνει στη διαδρομή από Θησείο ως Κηφισιά, με ενδιάμεσες στάσεις το Μοναστηράκι, όπου ανεβαίνει η Κούλα, και τον Άγιο Νικόλαο, όπου διατηρεί γκαρσονιέρα ο Μίμης; Και πώς τάχα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι συμβαίνει να χωρίσουν ξαφνικά, όπως ξαφνικά γνωρίστηκαν;

Ο Μένης Κουμανταρέας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931 και σπάνια την εγκαταλείπει. Δεν ακολούθησε ανώτερες σπουδές. Δοκίμασε να σπουδάσει θέατρο και πέρασε εξίσου άδοξα, από την δημοσιογραφία. Εργάστηκε επί σειρά ετών σε γραφεία, δουλειές άσχετες, που του επέτρεψαν να αφοσιωθεί στο γράψιμο.

Στην διάρκεια της δικτατορίας δικάστηκε από τη Χούντα για το βιβλίο του "Το Αρμένισμα". Την ίδια περίοδο έγραψε με άλλους 17 συγγραφείς σ' ένα συλλογικό τόμο με τίτλο "18 κείμενα". Το πρώτο του βιβλίο "Τα μηχανάκια" κυκλοφόρησε το 1962. Θέμα του οι καταπιεσμένοι έφηβοι της εποχής. καταπιεσμένοι και περιθωριακοί είναι σχεδόν όλοι οι ήρωες των βιβλίων του με μόνιμο σκηνικό την Αθήνα.

Το 1972 πήρε την υποτροφία RAAD για την πόλη του Βερολίνου. Τιμήθηκε με το πρώτο-μεταχουντικό - Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1975 για το βιβλίο του "Βιοτεχνία Υαλικών".

Από το 1982 ασχολείται αποκλειστικά με το γράψιμο. Διετέλεσε στη δεκαετία του '80 μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ταινίες για τη τηλεόραση και τον κινηματογράφο έγιναν τα βιβλία του: "Κυρία Κούλα", "Τα καημένα", και η "Φανέλα με το 9".

Παράλληλα με τα δικά του βιβλία έχει μεταφράσει στα ελληνικά αρκετά λογοτεχνικά έργα, κυρίως αμερικανικής πεζογραφίας. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες.

Μένης Κουμανταρέας - Η κυρία Κούλα

Τζόμπε Κοβάτα - Πνίξον Κύριε τον λαόν Σου

Αηδιασμένος από την κατάντια του σύγχρονου κόσμου, ο Θεός αποφασίζει να εξαπολύσει έναν δεύτερο κατακλυσμό. Ποιος θα παίξει τον ρόλο του καινούριου Νώε; Ο Παντοδύναμος επιλέγει τον Ροζάριο, έναν συφοριασμένο σαραντάρη από τη Νάπολη. Επί εφτά ημέρες, όσες χρειάστηκαν για τη δημιουργία του κόσμου, ο Ροζάριο και ο Θεός διασταυρώνουν τα ξίφη τους. Ο μεν θέλει να αποτρέψει την καταστροφή του κόσμου, ο δε να αποδείξει την αναγκαιότητα της. Άραγε ποιος θα υπερισχύσει στο τέλος;

«Αγαπητοί τηλεθεατές, καλό σας απόγευμα!

Μεταδίδουμε από το γήπεδο του Αγίου Παύλου, ο οποίος, από τις κερκίδες των επισήμων, ελέγχει να μην του το καταστρέψουν, γιατί μόλις το ανακαίνισε. Δίπλα του δυο συνάδελφοι του: ο Άγιος Μαρακανά και ο Άγιος Ουέμπλεϊ, και οι δυο εκτός έδρας. Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη στο ποδόσφαιρο, γι'αυτό και λέγεται Κυριακή της Ποδοδοξίας. Σε λίγο θ' αρχίσει η συνάντηση Παράδεισος εναντίον Κόλασης, για το Κύπελλο του Άλλου Κόσμου. Διάρκεια του αγώνα: δυο ημίχρονα σαράντα πέντε αιώνων το καθένα. Διευθύνει τη συνάντηση ο Πόντιος Πιλάτος.

Παρατηρούμε στις κερκίδες κάποιες παλιές δόξες: τον Όσιρι, τον Δία, τον Θωρ, και πολλούς άλλους ακόμη που αυτή τη στιγμή κάνουν ουρά στην καντίνα για να αγοράσουν ένα σάντουιτς με τυρί San Michali. Και να σου που φτάνει λαχανιασμένος και καθυστερημένος ο Μωάμεθ. Για ν' ακούσουμε τι λέει: «Μάγκες, ήμουν στο βουνό, ξεκίνησα για να 'ρθω, αλλά ώσπου να πείσω το βουνό να μη με πάρει στο κατόπι... να πάρ' η οργή, αν δεν έβαζε το χέρι του ο Θεός!!» Και μ' ένα νεύμα του χεριού του καλεί τον πλανόδιο πωλητή βραζιλιάνικου καφέ, τον γνωστό και μη εξαιρετέο Πελέ.[...]

Οι ομάδες στο γήπεδο είναι νευρικές. Ο συνδυασμός του Παραδείσου είναι ένα κλασικό 4-4-2 με αρχηγό τον τερματοφύλακα Άγιο Πέτρο, φύλακα της Αγίας Πύλης. Μέσος ο Λάζαρος, που ακόμη αναρρώνει. Σέντερ-φορ ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, τελευταίο απόκτημα των μεταγραφών: αγοράστηκε για τριάκοντα μόνον αργύρια. Στον πάγκο ο Ιησούς, ο προπονητής του Παραδείσου, προθερμαίνει άλλους δυο παίχτες: τον Άγιο-ρείτικο, κάνοντας του εντριβές με κρασί, και την Ιωάννα της Λορένης, χρησιμοποιώντας λίγα σπίρτα. Να: άναψε ένα σπίρτο, έβαλε φωτιά, φούντωσε. Παρατηρούμε μεταξύ των αναπληρωματικών και δυο Πάπες: τον Πίο με τον αριθμό 13 και τον Ιωάννη με το 24.

Η δε ομάδα της Κόλασης παρατάσσει έναν διαβολικό συνδυασμό, με αρχηγό τον μυθικό Βελζεβούλη, που είναι ως συνήθως πυρ και μανία. Μεγάλη κοσμοσυρροή στον πάγκο, στον οποίο συνωστίζονται πλεονέκτες, λαίμαργοι, πανούργοι, αλαζόνες, τύραννοι, υβριστές, ασφαλιστές και συνδικαλιστές.[...]

Η μπάλα στο μεταξύ κυλάει προς το βάθος του γηπέδου, αλλά πριν φτάσει στη γραμμή, ο δεύτερος εξτρέμ έχει σνιφάρει όλες τις γραμμές. Ο Ιησούς, από τον πάγκο, προσπαθεί να μεσολαβήσει στον διαιτητή: «Πόντιε, άφες αυτώ, ου γαρ οίδε τι ποιεί». Όμως ο Πιλάτος είναι αμετάπειστος: φάουλ για την Κόλαση και αποβολή του παίκτη για ντόπινγκ.

Εκτελεί το φάουλ ο Σκίνης Χέντης: ένας φοβερός διάβολος, με σώμα κατσίκας και το πρόσωπο του Λεπέν. Την μπάλα κλέβει όμως ο Ιούδας και βάζει αυτογκόλ!! Αυτογκόλ! Έγινε αυτογκόλ!! Από το πέταλο του Παραδείσου υψώνεται μια κραυγή: «Π-Ρ-Ο-Δ-Ο-Τ-Η! Π-Ρ-Ο-Δ-Ο-Τ-Η!» Από το πέταλο της Κόλασης μόνο οι υποκριτές κάνουν δήθεν τους στενοχωρημένους. Ο Ιησούς από τον πάγκο φωνάζει: «Ιούδα, πριν ο διαιτητής σφυρίξει τρεις φορές, θα σου σπάσω τα παΐδια!»

Ένα-μηδέν για την Κόλαση. Η μπάλα στη σέντρα: ξαναρχίζουν! Κλοτσάει ο Λάζαρος, που από την πολλή φόρα ξαναπέφτει καταγής. Ο Ιησούς από τον πάγκο: «Λάζαρε, εγέρθητι και περιπάτει!!»[...]»

Τζόμπε Κοβάτα - Πνίξον Κύριε τον λαόν Σου

Rowan Robinson - Το Μανιφέστο της Κάνναβης

Η επανάσταση της κάνναβης συνεχίζεται παρά τις προσπάθειες των πολιτικών και των υπηρεσιών εφαρμογής του νόμου να τη σταματήσουν. Σ' όλη τη γήινη σφαίρα το θαυματουργό αυτό φυτό δημιουργεί βιομηχανίες διατροφής, καύσιμο ύλη, ρουχισμό, μέσα για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών και χαρτί, όλα ωφέλιμα στην ανθρωπότητα και όλα φιλικά προς το περιβάλλον. Οι πρωτοβουλίες για νομιμοποίηση της φαρμακευτικής μαριχουάνας έτυχαν συνταρακτικής υποστήριξης στην Καλιφόρνια και την Αριζόνα. Ωστόσο ο πόλεμος της παραπληροφόρησης που διεξάγεται ενάντια σ' αυτό το φυτό και τις βιομηχανίες του, είναι δυνατό να δυσκολέψει την ανεύρεση των εκπληκτικών του ιδιοτήτων.

Το Μανιφέστο της Κάνναβης τα αλλάζει όλα αυτά. Δίνει εκατόν ένα τρόπους με τους οποίους είναι δυνατό να επιδράσει θετικά στην κοινωνία η κάνναβη. Στο βιβλιαράκι αυτό συμπεριλαμβάνονται όλα τα συναρπαστικά δεδομένα για το φυτό -πώς η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Η.Π.Α. γράφτηκε σε χαρτί από κάνναβη, πώς η κυβέρνηση των Η.Π.Α. καλλιεργεί μαριχουάνα και την προμηθεύει σε πάσχοντα άτομα δωρεάν, πώς οι σπόροι της κάνναβης είναι η πιο πλήρης πηγή πρωτείνης και απαραίτητων λιπαρών οξέων στο φυτικό βασίλειο, που είναι γνωστή, και πολλά ακόμα. Το Μανιφέστο της Κάνναβης δίνει στους ανθρώπους το πιο σημαντικό όπλο στη μάχη που διεξάγουν για ένα υγιές μέλλον: την αλήθεια.

Rowan Robinson - Το Μανιφέστο της Κάνναβης

George Williams - Σχέδιο και σκοπός στη φύση

Μπορεί να θεωρούμε πως ανήκουμε στο πλέον εξελιγμένο είδος του πλανήτη, ωστόσο είναι ο σχεδιασμός του σώματός μας και των λειτουργιών του ο καλύτερος δυνατός; Γιατί διαθέτουμε μόνο δύο μάτια, και μάλιστα στο μέτωπο, ενώ θα εποπτεύαμε πολύ καλύτερα τον γύρω χώρο με ακόμη ένα μάτι στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας; Γιατί έχουμε σχεδιαστεί ώστε να τρώμε με ευχαρίστηση τροφές που περιέχουν ζάχαρη και λιπαρά όταν και τα δύο είναι επιβλαβή για την υγεία μας; Γιατί είμαστε τόσο ευάλωτοι στις ασθένειες; Γιατί, όσο γερνάμε, τα σώματά μας φθείρονται τόσο πολύ; Γιατί συνδέονται το αναπνευστικό και το πεπτικό μας σύστημα και κινδυνεύουμε να πνιγούμε κατά τη διάρκεια του φαγητού; Ποιες είναι οι φιλοσοφικές συνεπαγωγές της μοχθηρότητας που επικρατεί στη Μητέρα Φύση; Και ποιες είναι οι ηθικές πλάνες τις οποίες συντηρούν πολλές παραδοσιακές θρησκείες; Ο George Williams προσπαθεί μέσα από το βιβλίο του να βρει τις απαντήσεις!

George Williams - Σχέδιο και σκοπός στη φύση

Franca Ramme, Dario Fo - Όλα για το σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία

"Το Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία είναι ένα θεατρικό έργο με θέμα την κατάσταση της γυναίκας, και ιδίως την σεξουαλική δουλεία της. Η παράσταση βλέπει τα πάντα μέσα από ένα κωμικό, γκροτέσκο πρίσμα. Επιλέξαμε ηθελημένα αυτό το πρίσμα: κυρίως επειδή εμείς οι γυναίκες εδώ και 2.000 χρόνια κλαίμε, αλλά αυτήν την φορά γελάμε μαζί και ίσως να κρυφογελάμε και μετά, επειδή ένας κύριος που γνώριζε πολλά για το θέατρο, κάποιος Μολιέρος, έλεγε: «Όταν πηγαίνεις στο θέατρο και βλέπεις μια τραγωδία, ταυτίζεσαι, συμμετέχεις, κλαις, κλαις, κλαις, κι ύστερα γυρίζεις σπίτι και λες: πόσο πολύ έκλαψα απόψε! ...και κοιμάσαι ανακουφισμένος. Ο πολιτικός λόγος πέρασε από πάνω σου όπως το νερό πάνω στο γυαλί. Ενώ αντίθετα για να γελάσεις -μιλά πάντα ο Μολιέρος- χρειάζεται ευφυΐα, εξυπνάδα. Το γέλιο ανοίγει διάπλατα το στόμα σου αλλά και το μυαλό σου, και στο μυαλό σου χώνονται τα καρφιά της λογικής!». Ευχόμαστε κι απόψε κάποιοι να γυρίσουν σπίτι τους με το κεφάλι τους γεμάτο καρφιά!" Franca Ramme

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το φθινόπωρο του '77 από τη Φράνκα Ράμε με μουσική Di Capri αλλά τότε δεν είχαν παιχτεί όλοι οι μονόλογοι λόγω της μεγάλης τους διάρκειας.

Franca Ramme, Dario Fo - Όλα για το σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία

Γιώργος Χειμωνάς - Οι χτίστες

Ένας λαός φάνηκε σαν τους δωριείς. Τελευταίο έθνος ανθρώπων πέρασε τον ορίζοντα και παρουσιάστηκε. Εϊναι χτίστες από την Ξάνθη. Νύχτες που κράτησαν όσο γενιές αφουγκράζονταν τους σεισμούς κι ελάτρεψαν την τέχνη των σπιτιών. Από πανάρχαια παράδοση οικογένειες από σπουδαίους τεχνίτες. Νομάδες που ποτέ δεν κατοικούν κι όλο φεύγουν. Εκεί όπου τους καλούν κι από φήμες έμαθαν να τους καλούν να χτίσουν κι ακριβοπληρώνονται.

Η χώρα αυτή ρημάχτηκε και κάλεσαν τους χτίστες για να ξαναχτιστεί. Οι χτίστες έφτασαν εδώ κι είναι ειδοποιημένοι. Άκουσαν κι εδέχτηκαν παραγγελίες. Συμφώνησαν για ένα χτίσιμο και ήρθαν. Μέρες και νύχτες δούλευαν κι όλες μαζί οι οικογένειες των χτιστών να κουβαλούν με βιασύνη. Όσοι πέθαιναν πάνω στην δουλειά τους έθαβαν μακριά κι εκείνα τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ τα θανάτωσαν. Έφευγαν για τις μακρινές κηδείες και πάλι ξανάρχονταν το βράδυ και δούλευαν.

Έτσι στήθηκαν παντού μεγάλα οικοδομήματα με σκαλιστές προσόψεις και κάμαρες απανωτές σα να γεννούσε η μια την άλλη για πολλά σόγια ανθρώπων και θόλοι από κρύσταλλο. Τώρα οι χτίστες τέλειωσαν και γιόρτασαν ανάβοντας φωτιές. Χόρεψαν πάνω στα κάρβουνα και μούγκριζαν κι έκλαιγαν. Φύγαν και χάθηκαν. Άδεια τα θεώρατα σπίτια κι ένας αέρας από κρύο ήλιο σφαλά τα μεγάλα παράθυρα και πάλι τα ξανάνοιγε. Οι θόλοι με τριγμούς να συγκρατούν το φως. Μη χυθεί μέσα και περιχύσει και μια βαρειά αναπνοή από το σκαμμένο χώμα. Ορθάνοιχτα κι αδειανά εκείνα τα σπίτια στέκονται τώρα αδειανά και μοναχά η ηχώ των τραγουδιών της Θράκης.

Γιώργος Χειμωνάς - Οι χτίστες

Έρικ Χόμπσμπαουμ - Έθνη και εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα.

«Τα περισσότερα κράτη πιστεύουν ότι έχουν αρχαία καταγωγή, ένα ιστορικό υπόβαθρο που βοηθά να δημιουργήσουν μιαν ισχυρή εθνική ταυτότητα και περηφάνεια. Εντούτοις, λίγα από τα κράτη που αναγνωρίζουμε σήμερα χρονολογούνται πριν από τον δέκατο ένατο αιώνα. "Το να αλλοιώνεις την ιστορία κάποιου", είπε ένας παλαιότερος ειδικός επί του θέματος, "αποτελεί μέρος του να είσαι έθνος".

Αυτό το βιβλίο, που προέρχεται από τη θαυμάσια σειρά διαλέξεων που έδωσε ο Καθηγητής Hobsbawm στο Queen's University of Belfast το 1985, επιχειρεί να ανιχνεύσει την ιστορία των εθνών και του εθνικισμού κατά τους δύο τελευταίους αιώνες και προσπαθεί να προσεγγίσει τη μεταβαλλόμενη ιστορική φύση και σημασία του. Μεταξύ άλλων διερωτάται αν ο εθνικισμός διατηρεί τα παλιά του χαρακτηριστικά. Ξεπέρασε άραγε ο εθνικισμός, παρόλες τις ενδείξεις περί του αντιθέτου, το ανώτατο σημείο της καμπύλης του; Η μελέτη του καθηγητή Hobsbawn περιέχει πολλές εκπλήξεις, που θα προκαλέσουν ζωηρές συζητήσεις και αντίλογο.»

Ο Έρικ Χόμπσμπαουμ (1917 - ) παραμένει η μεγαλύτερη φυσιογνωμία μεταξύ των σύγχρονων ιστορικών. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, ήταν μαθητής στη μετα-αυστροουγγρική Βιέννη και όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, κατέφυγε στο Λονδίνο.

Με την ευκαιρία της έκδοσης της αυτοβιογραφίας του, ο σπουδαίος Βρετανός ιστορικός, ηλικίας πλέον 90 ετών, μίλησε στη «Λιμπερασιόν». «Υπάρχουν σχεδόν παντού ιστορικές αναθεωρήσεις, οι οποίες επιβάλλονται ή γίνεται προσπάθεια να επιβληθούν», είπε στη γαλλική εφημερίδα. «Έχει ανοίξει ένας εντυπωσιακός χώρος για μια εκ νέου επινόηση της Ιστορίας, ευρέως μυθολογική, επειδή η Ιστορία αυτή δεν γράφεται από τους ιστορικούς, αλλά από τις κυβερνήσεις, τα κινήματα, τις οργανώσεις, τις ομάδες πίεσης». Πρόκειται, σημειώνει, για μια αντίδραση στην επιτάχυνση των κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών που παρατηρούμε στην εποχή μας.

Ο «παππούς» των σύγχρονων ιστορικών ήρθε το 2004 στην Ελλάδα, αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και απέδειξε την επιστημονική και πνευματική του διαύγεια, τη συγκρότηση της σκέψης του και τη διάθεσή του, να παρακολουθεί και να σχολιάζει την επικαιρότητα. Έζησε «Συναρπαστικά Χρόνια» στο μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, στη διάρκεια του οποίου ανδρώθηκε, σπούδασε, έκανε επιλογές, πήρε θέση σε πολιτικά και επιστημονικά ζητήματα της ανθρωπότητας. Ο Χομπσμπάουμ δεν είναι ο μονομανής ιστορικός, ο αποκλειστικά αφιερωμένος σε μία κατεύθυνση. Για πολλά χρόνια έγραφε με ψευδώνυμο κριτικές τζαζ μουσικής σε ένα αμιγώς μουσικό περιοδικό. Δείχνοντας, και μ’ αυτόν τον τρόπο, ότι ένας άνθρωπος που ασχολείται με την ιστορία, ασχολείται με τη ζωή γύρω του, σε όλες τις μορφές της.

Έρικ Χόμπσμπαουμ - Έθνη και εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα.