Η κρητική διάλεκτος χαρακτηριστική ενός νησιού που οι κάτοικοι της έμαθαν να είναι περήφανοι, λεοντόκαρδοι και αισιόδοξοι. Αυτό αποτυπώνεται γλαφυρά μέσα από τους διαλόγους των επίσης επαναστατών Κορσικανών που δε σηκώνουν μύγα στο τυρί... εε, συγνώμη στο σπαθί τους. Η απόδοση έγινε από τον καθηγητή φιλόλογο κο Μιχάλη Πατεράκη και επιμελήθηκε ο καθηγητής γλωσσολογίας κος Χριστόφορος Χαραλαμπάκης.
Οι ήρωες Αντιριξ & Συμφωνιξ είναι δυο προσωπικότητες που δεν καταξιώθηκαν όσο θα έπρεπε. Ενα κόμικ που ήρθε απο την Ιβηρική χερσόνησο και θεωρώ οτι είναι απ' τα καλύτερα που υπάρχουν. Οι δυο αυτοί ήρωες είναι πράκτορες μιας μυστικής υπηρεσίας και έχουν σκοπό να φέρουν σε πέρας τις αποστολές του αυταρχικού αφεντικού τους. Όλα θα ήταν πιο εύκολα για τον Συμφωνιξ εάν δεν ηταν άτυχος μιάς και δεν μπορεί να γλιτώσει από τις γκάφες του Αντιριξ.
Έτος: 50 π.Χ. Όλη η Γαλατία έχει πέσει στα χέρια των Ρωμαίων. Όλη; Όχι! Οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού της Αρμορίκης, χάρη στο μαγικό φίλτρο που παρασκευάζει ο δρυΐδης Πανοραμίξ, και που τους δίνει υπερφυσική δύναμη, συνεχίζουν να αντιστέκονται στους Ρωμαίους. Οι προσπάθειες του Ιούλιου Καίσαρα να υποτάξει το χωριό, πάντα με αποτυχημένη κατάληξη, είναι το κύριο θέμα του κόμιξ. Ο Αστερίξ, ένας κοντός και δαιμόνιος Γαλάτης, μαζί με τον αχώριστο φίλο του, τον τεράστιο Οβελίξ, πάντα καταφέρνουν, με τη βοήθεια του μαγικού φίλτρου, της εξυπνάδας αλλά και της καλής τους τύχης, να χαλάσουν τα σχέδια του Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Στο τέλος κάθε βιβλίου, η νίκη επί των Ρωμαίων γιορτάζεται με ένα μεγάλο τσιμπούσι με αγριογούρουνα (αφού πρώτα δεθεί και φιμωθεί ο βάρδος Κακοφωνίξ).
Ο Γκέρχαρντ Χάντερερ είναι ο σημαντικότερος αυστριακός δημιουργός σατιρικών σκίτσων για την επικαιρότητα και την καθημερινή ζωή στην ευρωπαϊκή Δύση. Από την κριτική του πέννα δεν γλίτωσε κανένας από τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας του. Ο διάσημος σκιτσογράφος, κατηγορήθηκε για καθύβριση θρησκεύματος λόγω της έκδοσής του στα ελληνικά του βιβλίου του «Η Ζωή του Χριστού» για να αθωωθεί τελικά από το Εφετείο Αθηνών το 2005. Επρόκειτο για το πλέον παράδοξο δικαστικό προηγούμενο των τελευταίων δεκαετιών στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα, όπου η τελευταία απαγόρευση βιβλίου έγινε το 1981.
Το αυθεντικό κόμικ του Frank Miller το οποίο ήταν η βάση για να γυριστεί και η πασίγνωστη πια κινηματογραφική ταινία.
…του καταπιεσμένου μας Κόκκορα. Που μελαγχολεί, που αγχώνεται, που ασφυκτιά μέσα στην αυλή, δίπλα σε μακάριους άλλους. Σ’ αυτό το αλμπουμάκι (πέμπτο στη σειρά) ψάχνει απεγνωσμένα για μια έξοδο από το ψυχολογικό του αδιέξοδο… Αλλά, δε θυμάται από πού μπήκε… Καμιά απάντηση δε φαίνεται ικανή να αντιμετωπίσει τα μελαγχολικά του ερωτήματα: είναι λύση οι φαντασιώσεις, η τρέλα, το σεξ, οι αναμνήσεις, τα ταξίδια, η λαγνεία;… Είναι λύση ο μαϊντανός; Ε, ναι, για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε εντός…
Πρόκειται για έναν απολαυστικό «εμφύλιο» μεταξύ των οργάνων ενός σώματος που βρίσκεται σε κώμα. Τα Έντερα (Λεπτό και Παχύ) διαπληκτίζονται για το εάν τα υπόλοιπα (Καρδιά, Νεφροί, Πνεύμονες) έχουν ή δεν έχουν συνωμοτήσει να εγκαταλείψουν τον αλκοολικό εγκέφαλο του φορέως, ώστε να μεταμοσχευθούν και… να σωθούν. Άκρως πρωτότυπη υπερρεαλιστική ιδέα που ίσως έλκει την καταγωγή της από τη σειρά «Πειραματόζωα» του Αρκά, οργανώνεται σε υλικό ιλαρότατων διαλόγων και απροσδόκητων ανατροπών. Το αμφίστομο στίγμα του δημιουργού τον παρακολουθεί πιστά και εδώ: το εριστικό και καχύποπτο Λεπτό Έντερο σε διαρκή αντιπαράθεση με το αφελές και καλόπιστο Παχύ, σαφώς αντιστοιχούν στα θρυλικά αντιθετικά ζεύγη Ισοβίτης- Μοντεχρήστος, Καστράτο- Λουκρητία, Κόκορας- Γουρούνι, Πατέρας- Γιος (σπουργίτια). Το φινάλε είναι κι εδώ πικρά αστείο, καθώς τελικά η αδήριτη έκβαση της μεταμόσχευσης βρίσκεται επί θύραις, σημαίνοντας όμως και τον πραγματικό θάνατο του απέλπιδος ανθρώπου. Ένα ζοφερό μονόπρακτο ανατριχιαστικού γέλιου, που θα μπορούσε άνετα να ανθολογηθεί δίπλα στον Πόε, τον Αλφόνσο Αλέ ή την Κάρινγκτον, στην «Ανθολογία του Μαύρου Χιούμορ» του Μπρετόν. Ο Αρκάς σε μεγάλα- όπως πάντα- κέφια, ισόρροπος ανάμεσα στα τερπνά κουφέτα και στα κόλλυβα.
Το δημοφιλές περιοδικό κόμικς Μπλεκ που τα τελευταία χρόνια κυκλοφορεί σε μηνιαία “συλλεκτική” μορφή εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στα περίπτερα της Ελλάδας τον Ιούνιο του 1969, προερχόμενο από την γειτονική Ιταλία, καρπός των διάσημων δημιουργών Sartoris, Sinchetto και Guzzon (”EsseGesse”) οι οποίοι εμπνεύστηκαν το 1954 τη χαρακτηριστική φιγούρα του “ξανθού γίγα”, ενός κυνηγού που διακρίθηκε στον αγώνα για την Αμερικανική ανεξαρτησία από τους Βρετανούς αποικιοκράτες κατά τα τέλη του 18ου αιώνα. Ιδού λοιπόν το 1ο τεύχος για να μας θυμίζει την παιδική μας εποχή που όλοι τρέχαμε στα περίπτερα να το αγοράσουμε!
Πρόκειται για μια σειρά 6 τόμων που είχε κυκλοφορήσει τη δεκαετία του 80, και η οποία φαντάζομαι ότι δεν μπορεί να βρεθεί πλέον. Ανεβάζω τώρα το 1ο μέρος του 1ου τόμου και αν σας αρέσει σταδιακά θα συνεχίσω.
Τι πρόκειται να υπάρξει μετά την καταστροφή; Ναι, φυσικά, η ανάμνηση του πολιτισμού. Αλλά πόσο διαφορετικές αναμνήσεις! Οι δύο τελευταίοι επιζήσαντες έχουν διαφορετική εμπειρία του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο ένας θυμάται το σπίτι, τον κήπο (η ξανθιά στη φωτογραφία είναι γυναίκα του), ο άλλος θυμάται το εργοστάσιο, το αφεντικό, τη γειτονιά του. Και γι’ αυτό του είναι πολύ δύσκολο ν’ αποφασίσει για το πότε ήταν καλύτερα. Οι δύο διαφορετικές αντιλήψεις συγκρούονται με απολαυστικό τρόπο σ’ αυτό το άλμπουμ και ο Αρκάς φιλοσοφεί για τη ζωή και την τέχνη γενικά με πολύ ειδικό και ευφυή τρόπο, σ’ αυτό το μοναδικό άλμπουμ που με πολύ ζωηρά χρώματα εικονογραφεί ένα γκρίζο μέλλον.
Ένας ισοβίτης με 622 χρόνια ποινή; Συμβαίνουν κι αυτά. Ακόμα κι αν πρόκειται για τα καλύτερα χρόνια της ζωής του. Και πόσο θα ‘χουν φτάσει τα νοίκια, όταν βγει!… Γιατί φυσικά ελπίζει σε μια αύξηση του μέσου όρου μακροβιότητας. Αλλά αυτό δεν είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να του συμβεί. Χειρότερο κι από την απομόνωση, όπου το πλέξιμο δεν είναι ακατόρθωτο (και το κέντημα άθλος). Χειρότερο απ’ τη μαγειρική της φυλακής, αιτία πλήθους εξεργέσεων… Τι μπορεί να είναι χειρότερο; Ο Μοντεχρήστος! Σύμβουλος μοναξιάς, επαγγελματίας της απόγνωσης, μαυρίζει με το χιούμορ του την αισιόδοξη πλευρά της ζωής που επιμένει να βλέπει ο Ισοβίτης μας (όταν δε φοράει τα γυαλιά του)… Κι είναι ένα χιούμορ άγριο, πικρό, δηκτικό, απ’ τις καλύτερες στιγμές του Αρκά, στις πιο έξυπνες σελίδες που είδατε τελευταία!
Αν ζούσε σε άλλες εποχές, θα τραβούσε κουπί σε γαλέρα ή θα έχτιζε πυραμίδες στην έρημο. Αν ήταν πίθηκος, θα του έκλεβαν τις μπανάνες οι άλλοι πίθηκοι. Ναι, φυσικά πρόκειται για το γνωστό μας ισοβίτη, ανηλέητο θύμα σ’ όλες τις περιστάσεις, ό,τι κι αν κάνει. Θα προσπαθήσει να κάνει φίλους και θα του σπάσουν τα γυαλιά. Όταν δραπετεύει, δε χρειάζεται να τον πιάσουν. Τα καταφέρνει να γυρίσει μόνος του. Κι όταν κάνει απεργία πείνας, προτιμώντας να πεθάνει παρά να φάει, δεν είναι σίγουρο ότι έκανε τη σωστή επιλογή: όπως δηλώνει κι ο μάγειρας, με το φαΐ της φυλακής το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Αλλά μην ανησυχείτε, υπάρχει δίπλα του ο πιο φιλοσοφημένος γιατρός των κόμικς, σύμφωνα με τον οποίο κανείς δεν έχει δικαίωμα να πεθάνει χωρίς την άδεια του γιατρού του. Απολαύστε, λοιπόν, αυτό το τρίτο αλμπουμάκι του ΙΣΟΒΙΤΗ, πικρά διασκεδαστικό, κι ας ελπίσουμε να σας φύγει το βάρος…
Δουλειά δεν είχε ο διάβολος… Δηλαδή είχε δουλειά, αλλά δεν του άρεσε. Είχε βαρεθεί πια την Κόλαση και ήθελε να μετατεθεί στον Παράδεισο. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Για να μπεις στον Παράδεισο, χρειάζονται εξετάσεις, και μάλιστα δύσκολες εξετάσεις. Ο Αγγελος συνάδελφός του τον ενθαρρύνει: “Προσπάθησε, πού ξέρεις; Μπορεί να σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και να μπεις”. Και αν δεν μπει; Ε, τότε θα επιστρέψει στην Κόλαση. Και μαζί του θα πάμε και εμείς για να μας ξεναγήσει.
Ισοβίτης: Μάγειρα, υπάρχουν δυο κατσαρίδες στο φαί μου.
Μάγειρας: Τα βλέπεις; Έχει και τα καλά της η φυλακή;
Ισοβίτης: Δηλαδή;
Μάγειρας: Στη φυλακή δεν τρως ποτέ μόνος!
Διαθέτει αγάπη, καλοσύνη, συμπόνια, αλτρουισμό! Όλα αυτά σε πολύ λογικές τιμές. Ε ναι, είναι ο Μοντεχρήστος, ο πασίγνωστος έμπορος αισθημάτων και αποφθεγμάτων. Που σ’ αυτό το άλμπουμ θα εκφράσει μια μεγάλη αλήθεια, που φαίνεται να μας διαφεύγει πολύ συχνά: Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟΝ ΚΛΕΦΤΗ. Είναι φυσικά ένα απόφθεγμα της φυλακής, βγαλμένο από την εμπειρία πολύπειρων ανθρώπων και ποντικιών. Κι ο Μοντεχρήστος κάνει ό,τι μπορεί για να αποδείξει τις βλαβερές συνέπειες της τιμιότητας. Το πράττει με επιτυχία. Κάνοντας τον Ισοβίτη μας να νιώθει ενοχές που είναι αθώος.
Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε, όπως είπε ο μελλοθάνατος την ώρα που τον πήγαιναν για εκτέλεση. Εσείς, όμως, θα ‘χετε την ευκαιρία να γελάτε συχνότερα μ’ αυτό το τέταρτο βιβλιαράκι μιας σειράς πικρά αστείας…
Αρκάς - Μετά την καταστροφή