Την πρωτομαγιά του 1944 όπως και κάθε χρονιά ξεφάντωνε η γη με τα λουλούδια. Στα σπίτια μας όμως δεν εκρεμάσαμε μάηδες, γιατί είμαστε ακόμα σκλαβωμένοι. Τα τριαντάφυλλα στέκονταν ανέγγιχτα έξω στα περιβόλια. Ο ήλιος έλαμπε μα η ψυχή μας είταν μαύρη. Είχαμε διαβάσει πώς οι δικοί μας πολέμησαν στους Μολάους και σκότωσαν ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις από τους συνοδούς του, και πώς γι' αντίποινα θα ντουφέκιζαν οι Γερμανοί όσους άντρες θα συναντούσανε στο δρόμο Μολάων—Σπάρτης, κι' ότι ξημερώνοντας η πρωτομαγιά θα ντουφέκιζαν διακόσιους Έλληνες, εξόν απ' όσους κιόλας είχαν σφάξει οι προδότες με το έτσι θέλω.[...]Πρόκειται για έκδοση σε καρτέλες μεγάλου μεγέθους (τουλάχιστον Α3) που βρίσκονται μέσα σε φάκελο. Σπανιότατο υλικό από το 1945.
Θυσιαστήριο της Λευτεριάς
Το αντικείμενο αυτής της μελέτης είναι η Ουγγρική Επανάσταση του Οκτώβρη 1956, η πρώτη μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, προλεταριακή επανάσταση. Τα εξαιρετικά πολύτιμα για τις εργαζόμενες μάζες διδάγματα απ’ αυτήν εκτίθενται και αξιολογούνται σ’ αυτή τη μελέτη από τον αναμφισβήτητα πιο αρμόδιο γιαυτό.
Ακόμα ένα βιβλίο του ιστορικού Περικλή Ροδάκη. Μερικά από τα περιεχόμενα του βιβλίου είναι:
Το βιβλίο πραγματεύεται τη διαμόρφωση της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης και την εμφάνισή της στους κόλπους του ασυνειδήτου (υποσυνειδήτου), κατά τη μετάβαση από τον μύθο στον λόγο (λογικό). Μολονότι στην παγκόσμια βιβλιογραφία, αφιερωμένη στην εμφάνιση και την ανάπτυξη της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας εξετάζεται, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, αυτό το πρόβλημα, ωστόσο, το ζήτημα του μηχανισμού μετάβασης από τον μύθο στον λόγο σχεδόν δεν διερευνάται, ούτε και στα βιβλία που αναφέρονται στο εν λόγω πρόβλημα. Η παρούσα εργασία κάνει μια προσπάθεια να καλύψει αυτό το κενό. Κατά την άποψή μας, το πρόβλημα αυτό είναι από τα καίρια για την κατανόηση της γένεσης και της εξαιρετικής άνθησης του ελληνικού πολιτισμού, φαινόμενο, που ο Ε. Ρενάν το ονόμασε “ελληνικό θαύμα”. Η αιτία αυτού του μοναδικού φαινομένου στην ιστορία της ανθρωπότητας έχει ελάχιστα μελετηθεί, αν έχει μελετηθεί. Στο μεταξύ, η ιστορία του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού έχει τις ρίζες της σε εκείνα τα φαινόμενα, από την ερμηνεία των οποίων θα γίνει κατανοητός και ο ίδιος ο πολιτισμός, οι αξιολογικοί προσανατολισμοί του, η τύχη και το μέλλον του. Η επεξεργασία της ιστορικοφιλοσοφικής θεματολογίας συνδέεται στενά με την καλλιέργεια της ιστορικής μνήμης. Για τον άνθρωπο, ιδίως τον σύγχρονο, παραμένουν ακατανόητες οποιεσδήποτε αλήθειες, παρμένες έξω από τη ζωντανή σύνδεση των εποχών και των γενεών, έξω από τη δυναμική της ιστορίας και της ίδιας της ανάπτυξης της σκέψης.
Στην ιστορία της πολιτικής θεωρίας δεν υπάρχει, ίσως, άλλη έννοια τόσο παρεξηγημένη -εσκεμμένα ή μη- από αυτή του αναρχισμού. Ο “κακός” αναρχικός ταυτίζεται με τον βίαιο, τον τρομοκράτη, το ληστή, τον προβοκάτορα, τον αμοραλιστή, το ναρκομανή, το φρικιό κ.τλ. Από την άλλη, με την ίδια ευκολία, η εικόνα του “καλού” αναρχικού προβάλλεται πάνω στον εστέτ καλλιτέχνη, τον μποέμ διανοούμενο, τον καινοτόμο βουλευτή, τον ριζοσπάστη ιερέα, ακόμα και στον χορηγό επιχειρηματία.
O Γιάννης Μακρυγιάννης γεννήθηκε τo 1794 στo χωριό Αβορίτι της Δωρίδας. Το οικογενειακό του όνομα ήταν Τριανταφύλλου. Εζησε τα παιδικά του χρόνια στη Λειβαδιά. Δούλεψε, μικρός, ως υπηρέτης καί από 14 ως 24 ετών έζησε στην Αρτα, όπου μεγάλωσε, προόδευσε καί εξελίχτηκε σε μιά σημαντική μορφή των επαναστατικών χρόνων. Με την εργατικότητά του κατάφερε να δημιουργήσει μιάν αξιόλογη, με τα μέτρα κείνων των χρόνων, περιουσία. Υστερα από την απελευθέρωση της Ελλάδας έζησε στην Αθήνα, στη συνοικία Μακρυγιάννη, που φέρνει το όνομά του.Η πολεμική δράση του υπήρξε πλουσιότατη. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία στην Αρτα και τον έστειλαν στην Πάτρα γιά την προετοιμασία της Επανάστασης. Πήρε μέρος αρχικά στο τμήμα του Γώγου Μπακόλα και αργότερα έφτιαξε δικό του σώμα. Μετά την απελευθέρωση πάσχισε γιά τα δίκαια των αγωνιστών. Πρωταγωνίστησε στην επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Το 1852 πιάστηκε με την κατηγορία οτι σχεδίαζε δολοφονία του Οθωνα και καταδικάστηκε σε θάνατο.