Federico Garcia Lorca - Ντουέντε

Το κείμενο για το ντουέντε προέρχεται από την διάλεξη που έδωσε ο Λόρκα τον Οκτώβριο του 1934 στο Μπουένος Άιρες, κατά τη διάρκεια της περιοδείας που έκανε τότε στη Λατινική Αμερική. Το κείμενο περιλαμβάνεται στα άπαντα του Λόρκα, αλλά ο ποιητής δεν το είδε ποτέ δημοσιευμένο.

Τι είναι όμως το “ντουέντε”; Είναι μια από κείνες τις λέξεις που φέρνουν αμηχανία σε λεξικογράφους, φιλοσόφους και προπαντός μεταφραστές, γιατί είναι δύσκολο όχι μόνον να μεταφραστούν, άλλα και να οριστούν μέσα στα πλαίσια της δικής τους γλώσσας. Είναι από τα δημιουργήματα της ιδιαίτερης εκείνης ματιάς και πρόσληψης του κόσμου που κάθε λαός αποτυπώνει στη γλώσσα του και που αποτελεί την αποκρυσταλλωμένη συνείδηση και σκέψη του πολιτισμού του.

Είναι μάλλον ένα από στήθους ενθουσιαστικό δοκίμιο για την καλλιτεχνική δημιουργία, για την δημιουργία εν γένει, για τον ενθουσιασμό εν γένει, που παραπέμπει στην αρχική ετυμολογία της λέξης (εν+θεός+ουσία). Μια απόπειρα για ψηλάφηση στα λιγότερο συνειδητά επίπεδα της ανθρώπινης δημιουργικότητας, όπου αποκαλύπτεται η βαθύτερη σχέση πνεύματος και φύσης.

Federico Garcia Lorca - Ντουέντε

Gerhard Vinnai - Το ποδόσφαιρο ως ιδεολογία

..Η ψευδοδραστηριότητα του ποδοσφαίρου καναλιζάρει την ενεργητικότητα που θα μπορούσε να κλονίσει τις υπάρχουσες δομές δύναμης. Από την νηπιακή ηλικία ήδη του αγωνίσματος, η κυβερνώσα τάξη έμαθε να χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο σαν μέσο απο-πολιτικοποίησης των καταπιεζόμενων...

...Ο θρίαμβος της ποδοσφαιρικής ομάδας κάποιου αποζημιώνει παροδικά για της αποτυχίες στην καθημερινή ζωή. Το συναίσθημα ευφορίας που παράγεται από ένα τέτοιο θρίαμβο βασίζεται στη φυγή από την πραγματικότητα. Αυτή η φυγή δεν εμποδίζει κανέναν από το να υποφέρει - απλώς βοηθά να εξορίζεται το γεγονός από την συνείδησή του για κάποιο χρόνο. Ταυτιζόμενοι με την δύναμη και την μεγαλοπρέπεια ενός συνόλου, οι άνθρωποι ζητούν να αποφύγουν τον αβάσταχτο τραυματισμό του ναρκισσισμού τους - ένα τραυματισμό που τους απειλεί μέσω της αδυναμίας του εγώ τους, η οποία δεν είναι απλώς ψυχολογική, αλλά αντανακλά την αληθινή αδυναμία του ατόμου ενώπιον των κοινωνικών δομών δύναμης...

...Η συσσωρευμένη επιθετικότητα, αποτέλεσμα της αλλοτρίωσης και των στερήσεων που προκαλούνται από τις κοινωνικές συνθήκες στον προχωρημένο καπιταλισμό επιζητά περιοδική εκτόνωση. Αν αυτό δεν πρόκειται να οδηγήσει στην ανατροπή της αστικής κοινωνίας πρέπει να οδηγηθεί σε "ασφαλή" κανάλια. Το ποδόσφαιρο προσφέρει μία ευκαιρία για συγκινησιακή ανακούφιση αυτού του είδους...

...Οι καταπιεζόμενες μάζες βιώνουν τα τέρματα που σημειώνονται στο ποδοσφαιρικό γήπεδο σαν δικά τους...

Gerhard Vinnai - Το ποδόσφαιρο ως ιδεολογία

Ανδρέας Καρκαβίτσας - Λόγια της πλώρης

Τα λόγια της πλώρης, η πιο γνωστή συλλογή διηγημάτων του Καρκαβίτσα, είναι σύντομες ιστορίες που στηρίζονται σε αφηγήσεις ναυτικών, που άκουσε ο συγγραφέας στα ταξίδια του. Η θάλασσα, με τις χαρές και τις λύπες της, τους πόθους και τους καημούς της, είναι η παντοτινή αγάπη των ναυτικών. Είναι το στοιχείο με το οποίο παλεύουν σκληρά οι θαλασσινοί για να τα βγάλουν πέρα. Και όπως είναι φυσικό, στον αγώνα αυτό άλλοτε νικούν και άλλοτε βγαίνουν ηττημένοι.

Με ποιητική διάθεση και ζωντανές περιγραφές, ο Καρκαβίτσας υπερβαίνει την ηθογραφική καταγραφή, ταυτίζεται με τη θάλασσα και τους ανθρώπους της, συνδέεται με τα βιώματα, τις προλήψεις, τις παραδόσεις, τη σκληρή ζωή και τις αγωνίες τους. Στα διηγήματα υπάρχουν πολλά στοιχεία λαϊκού πολιτισμού, όμως η αντιμετώπιση των συνθηκών της ζωής είναι κριτική και εστιάζει στα διάφορα προβλήματα: αμάθεια, εξαθλίωση, εκμετάλλευση, δυσχερής θέση της γυναίκας κ.α..

Ανδρέας Καρκαβίτσας - Λόγια της πλώρης

Οδυσσέας Ελύτης - Το μονόγραμμα

"Τι άρωμα, τι μέθη, αυτή η λιακάδα... Ότι πιο ερωτικό, ότι πιο εκρηκτικό, ότι πιο πηγαία αναγκαίο!"

Αυτά τα λόγια μας τα είπε ο Ελύτης, για να τα ψελίσουμε εκεί που αξίζουν! Για αυτό ας μη βιαστούμε. Μονο όταν δούμε τα μάτια που κάινε από έρωτα, τότε και μόνο τότε θα τα απαγγείλουμε. Γιατί ο νομπελίστας ήξερε τι έλεγε, και τι έγραφε!

Στα χέρια μας έχουμε τη πρώτη διαδικτυακή έκδοση αυτής της σπουδαίας ποιητικής συλλογής του μεγάλου έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, από τις Εκδόσεις Ενδύμιων, παρακλάδι των Εκδόσεων Ίκαρος. Πρωτοεκδόθηκε το 1971 στις Βρυξέλλες, με επιμέλεια του Jos. Adam για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου "L' Oiseau". Στην Ελλάδα πρωτοκυκλοφόρησε το 1972 από τις Εκδόσεις "Ίκαρος".

Οδυσσέας Ελύτης - Το μονόγραμμα

Κώστας Βάρναλης - Πως δεν ήθελα να σπουδάσω

"Στα 1898 τέλειωσα το σκολειό ― την έβδομη τάξη. Όσο έφτανε η άνοιξη και το καλοκαίρι, τόσο η ανυπομονησία μου μεγάλωνε πότε θα φτάσει η βλογημένη εκείνη ώρα που θ’ «ανακτήσω» την ελευθερία μου· δε θα έχω να διαβάζω, δε θα φοβάμαι τους δασκάλους, δε θα με δέρνει πια ο αδερφός μου... θα μάθω κι εγώ μια τέχνη, να γίνω «άντρας», όπως τόσα παιδιά, που τελειώσανε το σκολειό τα περασμένα χρόνια. Ήλιος, θάλασσα, δέντρα και βουνά θα είναι από δω κι ομπρός δικό μου βασίλειο, όπως είναι και των πουλιών!... Kαμιά πιθανότητα δεν υπήρχε πως θα πάω σε γυμνάσιο. Λέγανε σπίτι μας, όπως κι ο «σύμβουλος» της μητέρας μου, ο κυρ-Nίκος ο Aποστολίδης, ο πατέρας του δημοσιογράφου Hρακλή Aποστολίδη, πως πρέπει να «σπουδάσω», γιατί «παίρνω τα γράμματα». Mα λεφτά δεν υπήρχανε. Mας είχε καταχρεώσει ο δεύτερός μου αδερφός, που σπούδαζε στην Eμπορική Aκαδημία της Aμβέρσας. Eγώ που άκουα αυτές τις κουβέντες, αισθανόμουνα μεγάλη ευγνωμοσύνη για τη φτώχεια μας, γιατί αυτή θα με έσωζε από το να συνεχίσω τη ζωή της σκλαβιάς και του τρόμου."

Κώστας Βάρναλης - Πως δεν ήθελα να σπουδάσω

George Orwell - Η Φάρμα των ζώων

Η ιδέα της ανθρώπινης ισότητας, μεταφέρεται στην κοινωνία των ζώων ενός αγροκτήματος. Τα ζώα επαναστατούν ενάντια στον δυνάστη τους, τον άνθρωπο. Επιβάλλουν την δική τους κυριαρχία, και ανατρέπουν την τυραννία των ανθρώπων. Η μεγάλη επανάσταση εγκαθιστά μια νέα τάξη πραγμάτων. Αρχές της, η ισότητα και αδελφοσύνη όλων των ζώων.

Όμως οι επαναστατικές αρχές καταστρατηγούνται και διαστρεβλώνονται από τους νέους αφέντες. Χειρότερα από τους ανθρώπους, οι νέοι αρχηγοί ασκούν την καταπιεστική εξουσία τους και εκμεταλλεύονται ασύστολα τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας. Το πρόσχημα των «δύσκολων καιρών» εξασφαλίζει το άλλοθι για απόλυτο έλεγχο της εξουσίας από τους λίγους, για στυγνή και πρωτοφανή καταπίεση.

Ο Όργουελ στρέφεται ενάντια σε κάθε ολοκληρωτισμό και δογματισμό, κάθε πολιτικό σύστημα που στηρίζει την εξουσία του στον έλεγχο της σκέψης και στην απόλυτη υποταγή των ατόμων.

Τζόρτζ Όργουελ - Η Φάρμα των ζώων

Νικόλας Άσιμος - Αναζητώντας Κροκάνθρωπους

Το ένα και μοναδικό βιβλίο που έγραψε, με ποιήματα, θεατρικά κείμενα, διάφορες καθημερινές και μή ιστορίες, πάντα μέσα απο το πρίσμα του Άσιμου, καθώς και κάποιες σκόρπιες σκέψεις του γενικότερα για την χώρα του, το πολιτικό γίγνεσθαι του τόπου και της εποχής ('73), τους καλλιτέχνες της εποχής του κ.α.

Ποιός ήταν όμως ο Νικόλας Άσιμος (πραγματικό όνομα Νικόλαος Ασιμόπουλος, 20 Αυγούστο 1949 – 17 Μαρτίου 1988); Αναρχικός μουσικός, τραγουδοποιός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην Κοζάνη. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό και διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την 3η θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965. Το 1967, σε ηλικία 18 ετών έφυγε για την Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής με απώτερο σκοπό να γίνει δημοσιογράφος. Το ψευδώνυμο «Άσιμος» χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε ένα ερασιτεχνικό δημοσιογραφικό άρθρο του σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης, ενώ παράλληλα έφτιαξε ένα φοιτητικό Θεατρικό Εργαστήρι, ανεβάζοντας Αριστοφάνη, Μένανδρο και Μολίερο και αγόρασε την πρώτη του κιθάρα.

Στα μέσα των σπουδών του άρχισε εμφανίσεις σε μικρές μπουάτ ως αυτοδίδακτος μουσικός, όπου αγνοώντας όλες τις προειδοποιήσεις της χουντικής λογοκρισίας για τους στίχους του κατέληξε τελικά να συλληφθεί, να δαρθεί και να κρατηθεί στην Ασφάλεια, όπου περιέργως χάθηκε η ταυτότητά του. Ο Άσιμος δεν έβγαλε άλλη, παρά μόνο πολλά χρόνια αργότερα (το 1986, ενάμιση χρόνο πριν το θάνατο του) και μάλιστα με το επώνυμο «Άσιμος» και την διευκρίνιση «άνευ θρησκεύματος» στο σχετικό σημείο. Χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του, απέχοντας μόνο 6 μαθήματα από το πτυχίο, έφθασε το 1973 στην Αθήνα, όπου εμφανίσθηκε σε διάφορες «μπουάτ» της Πλάκας («5η εποχή», «11η εντολή», «Χνάρι», «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», «Σούσουρο»), σε συνεργασία με προοδευτικούς τραγουδιστές, ηθοποιούς και συνθέτες (Γκαϊφύλλιας ?, Λήδα και Σπύρος, Ζωγράφος, Τζαβέλλας, Ζουγανέλλης, Μπουλάς, Αδριανός, κ.ά.), παρουσιάζοντας ένα σύνθετο πρόγραμμα με μουσική και αντικαθεστωτικά κείμενα και μικρά θεατρικά, ενώ με το σχήμα «Για ένα Πολιτικό Καφενείο» έδωσε πολλές παραστάσεις στον πεζόδρομο της Μνησικλέους για «να συμβάλουν έμπρακτα και οι καλλιτέχνες στην ανατροπή των καταπιεστών του λαού» .

Το 1975 κυκλοφόρησε σε ένα δισκάκι 45 στροφών τα πρώτα του 2 τραγούδια («Πανηγύρι» και «Ο Μηχανισμός»: «Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής / και να γυρίσω δίσκο...») και σε λίγο προχώρησε σε έκδοση δικών του «παράνομων» (όπως τις έλεγε) κασετών, τις οποίες ηχογραφούσε και διακινούσε μόνος του στα Προπύλαια, τα κάγκελα του Πολυτεχνείου, την πλατεία των Εξαρχείων, το Μοναστηράκι και τον Λυκαβηττό. Δημιούργησε επίσης το συγκρότημα «Exarchia Square Band» και συμμετείχε σε συναυλίες, σε κοινωνικοπολιτικές εκδηλώσεις, σε μουσικοθεατρικά σχήματα, σε θέατρο του δρόμου και άλλα προχωρημένα «δρώμενα». Το 1976, από τη σχέση του με τη Λίλλιαν Χαριτάκη, γεννήθηκε η κόρη του, η Λίλλιαν – Κυριακή ή «Νιουνιού», όπως συνήθιζε ο ίδιος να την αποκαλεί.

Στις 24 Οκτωβρίου 1977 φυλακίσθηκε επί 2 μήνες, μαζί με άλλους 5 εκδότες – συγγραφείς του αντιεξουσιαστικού ? χώρου, που η τότε κυβέρνηση θεώρησε «ηθικούς αυτουργούς» σε επεισόδια στους δρόμους της Αθήνας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους μυστηριώδεις θανάτους 4 φυλακισμένων Γερμανών ανταρτών πόλης (τα εντάλματα σύλληψής τους τούς είχαν χαρακτηρίσει «εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο»). Το 1981, λίγο μετά τις καταλήψεις άδειων αθηναϊκών σπιτιών από αντιεξουσιαστές, όπου ήταν τακτικός θαμώνας και τραγουδιστής, έγραψε και κυκλοφόρησε μόνος του το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» και το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, με τίτλο «Ο Ξαναπές», σε 4 τραγούδια του οποίου συμμετείχαν ο Β. Παπακωνσταντίνου και η Χάρις Αλεξίου.

Το 1985 άνοιξε ένα μαγαζάκι - κατοικία στην οδό Καλλιδρομίου, που το ονόμασε «Χώρο Προετοιμασίας». Εκεί έγραφε, συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνίδια για παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα, κασέτες, φωτιστικά, πήλινα, κάρτες παλιές και πολλά άλλα. Το 1987 κλείστηκε με την βία σε ψυχιατρική κλινική και έπειτα στις φυλακές Κορυδαλλού, μετά από εναντίον του μήνυση για βιασμό. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά λόγω του έντονου συναισθηματισμού του και της επιμονής του σε όσα διακήρυσσε σε ολόκληρη του τη ζωή του, δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα και απογοήτευση, τόσο για την αβάσιμη κατηγορία όσο και για την εγκατάλειψή του από πολλούς παλαιούς δήθεν «συντρόφους» και «φίλους» του: «Είμαι πάντα πρόθυμος να δεχτώ μαθήματα, είμαι πάντα ανοιχτός να δεχτώ μηνύματα, είμαι πάντα έτοιμος να δεχτώ χτυπήματα, είμαι αυτό που ήμουν πάντα, εγώ γεννήθηκα στο κυπαρίσσι»).

Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας (την πρώτη φορά έσπασε το σχοινί και την δεύτερη η καρέκλα), στις 17 Μαρτίου του 1988 βρέθηκε κρεμασμένος στο μαγαζάκι – κατοικία του. Την παραμονή είχε κολλήσει ένα σημείωμά του στο τζάμι: «Θα περιμένω ακόμα μια μέρα». Σε σημείωμα που βρέθηκε δίπλα του, ο Άσιμος είχε γράψει: "Αυτοκτονώ γιατί τον τελευταίο καιρό είχα διάφορα προβλήματα. Για την ενέργειά μου αυτή ας μην αναζητήσει η αστυνομία κανένα υπεύθυνο και οι δημοσιογράφοι να μην ασχοληθούν μαζί μου. Τα νοσοκομεία δεν με βοήθησαν να ξεπεράσω το πρόβλημά μου, για να μπορέσω να δουλέψω όπως πρώτα. Δεν κρατάω όμως παράπονο για κανένα. Παρακαλώ ο,τιδήποτε αξίας βρεθεί, να παραδοθεί στην κόρη μου."

Νικόλας Άσιμος - Αναζητώντας Κροκάνθρωπους

Guy Debord - In girum imus nocte et consumimur igni

Η Ελληνική έκδοση του In girum imus nocte et consumimur igni (πρόκειται για καρκινική πρόταση και στα ελληνικά μεταφράζεται “κάνουμε κύκλους μέσα στη νύχτα και η φωτιά μας καταβροχθίζει”) αποτελεί μετάφραση της, λεγόμενης κριτικής, γαλλικής έκδοσης, που κυκλοφόρησε το 1990 στο Παρίσι από τις εκδόσεις Gerard Lebovici. Το κείμενο της ταινίας είχε περιληφθεί αρχικά στον τόμο Κινηματογραφικά Άπαντα του Γκυ Ντεμπόρ (εκδόσεις Champ Libre, Παρίσι 1978), υπό μορφή σεναρίου.

«Πέρασα τον καιρό μου σε μερικές χώρες της Ευρώπης και στα μέσα του αιώνα… άρχισα να διάγω μιαν εντελώς ανεξάρτητη ζωή και ευθύς αμέσως βρέθηκα σαν στο σπίτι μου μέσα στην πιο κακόφημη παρέα. Ήταν στο Παρίσι… Τη συνταγή της ανατροπής του κόσμου δεν την αναζητήσαμε στα βιβλία, αλλά αλλητεύοντας… Στα χρόνια που ακολούθησαν άνθρωποι από είκοσι χώρες συγκεντρώθηκαν και προσχώρησαν σ’ αυτή τη σκοτεινή συνωμοσία.»

Guy Debord - In girum imus nocte et consumimur igni

Oscar Wilde - Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι

Ένα από τα πιο ανορθόδοξα μυθιστορήματα της νεότερης εποχής, “Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι” αφηγείται τη συγκλονιστική ιστορία του ηδονοθήρα Ντόριαν ο οποίος, συνεπαρμένος από το εξαιρετικά όμορφο πορτρέτο που του φιλοτεχνεί ο ζωγράφος Μπάζιλ Χόλγουορντ, πουλάει την ψυχή του με αντάλλαγμα την αιώνια νεότητα και το αιώνιο κάλλος. Υπό την επιρροή του φίλου του, του λόρδου Χένρι Γουότον, ο Ντόριαν θα παραδοθεί σε έναν ακόλαστο τρόπο ζωής τον οποίο κρατά κρυφό από την υψηλή κοινωνία στα μάτια της οποίας παραμένει ένας τζέντλεμαν. Το πορτρέτο, σε αντίθεση με το άψογο παρουσιαστικό του, φέρει τα σημάδια της φθοράς του.

Οι υπαινιγμοί για τις ακατονόμαστες αμαρτίες στις οποίες επιδίδεται ο ήρωας προκάλεσαν σκάνδαλο όταν πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο το 1891 - το βιβλίο χρησιμοποιήθηκε ως αποδεικτικό στοιχείο στη δίκη του Όσκαρ Ουάιλντ το 1895. Βέβαια, ούτε οι βρετανοί κριτικοί της εποχής επιφύλαξαν θερμή υποδοχή στο έργο αυτό, αν και τα λόγια του συγγραφέα του, “Αφήστε το βιβλίο μου, σας παρακαλώ, στην αθανασία που του αξίζει”, αποδείχτηκαν μάλλον προφητικά.

Σήμερα, αν και έχουν μεσολαβήσει περισσότερα από εκατό χρόνια από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε, η φαουστική ιστορία ηθικού ξεπεσμού του Όσκαρ Ουάιλντ εξακολουθεί να γοητεύει.

Oscar Wilde - Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι

Τζίμης Πανούσης - Η ζάλη των τάξεων

Σαράντα διαχρονικές ιστορίες και η πρώτη συγγραφική εμφάνιση του Τζίμη Πανούση σε επανέκδοση, για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιοί. Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια του 1989 από τις εκδόσεις ΓΝΩΣΕΙΣ σε 3.000 αριθμημένα αντίτυπα (το 666ο δεν τυπώθηκε ποτέ) και ξανακυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις OPERA.

Η Ζάλη Των Τάξεων ουσιαστικά περιέχει ιστορίες ραδιοφωνικής φαντασίας που ακούστηκαν από την εκπομπή “Δούρειος ‘Ηχος” στον TOP FM από 15-5-1988 μέχρι 11-3-1989, όπως το Ελλάς Ελλήνων Γκαρσονιών, Ο λαγός στην εξουσία, Οι πάνες της Αλλαγής, Κράτος εν φράχτη, Η Ολυμπιακή φλόγα στα μπατζάκια μας, Η επιστροφή του Αζώτου, Το Πολυτεχνείο γκρι! κ.α.

Τζίμης Πανούσης - Η ζάλη των τάξεων

Γιάννης Αγγελάκας - Για την καρδιά ενός κτήνους

“Μύριζε βροχή. Ο ήλιος πάλευε ν’ ανοίξει δρόμο ανάμεσα στα γκρίζα σύννεφα. Ο καφές παγωμένος. Το δωμάτιο μυρίζει λιωμένο βινύλιο… Το κλικ ενός πειρατή σου καίει τα σωθικά. Τρύπες…

Δεκαπέντε χρόνια μετά προσπαθώντας να ταξινομήσεις σχέσεις, ήχους, απόψεις, στίχους έρωτες και στάσεις ζωής αντιλαμβάνεσαι το αυτονόητο… ότι οι Τρύπες για τον καθένα είναι μια προσωπική υπόθεση.” (’Ακης Λαδικός)

Το βιβλίο περιλαμβάνει τους στίχους των τραγουδιών του συγκροτήματος “Τρύπες” και αποσπάσματα από συνεντεύξεις του Γιάννη Αγγελάκα που καλύπτουν την περίοδο 1985-2000.

Για την καρδιά ενός κτήνους, καταπίνω φωτιές
πληρώνω ερωμένες, σιωπές, εκβιαστές
Όμως πληρώνομαι γι αυτό, πληρώνομαι
μ’ ανώδυνες μικρές διαδρομές
πάνω - κάτω σε μια λαίμαργη χώρα
μέσα - έξω σε μια αχόρταγη χώρα
Πληγώνομαι απ’ αυτήν, πληγώνομαι
μα ξαγρυπνάω σέρνοντας
τα άχρηστά της δώρα, τα άχρηστά της δώρα

Γιάννης Αγγελάκας - Για την καρδιά ενός κτήνους

R. D. Laing, T. S. Szasz - Δύο δοκίμια για την ψυχιατρική καταπίεση

O «φυσιολογικός» άνθρωπος. Υπάρχει στ’ αλήθεια τέτοιο πράγμα; H κοινωνία μας φοράει ένα ζουρλομανδύα κομφορμισμού από την ώρα που θα γεννηθούμε. Μας «διαπαιδαγωγεί». Δηλαδή μας αναγκάζει να συμμορφωθούμε στις δικές της επιθυμίες. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, οι όροι «υγεία» και «τρέλα» γίνονται ύποπτοι. Ο «σχιζοφρενής» μπορεί απλώς να είναι κάποιος που δε μπόρεσε ή δε θέλησε να υποταχτεί.

O R. D. Laing (1927-1989), σκοτσέζος ψυχίατρος, έγινε γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 για τις ριζοσπαστικές του θέσεις ενάντια στην συμβατική ψυχιατρική.

Στα πρώτα του βιβλία The Divided Self (Ο Διχασμένος Εαυτός) και The Politics of Experience (Η Πολιτική της Εμπειρίας) αμφισβήτησε το δικαίωμα της επίσημης κοινωνίας να αυτοπροσδιορίζεται ως ψυχικά υγιής και να ανακηρύσσει κάποιους τρελούς. Τάχτηκε κατά της “παράλογης βίας” που ασκείται στους ασθενείς που υποβάλλονται σε δραστικές θεραπείες, όπως το ηλεκτροσόκ, ενώ ξεσήκωσε κύμα αμφισβήτησης γύρω από το πρόσωπό του όταν δεν δίστασε να δοκιμάσει το διαλογισμό, τα ψυχεδελικά ναρκωτικά που διευρύνουν τη συνείδηση και άλλες μη συμβατικές τεχνικές στην αναζήτηση ενός κοινού θεραπευτικού πλαισίου ανάμεσα στον γιατρό και τον ασθενή.

O Szasz αποκαλεί τους ψυχίατρους «σύγχρονους ιεροεξεταστές», επειδή εξαναγκάζουνε τον κοινωνικά αιρετικό να προσαρμοστεί με τους κανόνες συμπεριφοράς που του έχουν προκαθοριστεί από την κοινωνία σαν ιερές και απαράβατες. Δηλώνει ότι η ψυχιατρική νοσολογία ή η πλήρης ταξινόμηση των σχετικών με τις διανοητικές παθήσεις καταστάσεων βρίσκονται σε απόλυτο χάος. «Όταν βαλθείς να διατρέξεις τις ψυχιατρικές ταξινομήσεις, ανακαλύπτεις πως έιναι πολύ πιθανόν να είσαι ΚΑΙ ΕΣΥ σχιζοφρενής, ιδίως όταν είσαι εσωστρεφής ή υπερβολικά ομαλός. Κανένας τρόπος συμπεριφοράς δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν είναι δυνάμει σχιζοφρενικός. Εν τέλει, το όλο πράγμα είναι κάτι που μάλλον στερείται κάθε νοήματος».

Δύο δοκίμια για την ψυχιατρική καταπίεση

Edgar Alan Poe - William Wilson

“Στο χαμηλοτάβανο και μικρό δωμάτιο δεν υπήρχε λάμπα και τώρα δεν έμπαινε καθόλου φως, εκτός απ’ το πολύ αδύναμο φέγγος της αυγής που εισχωρούσε απ’ το ημικυκλικό παράθυρο. Καθώς έμπαινα στο δωμάτιο, ξεχώρισα τη μορφή ενός νέου που είχε σχεδόν το δικό μου ανάστημα, κι ήταν ντυμένος μ’ ένα κοστούμι από κασμίρι ραμμένο σύμφωνα με τη νέα μόδα που είχε κι η δική μου φορεσιά εκείνη τη στιγμή. Εκείνο το αδύνατο φως μ’ έκανε να τον διακρίνω, αλλά δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Καθώς μπήκα, αυτός προχώρησε βιαστικά προς το μέρος μου, και πιάνοντάς μου το μπράτσο με μια χειρονομία ζωηρής ανυπομονησίας, ψιθύρισε τις λέξεις “Γουίλλιαμ Ουίλσον” στ’ αυτί μου.

Συνήλθα ακαριαία απ’ το μεθύσι μου. Υπήρχε κάτι στο ύφος του ξένου, και στο τρεμάμενο κούνημα του δάχτυλού του καθώς το ύψωνε ανάμεσα στα μάτια μου και στο φως, που με γέμισε με απερίγραπτη κατάπληξη· αλλά δεν ήταν αυτό που με είχε τόσο συνταράξει. Ήταν ο τόνος της επίσημης προειδοποίησης στην αλλόκοτη, σιγανή, διαπεραστική εκείνη φράση· και προπάντων ήταν ο χαρακτήρας, η χροιά, η κλίμαξ αυτών των λίγων, απλών και γνώριμων συλλαβών, που ξύπνησε χίλιες αναμνήσεις περασμένων καιρών, και τράνταξε την ψυχή μου σαν ηλεκτρική εκκένωση. Προτού προλάβω να συνέλθω από την ταραχή μου, εκείνος είχε κιόλας φύγει.”

Edgar Alan Poe - William Wilson

Κορνήλιος Καστοριάδης - Αποκόμματα εφημερίδων

Αποκόμματα εφημερίδων, αναφορές από τον ελληνικό Τύπο στο έργο του Καστοριάδη (και ορισμένα μεταφρασμένα άρθρα του). Η ποιότητα δεν είναι και η καλύτερη μιας και πρόκειται για scan από εφημερίδες- θεωρήστε το ως “επιπλέον” υλικό.

• 10-12-99 Νήματα μιας Πορείας
• 10-12-99 Ψυχανάλυση
• 1-12-91 Μοντέρνα Σκέψη
• 11-4-99 Χαρτογράφοι του Χάους
• 1-2-98 Ξαναβρίσκοντας τον Κόσμο
• 12-9-91 Κριτική καταπιεστικών μηχανισμών
• 13-9-99 Πλάτων ερωτικά παιχνίδια
• 15-1-97 Γραφειοκρατείες
• 19-12-99 Διχασμένος Πλάτων
• 20-9-99 Πλάτων
• 23-12-97 Νέα Κείμενα
• 25-3-88 Σκέψη Καστοριάδη
• 5-4-98 Είναι, Ποιείν, Λέγειν
• 6-3-98 Γραφειοκρατική Κοινωνία
• 8-12-96 Πνευματικός Πολιτισμός
• 8-8-00 Για τον πολιτικό του Πλάτωνα

Κορνήλιος Καστοριάδης - Αποκόμματα εφημερίδων

Edgar Alan Poe - Ο χρυσός σκαραβαίος

“Ο χρυσός σκαραβαίος”, το διήγημα το οποίο χάρισε στον Έντγκαρ Άλλαν Πόε τη μεγάλη του φήμη -στην Αμερική τουλάχιστον- πριν η ευρωπαϊκή διανόηση, με επικεφαλής τον Σαρλ Μπωντλαίρ, τον ενσωματώσει στις προδρομικές φυσιογνωμίες του συμβολισμού, παραμένει ένας μεγάλος άλυτος γρίφος, ένας γρίφος μέσα σε ένα γρίφο. “Ο χρυσός σκαραβαίος” είναι μια κρυπτογραφημένη διαδικασία αυτοανάλυσης. Όσο περισσότερο ψάχνουμε μέσα στο διήγημα, τόσο περισσότερα στοιχεία ανακαλύπτουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Ίσως φαίνεται λίγο περίεργο να έχει ανακαλύψει ο Πόε τη διαλεκτική της επιθυμίας εξήντα χρόνια πριν από τον Φρόυντ, αλλά είναι αλήθεια.

Edgar Alan Poe - Ο χρυσός σκαραβαίος

Edgar Alan Poe - Ο μαύρος γάτος

Διαβασα προσφατα το βιβλιο “Ο Μαυρος Γατος” του Edgar Alan Poe (Αμερικανός λογοτέχνης και κριτικός). Ο Poe υπηρξε μια από τις σημαντικότερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γεννήθηκε το 1809 στη Βοστώνη. Οι γονείς του πέθαναν νωρίς και την ανατροφή του ανέλαβε ο πλούσιος Τζων Άλλαν. Ο κηδεμόνας του προσπάθησε να του δώσει την καλύτερη δυνατή μόρφωση αλλά το πάθος του γιά το αλκοόλ και τα χαρτιά δεν άφησε ποτέ τον Poe να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Εργάστηκε ως συντάκτης σε εφημερίδες και περιοδικά, όμως λόγω του αλκοολισμού του δεν κατάφερε να στεριώσει σε καμμία θέση. Εκείνη την εποχή δημοσιεύει, Την πτώση του οίκου των Άσερ, τις Αλλόκοτες Ιστορίες και τις Μυθιστορίες. Χτυπημένος από συνεχείς αποτυχίες στον επαγγελματικό τομέα εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη και έγραψε το καλύτερο ποίημα της καριέρας του, Το Κορακι και το πεζό Εύρηκα.

Το πάθος του γιά το ποτό τον κυνηγούσε σε όλη του τη ζωή καταστρέφοντας ότι προσπαθούσε να φτιάξει. Πέθανε στην Βαλτιμόρη το 1849, σε ηλικία 40 ετών. Είχε βρεθεί αναίσθητος από το ποτό σε ταβέρνα της πόλης.

«Αυτή τη τόσο φρικτή κι όμως τόσο απλή ιστορία που αρχίζω να γράφω, ούτε περιμένω ούτε ζητώ να τη πιστέψετε. Θα ‘μουν αληθινά τρελός αν περίμενα να πιστέψετε μια υπόθεση, όπου οι ίδιες οι αισθήσεις μου αρνούνται τη μαρτυρία τους. Κι όμως δεν είμαι τρελός κι ασφαλώς δεν ονειρεύομαι. Αύριο όμως πρόκειται να πεθάνω και γι’ αυτό θέλω να ξαλαφρώσω σήμερα τη ψυχή μου. Σκοπός μου είναι να διηγηθώ στον κόσμο, απλά, απέριττα και δίχως κανένα σχόλιο, μια σειρά συνηθισμένων γεγονότων που σχετίζονται με το σπίτι μου. Τα γεγονότα αυτά, και οι συνέπειες που προκάλεσαν, με τρομοκράτησαν, με βασάνισαν, με κατέστρεψαν. Ωστόσο δε θα προσπαθήσω να τους δώσω μια κάποια εξήγηση. Για μένα παρουσίαζαν κάτι φριχτό, σε πολλούς, τα γεγονότα που θα διηγηθώ θα φανούν μάλλον αλλόκοτα παρά τρομερά. Ίσως βρεθεί κάποιο μυαλό που να μπορέσει να μεταβάλει τα φαντάσματά μου σε κοινοτοπίες - κάποιο μυαλό πιο ήρεμο, πιο λογικό, και πολύ περισσότερο ευερέθιστο από το δικό μου, το οποίο στα περιστατικά που με δέος θα εξιστορήσω, δε θα δει τίποτα περισσότερο από μια συνηθισμένη κι απόλυτα φυσιολογική διαδοχή αιτιών κι αιτιατών…»

Edgar Alan Poe - Ο μαύρος γάτος

Bertolt Brecht - Μικροαστικοί γάμοι

Ένα από τα πρώτα θεατρικά έργα που έγραψε ο τότε νεαρός Μπρεχτ (1919). Το μονόπρακτο διαδραματίζεται σε ένα μικρό διαμέρισμα όπου ένα νιόπαντρο ζευγάρι υποδέχεται συγγενείς και φίλους για το γαμήλιο τραπέζι. Ο Μπρεχτ μέσα από μια πνευματώδη και συνάμα καυστική φάρσα, μας δείχνει πόσο αστείες μπορεί να είναι αυτές οι οικογενειακές καταστάσεις όταν έχουμε τη δυνατότητα να τις παρατηρήσουμε από μια ασφαλή απόσταση· η σάτιρα επικεντρώνεται στο θεσμό του γάμου και όλες τις κωμικές καταστάσεις που, αυτό το γεγονός, μπορεί να ρίξει στους ανυποψίαστους συμμετέχοντες του.

Μπέρτολτ Μπρεχτ - Μικροαστικοί γάμοι

Conan Doyle - Sherlock Holmes

Ο Σέρλοκ Χολμς και ο βοηθός του Ουάτσον πρωταγωνιστούν σ’ αυτή την αστυνομική ιστορία του Conan Doyle (αγγλικός τίτλος: The Adventure of the Bruce-Partington Plans). Ο αδελφός του διάσημου ντετέκτιβ ζητά τη συνδρομή του στη λύση του αινίγματος σχετικά με την κλοπή των σχεδίων κατασκευής ενός βρετανικού υποβρυχίου. Η πρόκληση του αινίγματος χαρίζει τόσο στον πρωταγωνιστή όσο και στον αναγνώστη την περιπέτεια του μυστηρίου που φαίνεται να μην στερείται γνωρισμάτων τα οποία αργότερα παγιώθηκαν στο αστυνομικό κατασκοπευτικό μυθιστόρημα.

Sir Arthur Conan Doyle - Άγγλος συγγραφέας, δημιουργός του Σέρλοκ Χόλμς. Γεννήθηκε το 1859 στο Εδιμβούργο. Σπούδασε Ιατρική και τα πρώτα χρόνια της καριέρας του άσκησε το επάγγελμα του γιατρού. Το 1891 αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη λογοτεχνία και άρχισε να δημοσιεύει έργα του σε περιοδικά της εποχής. Το 1892 εμπνέεται το πασίγνωστο ήρωα του ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς και γράφει τις Περιπέτειες του Σέρλοκ Χόλμς και τα απομνημονεύματα του.Όταν προσπάθησε να δώσει ένα τέλος στη ζωή του ήρωα του, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από τους αναγνώστες και έτσι αναγκάστηκε να τον επαναφέρει το 1905 με το βιβλίο, Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς. Οι ιστορίες του Ντόυλ μεταφέρθηκαν στο θέατρο και στον κινηματογράφο και αγαπήθηκαν από το κοινό. Αλλα έργα του είναι: Η λευκή συντροφιά, Σερ Νάιτζελ, Ο χαμένος κόσμος, Η ζώνη με το δηλητήριο, κ.α. Πέθανε το 1930 σε ηλικία 71 ετών.

Conan Doyle - Sherlock Holms

Dan Brown - Κώδικας Da Vinci

Στη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού του στο Παρίσι, ο καθηγητής του Χάρβαρντ Ρόμπερτ Λάνγκντον δέχεται ένα επείγον τηλεφώνημα: ο έφορος του Μουσείου του Λούβρου βρίσκεται δολοφονημένος μέσα στο μουσείο. Δίπλα στο πτώμα υπάρχει ένα μήνυμα. Όταν ο Λάνγκντον και η χαρισματική Σοφί Νεβό, κρυπτογράφος και εγγονή του δολοφονημένου εφόρου, φτάνουν στον τόπο του εγκλήματος ανακαλύπτουν μια σειρά στοιχείων που τους οδηγούν στα έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο καθηγητής έρχεται αντιμέτωπος με την υποψία ότι βρίσκεται μπροστά στην αποκάλυψη ενός ιστορικού μυστικού που κόβει την ανάσα - το μυστικό αυτών των λαμπρών πνευμάτων που στο πέρασμα των αιώνων έγινε ένας θανάσιμος κίνδυνος για όλη την υφήλιο. Σε μια φρενήρη καταδίωξη, ο Λάνγκντον και η Νεβό πρέπει να αντιμετωπίσουν αόρατες δυνάμεις που προλαβαίνουν κάθε τους κίνηση. Αν δεν καταφέρουν να αποκρυπτογραφήσουν το λαβυρινθώδες παζλ, το μυστικό της οργάνωσης -μια συνταρακτική παγκόσμια αλήθεια- θα χαθεί για πάντα…

Στο βιβλίο Κώδικας Da Vinci ο Νταν Μπράουν συνθέτει αριστοτεχνικά ένα εκπληκτικό θρίλερ, στο οποίο το μυστήριο για την αποκάλυψη της μεγαλύτερης συνωμοσίας των τελευταίων δύο χιλιάδων χρόνων μπλέκεται συναρπαστικά με την παρουσίαση της απόκρυφης ιστορίας του δυτικού κόσμου. Ένα ανελέητο κυνηγητό, μια αναζήτηση χαμένη σε μυστικούς κώδικες που μας οδηγούν στα άδυτα μιας ιστορίας ξεχασμένης στους αιώνες. Η γραφή του Νταν Μπράουν καθηλώνει, συνδυάζοντας τη συναρπαστική πλοκή ενός θρίλερ με την τέχνη, την ιστορία και τη θρησκεία. Από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία ο Μπράουν αποδεικνύει το ταλέντο του.

Dan Brown - Κώδικας Da Vinci

Nazim Hikmet -Το ερωτευμένο σύννεφο

“Σ’ αυτό το βιβλιαράκι διασκεύασα μερικά παραμύθια που συγκέντρωσαν ο μεγάλος τούρκος λαογράφος Μπορατάβ και οι μαθητές του. Θεώρησα απαραίτητη αυτή τη διασκευή, διότι νομίζω ότι μ’ αυτόν τον τρόπο δίνουν μια πιο σωστή απάντηση στα προβλήματα του καιρού μας. Χωρίς να μιμούμαι την τεχνική γραφή των παραμυθιών, αλλά επωφελούμενος απ’ αυτή, επιχείρησα να γράψω κι εγώ μερικά. Δεν ξέρω αν θα σας αρέσουν, σίγουρα όμως θα σας ευχαριστήσουν εκείνα που μάζεψε ο Μπορατόβ. Όμως τα παραμύθια είναι προτιμότερο να τ’ ακούς παρά να τα διαβάζεις. Ας αρχίσουμε λοιπόν: Μια φορά και έναν καιρό…” Ναζίμ Χικμέτ

Με το Ερωτευμένο σύννεφο, ο Ναζίμ Χικμέτ παρουσιάζεται μπροστά στον αναγνώστη του από μιαν άλλη πλευρά: σαν συγγραφέας παιδικού βιβλίου, παραμυθιού. Το ατοιχείο αυτό έρχεται για να επιβεβαιώσει τη μεγάλη αλήθεια: ότι ο Ναζίμ Χικμέτ είναι ένας μεγαλόπνοος, συμπαντικός πνευματικός δημιουργός. Κι ότι, ακόμα, με την ίδια λεπταίσθητη λυρική φλέβα που θα μας δώσει το ποίημά του, μ’ αυτή την ίδια διάθεση θα ξετυλίξει και τον πεζό του λόγο και, πάρα πέρα, σε φυσική προέκταση, το παραμύθι του, όπου ο μεγάλος τούρκος ρεαλιστής παρουσιάζεται σε αρμονική σύζευξη με την πλούσια λαϊκή θυμοσοφία, και γενικότερα με την πλούσια λαογραφία του γειτονικού λαού.

Ναζίμ Χικμέτ-Το ερωτευμένο σύννεφο

Dario Fo - Κλέψε λιγότερο

Η Εννέα είναι ένας κάθε άλλο παρά συνηθισμένος άνθρωπος. Το επάγγελμα της είναι νεκροθάφτισα. Επίσης είναι αλκοολική, ευκολόπιστη και αντικείμενο πειράγματος από τους συναδέλφους της. Οι τοίχοι του νεκροταφείου είναι το μόνο σπίτι της, μέχρι που ο έξω κόσμος της χτυπάει την πόρτα. Η συνάντηση αυτή είναι ένα σοκ για την κοπέλα που αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η πραγματική ζωή απαιτεί να αφήσει την αθωότητά της και να αντιμετωπίσει τους ανθρώπους γύρω της. Με τη βοήθεια ενός πρώην πεθαμένου λωποδύτη αρχίζει να παίρνει μέρος σε κομπίνες, μόνο για να διαπιστώσει ότι δεν είναι τόσο εύκολο να διακρίνεις τους πραγματικούς απατεώνες.

Ο Ντάριο Φο έγραψε το έργο για να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα της Ιταλικής κοινωνίας. Οι χαρακτήρες που περιστοιχίζουν την ηρωίδα μπορεί να είναι εμφανώς διεφθαρμένοι και τρελοί, αλλά αποδεικνύονται πιο αξιόλογοι από τους φαινομενικά καλούς και αξιοσέβαστους πολίτες. Εκβιαζόμενοι, δικαστές, εξοχώτατοι, καλόγριες και τρελοί κάθε είδους παρελαύνουν μπρος από την Εννέα η οποία διαπιστώνει ότι η κοινωνία προστάζει «αφού κλέβουν οι άλλοι κλέψε και εσύ, ίσως λίγο λιγότερο όμως».

Dario Fo - Κλέψε λιγότερο

Κορνήλιος Καστοριάδης,Bianco L.,Domenach,J.M.,Dumont R. - Υπάρχει σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης;

«Εν ονόματι τίνος μιλούμε»; Σε ό,τι με αφορά, θα έλεγα ότι μιλώ εν ονόματί μου. Και δεν νομίζω ότι υπήρξε έστω και ένας άνθρωπος στην ιστορία που να μίλησε στο όνομα κάποιου άλλου από τον εαυτό του. Η πεποίθηση όμως αυτή, ότι μπορεί κανείς να μιλάει στο όνομα των άλλων, ή όλων, είναι η φενάκη η πιο διαδεδομένη ανάμεσα στους διανοούμενους και τους πολιτικούς.

Κορνήλιος Καστοριάδης,Bianco L.,Domenach,J.M.,Dumont R. - Υπάρχει σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης;

Dario Fo - Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού

Θεατρικό έργο του Ντάριο Φο εμπνευσμένο από την “υπόθεση Πινέλι”. Yποδεικνύει την ενοχή τού επικεφαλής της ανάκρισης του Πινέλι αστυνομικού Λουίτζι Καλαμπρέζι, για τη δολοφονία του οποίου καταδικάστηκε αργότερα ο Σόφρι. Το έργο παρακολούθησαν στην Ιταλία πάνω από ένα εκατομμύριο θεατές και βοήθησε να ξεσκεπαστεί η κρατική σκευωρία.

Dario Fo - Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού

Frank Miller - 300

Το αυθεντικό κόμικ του Frank Miller το οποίο ήταν η βάση για να γυριστεί και η πασίγνωστη πια κινηματογραφική ταινία.

Frank Miller - 300

Howard Zinn - Ο Μαρξ στο Σόχο

“Δεν αναρωτιέστε γιατί νιώθουν την ανάγκη να με ανακηρύσσουν νεκρό, ξανά και ξανά;” Ο Μαρξ, απαυδισμένος από τις επιθέσεις που δέχεται μετά θάνατον, ζητάει από τις αρμόδιες αρχές του άλλου κόσμου να επιστρέψει στη ζωή για να αποκαταστήσει την αλήθεια. Φτάνει στο Σόχο και απευθυνόμενος σε ένα σύγχρονο ακροατήριο, μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για τη ζωή του και υπερασπίζεται την επικαιρότητα των ιδεών του.

O Αμερικάνος Howard Zinn έχει γράψει πολλά βιβλία, με πιο γνωστό το A People’s History of the United States που είναι η αμερικάνικη ιστορία από μια νέα οπτική. Με άξιους συγχαρητηρίων στόχους εκλαΐκευσης, το πιο πρόσφατο θεατρικό του ο Μαρξ στο Σόχο προσπαθεί να κατεβάσει την απρόσιτη φιγούρα του Μαρξ από το βάθρο της και να της δώσει πίσω την ανθρώπινή της υπόσταση. Απευθύνεται σε όλους αυτούς που ουδέποτε σκέφτηκαν να διαβάσουν το Κεφάλαιο, έχουν όμως ένα σχετικό πάρε-δώσε με αυτό που λέγεται κοινωνική αδικία. Το θεατρικό φυσικά δεν είναι και ό,τι πιο ανάλαφρο —δεν το επιτρέπει, άλλωστε, το θέμα του— έχει όμως επιτυχημένες κωμικές στιγμές και έξυπνες ατάκες.

Howard Zinn - Ο Μαρξ στο Σόχο

Ρίτσαρντ Ντόκινς - Το εγωιστικό γονίδιο

Το 1976 ο Richard Dawkins δημοσίευσε το « Εγωϊστικό Γονίδιο» ένα έργο που σηματοδοτεί την είσοδο της βιολογικής προβληματικής στην πολιτισμική ανάλυση. Βάση του εγχειρήματος αποτελεί, όπως είναι φυσικό γιά έναν βιολόγο, η εξελικτική θεωρία του Charles Darwin. Το εγχείρημα ξεκινά από την βασική θέση ότι η εξέλιξη των εμβίων όντων θα πρέπει να κατανοηθεί ως στρατηγική επιβίωσης, πολλαπλασιασμού και επέκτασης των βασικών συστατικών υποσυνόλων τους, δηλαδή των γονιδίων.

Το έργο του Richard Dawkins παρουσιάζει σε απλή γλώσσα τις σύγχρονες απόψεις για τη φυσική επιλογή, τη συμπεριφορά, τον αλτρουισμό ή τον εγωϊσμό του ατόμου. ‘Ολες αυτές οι απόψεις μεταφέρονται με ευκολία και σαφήνεια από τη γλώσσα των γονιδίων στη γλώσσα της καθημερινής ζωής.

Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς (Richard Dawkins) (γεν. 26 Μαρτίου 1941, Ναϊρόμπι, Κένυα) συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους εξελικτικούς βιολόγους. Ανέπτυξε θεωρίες για να περιγράψει πλευρές που συσχετίζουν τη συμπεριφορά των ζώων (ανταγωνισμός, συνεργασία και επικοινωνία) με τα γονίδια, τις βασικές μονάδες κληρονομικότητας.

Ρίτσαρντ Ντόκινς - Το εγωιστικό γονίδιο

Bertolt Brecht - Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια

“Κι η τέχνη πρέπει, σ’ αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν’ αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο µιας µικρής µερίδας ορισµένων που παίζουν τις θεότητες της µοίρας για τους πολλούς και που απαιτούν µια πίστη που πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να είναι τυφλή, και µπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη µοίρα τους στα δικά τους χέρια. Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύµατα, και µπορεί να παραδώσει τον κόσµο στον άνθρωπο. Μπορεί να µεγαλώσει την αµάθεια και µπορεί να µεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάµεις που αποδείχνουν τη δύναµη τους καταστρέφοντας, και στις δυνάµεις που αποδείχνουν τη δύναµη τους Βοηθώντας.

Όποιος σήµερα θέλει να πολεµήσει την ψευτιά και την αµάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν, την εξυπνάδα να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού, την τέχνη να την κάνει ευκολοµεταχείριστη σαν όπλο, την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ’ αποχτήσει δύναµη, την πονηριά να τη διαδώσει ανάµεσα τους.” Bertolt Brecht

Μπέρτολτ Μπρεχτ - Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια (Συνέδριο για την υπεράσπιση της κουλτούρας, Παρίσι 1935)

Γιάννης Αγγελάκας - Σάλια, μισόλογα, και τρύπιοι στίχοι

“Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους
Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
δίχως να καυχιέται γι’ αυτό
δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
για πάντα να μη καυχιέται γι’ αυτό.”

Βιογραφικό
Ο Γιάννης Αγγελάκας είναι τραγουδιστής, μουσικός και ποιητής. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό ως ο τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος Τρύπες, από το 1984 ως το 2000.

Γεννήθηκε το 1959 στη Θεσσαλονίκη. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος Τρύπες, ασχολήθηκε με την ηθοποιία, εμφανιζόμενος στις ταινίες Χώμα και νερό, Ο χαμένος τα παίρνει όλα και άλλες, ενώ συνέχισε τη μουσική του καριέρα σε συνεργασία με τον Νίκο Βελιώτη και το μουσικό σχήμα Επισκέπτες. Έγραψε τους στίχους και τραγούδησε στο κομμάτι “Κυρία των μέσα μου ανέμων”, στο δίσκο Ο Θυρωρός του Γιώργου Χριστιανάκη που κυκλοφόρησε το 2001. Συμμετείχε επίσης στην παραγωγή του διπλού live δίσκου του Θανάση Παπακωνσταντίνου Τα ζωντανά το 2004.

Άλκης Ζέη - Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα

Υπάρχουν άνθρωποι που αφιερώνουν τη ζωή τους σε ένα σκοπό. Ένα σκοπό στον οποίο θυσιάζουν φίλους, οικογένεια, ακόμη και την ίδια τη προσωπική ζωή τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο Αχιλλέας στο βιβλίο της Άλκης Ζέη «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα», που κυκλοφόρησε το 1987 από τις εκδόσεις Κέδρος.

Ενεργό μέλος της αντίστασης, ο Αχιλλέας, στην κατοχή, αριστερός στον εμφύλιο και κατόπιν αυτοεξόριστος στην Ρωσία, αφιέρωσε τη ζωή του και μαζί με αυτήν και τη ζωή της συντρόφου του στα πιστεύω του.

Στο βιβλίο αυτό συναντάμε ζωές που χάνονται, ζωές που διασταυρώνονται σαν τις ράγες των τρένων και ανθρώπους που συναντιούνται στα πιο απίθανα μέρη μετά από χρόνια. Ζωντανές εικόνες ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες του γεμίζοντάς μας έντονα συναισθήματα και φρίκη για τους βασανισμούς στους οποίους υποβλήθηκαν άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή είχαν διαφορετικά πιστεύω από κάποιους άλλους.

Ένα σίγουρα αξιόλογο βιβλίο που σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε.

Άλκης Ζέη - Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα

Νίκος Καζαντζάκης - Ο φτωχούλης του Θεού

Το 1923 και 1924 ο Καζαντζάκης περιηγήθηκε τη Γερμανία και την Ιταλία. Για σαράντα μέρες έμεινε στην Ασίζη, την πολιτεία του Αγίου Φραγκίσκου, για τον οποίο έγραψε αργότερα το μυθιστόρημα «Ο Φτωχούλης του Θεού».

Ο «Φτωχούλης του Θεού» πέρασε τη ζωή του σε απόλυτη ένδεια και είχε το χάρισμα να μιλάει στα ζώα και στα πουλιά και αυτά να τον υπακούν. Το μυθιστόρημα ασχολείται με την ιδέα του υποκειμενικού πόνου και το πώς το παρελθόν μπορεί να επηρεάσει το μέλλον στην πορεία της πνευματικής εξέλιξης. Ενα άλλο θέμα που αναπτύσσεται είναι πώς όλα τα ζώντα πλάσματα (άνθρωπος, ζώα και φυτά), -περιλαμβανομένου και του Θεού- εγκλωβίζουν «ενέργεια». Έτσι δηλώνεται ότι το θείο δεν είναι η μόνη δύναμη δημιουργίας, δεν αποτελεί το σύνολο και την τελική αιτία των γεγονότων, αλλά υπάρχουν και δυνάμεις που οδηγούνται στην αυτό-έκφρασή τους. Ο Καζαντζάκης καταλήγει σε ένα είδος «πανθεϊσμού», προσεγγίζοντας το θέμα του Θεού ως εξελισσόμενου πνεύματος μέσα στον εξελισσόμενο κόσμο.

«Αγάπη κι ευλάβεια και θαμασμός για τον ήρωα και μεγαλομάρτυρα με κατείχε γράφοντας το παραμύθι ετούτο, πιο αληθινό και από την αλήθεια συχνά χοντρές στάλες δάκρυα μουντζάλωναν το χειρόγραφο συχνά ένα χέρι με μια αιώνια ανανεούμενη πληγή σα να το κάρφωσαν , σαν να το κάρφωναν αιώνια, διάνευε μπροστά μου μέσα στον αγέρα, ένιωθα ολούθε γύρα μου, όσο έγραφα, την αόρατη παρουσία. Γιατί για μένα ο Aγιος Φραγκίσκος είναι το πρότυπο του στρατευόμενου ανθρώπου, που με ακατάπαυστο σκληρότατον αγώνα κατορθώνει κι επιτελεί το ανώτατο χρέος του ανθρώπου, ανώτερο κι από την ηθική κι από την αλήθεια κι από την ωραιότητα: να μετουσιώνει την ύλη που του εμπιστεύθηκε ο Θεός και να την κάνει πνέμα.» Ν.Κ.

Νίκος Καζαντζάκης - Ο φτωχούλης του Θεού

Ζαν Ζενέ - Οι δούλες

«Οι Δούλες» είναι το θεατρικό έργο -σταθμός στην πορεία του Ζαν Ζενέ, του συγγραφέα που αναστάτωσε τη λογοτεχνική ζωή της Γαλλίας (και όχι μόνο) στα μέσα του 20ού αιώνα με τα γραπτά, τις απόψεις και τη στάση του απέναντι στα (καλώς και) κακώς κείμενα της ζωής. Στις αρχές Νοεμβρίου 2005 ο Λευτέρης Βογιατζής ανεβάζει τις «Δούλες», με μια διανομή που διαθέτει την Μπέττυ Αρβανίτη, στον ρόλο της Σολάνζ, τη Μάγια Λυμπεροπούλου, σε εκείνον της Κυρίας, και τη Ρένη Πιττακή, που υποδύεται την Κλερ, σε μια παράσταση που αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας. «Μπάσταρδος» της ζωής και της τέχνης, ο Ζαν Ζενέ είναι ο συγγραφέας που θέλησε να δικαιώσει τους απανταχού περιθωριακούς. Τελικά κατάφερε να γίνει και ο ίδιος αποδεκτός (ο Ζαν-Πολ Σαρτρ έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πορεία του), κερδίζοντας μια ιδιότυπη θέση στο πάνθεον των «καταραμένων» ποιητών. Φεύγοντας από τη ζωή, σε ηλικία 76 ετών, μόνος σε ένα δωμάτιο ενός παρισινού ξενοδοχείου, διάβαζε και ξαναδιάβαζε τα χειρόγραφα του τελευταίου του βιβλίου με τίτλο «Ομηρος του Ερωτα».

Σύντομο βιογραφικό του Ζαν Ζανέ
Γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 19 Δεκεμβρίου του 1910. η μητέρα του τον εγκατέλειψε, αμέσως μετά την γέννησή του, και μεγάλωσε με θετούς γονείς. Σε ηλικία δέκα ετών κατηγορείται για κλοπή και έκτοτε θα κινείται μεταξύ υποκόσμου και φυλακών, γεγονός που θα καθορίσει και το χρώμα του λογοτεχνικού έργου του. Το 1938 ευρισκόμενος σε στρατιωτική φυλακή, γράφει το πρώτο μυθιστόρημά του, την Παναγιά των Λουλουδιών, το οποίο θα ξεχωρίσουν και θα εκδώσουν οι Ζαν Κοκτώ και Ζαν Πωλ Σαρτρ. Κορυφαίοι Γάλλοι διανοούμενοι θα τον υποστηρίξουν και ο Ζενέ, παρά το γεγονός πως συνέχιζε να ζει επικίνδυνα, θα ξεδιπλώσει ένα σημαντικό πεζογραφικό, θεατρικό και δοκιμιακό έργο. Ομοφυλόφιλοι, πόρνες, κλέφτες και παράνομοι κινούνται σε μικρούς κλειστοφοβικούς κύκλους. Εκφράζουν την μοναξιά και την απελπισία ανθρώπων που προσπαθούν να διαφύγουν προς ένα άγνωστο μέλλον πέφτοντας συνεχώς πάνω σε παραμορφωτικά κάτοπτρα. Σύντομα, τα μυθιστορήματά του: Το Θαύμα του Ρόδου, Ο Καβγατζής της Βρέστης, Το Ημερολόγιο Ενός Κλέφτη, Επιτάφιες Σπονδές, Ο Αιχμάλωτος του Έρωτα, και τα θεατρικά έργα του: Υψηλή Εποπτεία, Το Μπαλκόνι, Οι Νέγροι, Τα Παραβάν, Οι Δούλες, τα τον φέρουν στην κορυφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Ζενέ πέθανε στις 15 Απριλίου του 1986. Έπασχε από καρκίνο του λάρυγγα, αλλά ο θάνατός του προήλθε από μοιραία πτώση στο πάτωμα. Αναπαύεται στο ισπανικό κοιμητήριο, κοντά στο Larache του Μαρόκου.

Ζαν Ζενέ - Οι δούλες

Τζίμης Πανούσης - Πούστευε και μη ερεύνα

[…] Καλύτερα μιας ώρας σκλαβιά και φυλακή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή. Ουρές χιλιάδων νέων ανθρώπων για τρίμηνη δουλειά τηλεφωνήτριας στον ΟΤΕ. Μια χαρά παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά δίνουμε γη και ύδωρ, εξευτελίζονται, για να γίνουνε για τρεις μήνες τηλεφωνήτριες! Δεν το χωράει ο νους μου! Τόση δύναμη αυτό το καταραμένο κοπάδι! Πάρε την κοπέλα σου, αγόρι μου, και άραξε σε μια παραλία να μαζεύεις φύκια, να τα κάνεις μεταξωτές κορδέλες και να τα πουλάς. Γίνε λουλουδού στην Ανδραβίδα by night. Να παρακαλάς να γίνεις μισθωτός δούλος και να σου κάνουνε και κόνξες, κι εσύ εκεί, στην ουρά, με καψώνια; Βρίσκουνε και τα κάνουνε.[…]

Τζίμης Πανούσης - Πούστευε και μη ερεύνα

Νίκος Καζαντζάκης - Ασκητική

“Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάνουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Να πεθαίνεις κάθε μέρα.
Να γεννιέσαι κάθε μέρα.
Ν’ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα.

Η ανώτατη αρετή δεν είναι να ‘σαι ελεύθερος παρά να μάχεσαι για την ελευθερία.” Ν.Κ.

Νίκος Καζαντζάκης - Ασκητική

Τζιμ Φούλερτον-Σμιθ - Τροφές, όλη η αλήθεια

Πρόκειται για ένα βιβλίο έγκυρο, ευκολοδιάβαστο και γεμάτο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συμβουλές και φωτογραφίες. Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει τις πραγματικές και επιστημονικά αποδεδειγμένες επιδράσεις των τροφών στο ανοσοποιητικό σύστημα, στην όρεξη, τη μνήμη αι τη λίμπιντο. Μάθετε πώς επηρεάζουν οι τροφές τη γονιμότητα, τα επίπεδα ενέργειας, το δέρμα και τα μαλλιά, το βάρος και τη διάρκεια ζωής, και ανακαλύψτε πώς μπορείτε να βελτιώσετε τις διατροφικές σας συνήθειες εύκολα και αποτελεσματικά.

Τζιμ Φούλερτον-Σμιθ - Τροφές, όλη η αλήθεια

Νίκος Καζαντζάκης - Συμπόσιο

Η πρώτη μνεία για τη συγγραφή του Συμποσίου βρίσκεται σε γράμμα του Καζαντζάκη το 1922 από το Βερολίνο στο φίλο και συμμαθητή του, το αιδεσιμότατο Εμμανουήλ Παπαστεφάνου, στην Αμερική όπου εκτίθεται και ο σκοπός του βιβλίου: “Γυρίζω στους δρόμους σαν το Μουχαμέτη, που με το σιδερένιο του ραβδί τρέχοντας εσπούσε όλους τους ψεύτικους θεούς της Κάαμπα […] Αρρώστησα. Τώρα γέρεψα πάλι κι εξακολουθώ τον αγώνα. Λέω: θα τελειώσω το Συμπόσιο, ένα βιβλίο που γράφω, σχόλια στη θρησκεία μας, το Πιστεύω και το Δεκάλογό μας. Εμείς (εσύ, ο Λευτέρης, ο Σφακιανάκης, ο Σικελιανός και δυο γυναίκες) κουβεντιάζουμε για το Θεό, σ’ ένα τραπέζι. Όπως ο Πλάτωνας για τον έρωτα, εμείς μιλάμε για το Θεό.”

Νίκος Καζαντζάκης - Συμπόσιο

Αρκάς - Αδιέξοδα

…του καταπιεσμένου μας Κόκκορα. Που μελαγχολεί, που αγ­χώνεται, που ασφυκτιά μέσα στην αυλή, δίπλα σε μακά­ριους άλλους. Σ’ αυτό το αλμπουμάκι (πέμπτο στη σειρά) ψάχνει απεγνωσμένα για μια έξοδο από το ψυχολογικό του αδιέξοδο… Αλλά, δε θυμάται από πού μπήκε… Καμιά απάν­τηση δε φαίνεται ικανή να αντιμετωπίσει τα μελαγχολικά του ερωτήματα: είναι λύση οι φαντασιώσεις, η τρέλα, το σεξ, οι αναμνήσεις, τα ταξίδια, η λαγνεία;… Είναι λύση ο μαϊντανός; Ε, ναι, για περισσότερες πληροφορίες, ανα­τρέξτε εντός…

Αρκάς - Αδιέξοδα

Κώστας Καρυωτάκης - Άπαντα

Το βιβλίο που θα βρείτε εδώ περιλαμβάνει όλες τις ποιητικές συλλογές που έγραψε και εξέδωσε ο Κ. Καρυωτάκης (1896-1928 ) στη διαδρομή της σύντομης ζωής του, καθώς και πεζά κείμενα και μεταφράσεις που έδωσε για δημοσίευση, σε εφημερίδες και περιοδικά.

Στις 20 Ιουλίου, σε ηλικία 32 χρονών, αποφασίζει να θέσει τέρμα στη ζωή του και πηγαίνει στο Μονολίθι όπου γυμνός πέφτει στη θάλασσα και προσπαθεί μάταια επί δέκα ώρες να πνιγεί. Το πρωί της επομένης, αγοράζει ένα περίστροφο και πάει σε ένα καφενεδάκι όπου φυτεύει μια σφαίρα στην καρδιά του. Στην τσέπη του αφήνει το τελευταίο του σημείωμα. Η αυτοκτονία του πρόσφερε στην ποίηση του τη δραματική σφραγίδα της ειλικρίνειας και της συνέπειας και έδωσε αφορμή για μια ουσιαστικότερη γνωριμία και αξιολόγηση του έργου του, απ’ αυτή που είχε γνωρίσει μέχρι τότε.

Κώστας Καρυωτάκης - Άπαντα

Κορνήλιος Καστοριάδης - Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα

Τι σημαίνουν σήμερα για μας οι λέξεις «πολιτική» και «επανάσταση»; Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για ν’ απαντήσει σ’ αυτό το πρόβλημα χρειάστηκε να παραμερίσει τις έτοιμες λύσεις, έπαψε να σέβεται τη λογική του δόγματος, έδωσε μια νέα διάσταση στην επαναστατική προοπτική, και όπως λέει ο ίδιος: «Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλάει εν ονόματι της εργατικής τάξης, παρά μόνο η ίδια η εργατική τάξη. Όταν λοιπόν ένας πολιτικός μιλάει εν ονόματι της εργατικής τάξης, του έθνους κτλ. πρέπει να ξέρουμε πως είτε απατά είτε απατάται. Τρίτος όρος δεν υπάρχει».

Κορνήλιος Καστοριάδης - Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα

Aziz Nessin - Διηγήματα

Εξέχουσα μορφή της τούρκικης διανόησης με διεθνή προβολή και αναγνώριση, υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, αγωνιστής της ελευθερίας του πνεύματος και καταξιωμένος στις συνειδήσεις των ανθρώπων για τον αγώνα του για τη δημοκρατία, ο τούρκος λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας Aziz Nesin εξαπολύει μέσα από τα έργα του το καυστικό του χιούμορ ενάντια στα κακώς κείμενα στη χώρα του και σατιρίζει κοινωνικά καθεστώτα, ήθη και ηθικές, καθώς και ανθρώπινες αξίες που λειτουργούν κατά το δοκούν.

Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Τουρκία και το εξωτερικό. Το 1991 ήλθε στην Αθήνα για να παραλάβει το βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας «Αμπντί Ιπεκτσί» ένώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες και στα ελληνικά. Η παρούσα συλλογή περιλαμβάνει τα πιο κάτω διηγήματα:

• Το φάντικο
• Ο καφές και η δημοκρατία
• Καταδίωξη λαθρεμπόρων ντομάτας
• Ένας μικρός κοροιδευτής
• Οι ουρές των σκύλων
• Το σημειωματάριο
• Για την τάξη

Δημήτρης Μπαγέρης - Ο διάσημος Νικόλας Άσιμος

Βιβλίο του Δημήτρη. Μπαγέρη για το Νικόλα Άσιμο. Περιέχει σπάνιο υλικό αρχείου (αποκόμματα εφημερίδων, φωτογραφίες, χειρόγραφα) και σκέψεις του συγγραφέα.

Πραγματικά είναι αξιόλογες οι φωτογραφίες αλλά και το όλο υλικό για τη ζωή του μεγάλου τραγουδοποιού!

Δημήτρης Μπαγέρης - Ο διάσημος Νικόλας Άσιμος