Μυρτιώτισσα - Κίτρινες φλόγες

Η Μυρτιώτισσα (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Θεώνης Δρακοπούλου) γεννήθηκε το 1885 στο προάστιο της Κωνσταντινούπολης Μπεμπέκι. Ο πατέρας της ήταν διπλωμάτης και έξι χρόνια μετά τη γέννηση της Θεώνης διορίστηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην τουρκοκρατούμενη τότε Κρήτη, όπου μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του. Μετά από παραμονή δυο χρόνων στο νησί εγκαταστάθηκαν οριστικά στην Αθήνα, όπου η Θεώνη φοίτησε στη Σχολή Χιλλ της Πλάκας. Από μαθητική ηλικία είχε κλίση προς την ποίηση και το θέατρο. Πήρε μέρος σε ερασιτεχνικές παραστάσεις αρχαίου δράματος και συνεργάστηκε με τη Νέα Σκηνή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Μετά από σύντομη διακοπή της ενασχόλησής της με το θέατρο, λόγω αντίδρασης της οικογένειάς της, συνέχισε τις δραματικές σπουδές της στο Παρίσι (Κρατική Δραματική Σχολή), όπου εγκαταστάθηκε μετά το γάμο της με το Σπύρο Παππά, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο το Γιώργο, ο οποίος σταδιοδρόμησε στο ελληνικό θέατρο. Στην Ελλάδα επέστρεψε μετά από μερικά χρόνια μετά το τέλος του βραχύβιου γάμου της και εργάστηκε ως καθηγήτρια απαγγελίας στο Ωδείο Αθηνών. Καθοριστική για την ποιητική της έκφραση στάθηκε η γνωριμία και ο έρωτάς της με τον ποιητή Λορέντζο Μαβίλη.

Μετά τον δραματικό θάνατο του τελευταίου στη μάχη του Δρίσκου το 1912 η Μυρτιώτισσα στράφηκε στην παλιά της αγάπη για να εκφράσει τον πόνο της. Το 1919 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Τραγούδια. Σημαντική για τη ζωή της στάθηκε επίσης η βαθιά φιλία που τη συνέδεε με τον Κωστή Παλαμά, οποίος στάθηκε καθοδηγητής της.

Τιμήθηκε με κρατικά βραβεία ποίησης (το 1932 για τα Δώρα της αγάπης και το 1939 για τις Κραυγές). Μετά τον πρόωρο χαμό του γιου της εξέδωσε το βιβλίο "Ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια" (1962). Πέθανε στην Αθήνα το 1968. Η ποίηση της Μυρτιώτισσας κυριαρχείται από έντονο λυρισμό, ενώ συχνά θέματά της είναι η φύση και το δίπτυχο έρωτας-θάνατος.

Μυρτιώτισσα - Κίτρινες φλόγες

Σπύρος Παπαγεωργίου - Επιχείρηση Κοφίνου

Απέναντι στην Ιστορία μας — όταν μάλιστα αυτή συνδέεται με τραγικές περιπέτειες από τις οποίες δεν έχουμε ακόμα ξεφύγει — οφείλουμε να είμαστε τίμιοι και ειλικρινείς. Η αλήθεια και μόνη πρέπει να αναζητείται με πάθος, χωρίς να αποκρύπτεται από κομματικές ή άλλες σκοπιμότητες.

Για τις φάσεις του Κυπριακού των τελευταίων τριάντα χρόνων πολλά εγράφησαν και ελέχθησαν κατά καιρούς, χωρίς όλα αυτά να έχουν ίχνος επαφής με την πραγματικότητα. Άλλοι διαστρέφουν εν γνώσει τους την αλήθεια, άλλοι την... εμπλουτίζουν με μύθους και εικασίες, άλλοι απλώς την αγνοούν. Το δυστύχημα δεν είναι ότι αρκετοί αγνοούν την πραγματική υφή των γεγονότων, αλλά ότι επιμένουν να μη την αποδέχονται και όταν ακόμα τους προσφέρεται με την μορφή των απρόσβλητων ντοκουμέντων.

Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου έκαμε μέχρι τώρα πάρα πολλά για να μεταδώσει τα στοιχεία εκείνα που είναι απαραίτητα για την θεμελίωση της σύγχρονης Ιστορίας μας. Σ' αυτόν τον μικρό τόμο, που προσφέρεται σα «υποφάκελος» ή «αντιφάκελος», γίνεται προσπάθεια να εξιχνιασθεί η «Επιχείρηση Κοφίνου», που τόσα στοίχισε στον Ελληνισμό. Αφορμή είναι όσα είπαν στην Βουλή των Ελλήνων (21 Φεβρουαρίου 1986) ο Πρωθυπουργός Α. Παπανδρέου και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως Κ. Μητσοτάκης, οι οποίοι φαίνεται ότι ήσαν κακώς πληροφορημένοι για τα γεγονότα. Μιλούσαν σε μια καίρια συνεδρίαση του Κοινοβουλίου και αναφέρονταν σε πρώτου μεγέθους ιστορικό θέμα, κι όμως αστόχησαν τραγικά. Είχαν υποστηρίξει ότι η επιχείρηση της Κοφίνου ήταν μια προβοκάτσια της Χούντας εν αγνοία του Μακαρίου. Τα γεγονότα όμως έχουν πείσμα και δεν συμμορφώνονται προς τις θελήσεις και τις δοξασίες μας. Οι σελίδες που ακολουθούν απαντούν στο ερώτημα τι ακριβώς ήσαν τα γεγονότα εκείνα, ποιοι τα θέλησαν και γιατί. Το κύριο σώμα του κειμένου αποτελεί αναδημοσίευση ιστορικής εργασίας που ο συγγραφέας δημοσίευσε στην εφημερίδα «Σημερινή» της Λευκωσίας (από 12.5.1986 μέχρι 26.5.1986) με τον τίτλο «Τι ήταν η Κοφίνου;».

Σπύρος Παπαγεωργίου - Επιχείρηση Κοφίνου

Steven Pinker - Το Γλωσσικό Ένστικτο, Πως ο Νούς Δημιουργεί τη Γλώσσα

«Πηγαίνετε αμέσως, όχι περπατώντας αλλά τρέχοντας, να προμηθευτείτε Το γλωσσικό ένστικτο. Σ’ αυτό το όντως κατατοπιστικό και απολαυστικό βιβλίο, ο Steven Pinker αναλαμβάνει να σας εισαγάγει στον υπέροχο κόσμο της γλώσσας. Αποφεύγει να σας ταλαιπωρήσει με την "αργκό" των γλωσσολόγων και κατευθύνει την προσοχή σας σε μιαν αναλλοίωτη αλήθεια: η γλώσσα είναι ένα ένστικτο. Στηριζόμενος σε τούτη τη θεμελιώδους σημασίας ανακάλυψη, μας αποκαλύπτει τα μυστικά της νόησης. Πρόκειται για ένα πραγματικά έξοχο επίτευγμα.»
-Michael 5. Gazzaniga, Διευθυντής του Κέντρου Νευροεπιστήμης, Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας

«Ο Steven Pinker, ένας από τους εξέχοντες ερευνητές στο χώρο της γλωσσολογίας παγκοσμίως, υπερασπίζεται με μεγάλη ευρηματικότητα και εμβρίθεια την προκλητική θέση για τις βιολογικές βάσεις της γλώσσας, και στην πορεία του εγχειρήματος του παρέχει έγκυρες απάντησες για τα μείζονα ερωτήματα γύρω από τη φύση της γλώσσας. Το γλωσσικό ένστικτο είναι από κάθε άποψη ένα υπέροχο βιβλίο.»
—Howard Gardner, Καθηγητής νευρολογίας, Πανεπιστήμιο της Βοστώνης

«Βιβλίο προκλητικό, ευφυώς δομημένο, με στερεή επιχειρηματολογία διατυπωμένη σε γοητευτικό λόγο. Οι αναγνώστες μπορεί να απορρίψουν το συμπέρασμα του Pinker, αλλά οπωσδήποτε θα απολαύσουν την εμπειρία της περιήγησης στα μονοπάτια της σκέψης του.»
—Roger Lewin στο The New Scientist

«Σημαντικό και συναρπαστικό βιβλίο, το οποίο θα συμβάλει τα μέγιστα στο να διαλυθεί η καταχνιά που καλύπτει τη νέα γλωσσολογία στο μυαλό των περισσοτέρων μας.»
—Antony Daniels στο The Sunday Herald

«Εκθαμβωτικό... Η μεγάλη ιδέα του Pinker συνίσταται στο ότι η γλώσσα είναι ένα ένστικτο, έμφυτο σ' εμάς τους ανθρώπους όσο το πέταγμα στις χήνες... Η τεραστία ευρύτητα των ερευνών του Pinker καθώς και το πνεύμα της ζωντάνιας που τις διαπνέει δύσκολα περιγράφονται με λέξεις.»
—Robert Winder στον Independent

Ο Steven Pinker γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Σπούδασε πειραματική ψυχολογία στα Πανεπιστήμια McGill και Χάρβαρντ και έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και του Στάνφορντ καθώς και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Την τρέχουσα περίοδο κατέχει τη θέση του Καθηγητή στο Τμήμα Νευροβιολογικών και Γνωσιακών Επιστημών του ΜΙΤ, όπου διεξάγει έρευνες στα πεδία της οπτικής αντίληψης και της ψυχολογίας της γλώσσας. Είναι εταίρος της Αμερικανικής Ένωσης για την Προαγωγή της Επιστήμης.

Η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση τον έχει τιμήσει με τα βραβεία του Νέου Επιστήμονα και Boyd McCandless. ενώ η Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ τού απένειμε το βραβείο Troland για το ερευνητικό του έργο.

Steven Pinker - Το Γλωσσικό Ένστικτο, Πως ο Νούς Δημιουργεί τη Γλώσσα

Siegmund Freud - Ομαδική και ατομική ψυχολογία

Η αντίθεση μεταξύ ατομικής και κοινωνικής ή ομαδικής ψυχολογίας, που φαίνεται στην αρχή πώς είναι ριζική, χάνει ενα μεγάλο μέρος της οξύτητάς της, όταν την εξετάσουμε προσεχτικώτερα. Βέβαια, ή πρώτη ασχολείται με το άτομο και γυρεύει νά βρει ποιους τρόπους μεταχειρίζεται αυτό και ποιους δρόμους ακολουθεί στην προσπάθειά του να ικανοποιήσει τις επιθυμίες και τις ανάγκες του. Άλλά στην έρευνά της αυτή, σπάνια μόνο, σε τελείως εξαιρετικές περιπτώσεις, κατορθώνει να παραβλέψει τις σχέσεις του προς τα άλλα άτομα. Το ά λ λ ο ς παίζει πάντα στη ζωή του ατόμου ρόλο καλουπιού, αντικείμενου, συμμάχου ή αντίπαλου κι η ατομική ψυχολογία παρουσιάζεται άπ' την πρώτη στιγμή σαν ατομική και κοινωνική μαζί ψυχολογία, στην πλατειά μα απολύτως δικαιολογημένη έννοια της λέξης. [...]

Siegmund Freud - Ομαδική και ατομική ψυχολογία

Dario Fo - Οι Αρχάγγελοι δεν παίζουν φλίπερ

«Οι αρχάγγελοι δεν παίζουν φλίπερ» αποτελεί μια οξύτατη σάτιρα της γραφειοκρατίας και των μηχανισμών που την αναπαράγουν. Υπουργοί, κρατικές υπηρεσίες, διευθυντές, δημόσιοι υπάλληλοι, δήμαρχοι, παρελαύνουν σαν σε τσίρκο, κάνοντας ο καθένας το δικό του σόου. Αποκαλύπτεται με τον πιο πρωτότυπο τρόπο η λογική των γραφειοκρατών πως: όχι αυτό που υπάρχει βεβαιώνεται στα χαρτιά, αλλά αυτό που βεβαιώνεται στα χαρτιά, πρέπει να υπάρχει.

Ο Ντάριο Φο είναι από τις σημαντικότερες μορφές του ιταλικού θεάτρου. Συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός και σκηνογράφος, τιμήθηκε το 1997 με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Γεννήθηκε το 1926 στο Σαν Τζιάνο. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Αρχιτεκτονική γιά το θέατρο το οποίο υπηρέτησε σε όλες του τις μορφές. Στα έργα του ο Φο στηλιτεύει το κατεστημένο με εκπληκτικό χιούμορ και με αριστουργηματικό αυτοσχεδιασμό, ενώ έχει ασκήσει κριτική, μεταξύ των άλλων, στην πολιτική της εκκλησίας για τις αμβλώσεις, τις πολιτικές δολοφονίες, το οργανωμένο έγκλημα, την πολιτική διαφθορά και το μεσανατολικό. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν ανέβει σε θέατρα όλου του κόσμου.

Dario Fo - Οι Αρχάγγελοι δεν παίζουν φλίπερ

Ιωάννης Γιαννόπουλος - Μυστική Αθήνα και Αττική

Υπάρχουν πολλοί ανάμεσα μας που νοιώθουν συχνά ότι η πραγματικότητα είναι κάτι πολύ περισσότερο απ' αυτό που κάποιοι θέλουν να νομίζουμε, κάτι πολύ πιο συγκλονιστικό απ' ό,τι περιλαμβάνει η αλλοτρίωση της καθημερινότητας και ο συνηθισμένος τρόπος ζωής. Ωστόσο λίγοι είναι αυτοί που προβληματίζονται πραγματικά, διαβάζουν και ενημερώνονται γι' αυτή την άλλη - μυστική - όψη των πραγμάτων. Ελάχιστοι δε, είναι εκείνοι που κατάφεραν να αφήσουν τα ήσυχα λιμάνια της συνήθειας και να ανοιχτούν έμπρακτα στα αβέβαια και συχνά επικίνδυνα πελάγη της περιπέτειας και του αγνώστου. Το βιβλίο αυτό είναι προϊόν ενός ανθρώπου που ανήκει στην τρίτη κατηγορία εκείνη των επιτόπιων ερευνητών, πράγμα που του προσδίδει μια αξία ανεκτίμητη. Η «Μυστική Αττική» δεν είναι απλά ένας "ταξιδιωτικός οδηγός" σε άγνωστους τόπους δύναμης και στους λαβυρίνθους της Κοίλης Γης. Δεν είναι απλά ένας άρτια στοιχειοθετημένος "χάρτης" μυστηρίων και ανεξήγητων φαινομένων. Δεν είναι απλά ένα λαογραφικό και ιστορικό ντοκουμέντο, με στοιχεία σπάνια και μοναδικά, ούτε καν μια αποκαλυπτική έρευνα συνωμοσιολογικού χαρακτήρα. Είναι όλα αυτά μαζί και άλλα πολύ περισσότερα...

Ακολουθώντας βήμα προς βήμα τις συναρπαστικές διαδρομές του συγγραφέα, συμμετέχοντας σε απίστευτες αποκαλύψεις, ταυτιζόμενος με τους κινδύνους και τα απρόοπτα, εντυπωσιασμένος από τις αποκλειστικές φωτογραφίες-σοκ, ο αναγνώστης μυείται κυριολεκτικά σε έναν καινούριο θαυμαστό κόσμο. Σε σημείο να μην ξαναδεί ποτέ πια την Αθήνα, την Αττική, την Ελλάδα μας - ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό του - με τον "παλιό" καθημερινό τρόπο, αλλά μέσα από τα φρέσκα μάτια ενός αληθινού Έλληνα που ανακαλύπτει για πρώτη φορά την πνευματικότητα, τη δύναμη και τη μαγεία που ακτινοβολεί η χώρα μας...

Ο Ιωάννης Γιαννόπουλος γεννήθηκε στη Σάμο το 1941 και κατοικεί στην Αθήνα από το 1946. Από νεαρή ηλικία διακατεχόταν από το άσβεστο πάθος της έρευνας και την αγάπη για την πατρίδα. Ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων τον οδήγησε επί σειρά ετών στις πιο εκπληκτικές επιτόπιες έρευνες και περιπέτειες στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, όπου ταξίδεψε αρκετά και εργάστηκε ως σύμβουλος επί θεμάτων ασφαλείας στη Σαουδική Αραβία, ΙΡΑΚ, Νιγηρία, Γκαμπόν, Λιβύη, Νότια Αφρική, Τσαντ, και αλλού. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και Νομικά στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν χρησιμοποίησε σχεδόν ποτέ τα πτυχία του. Στον ελεύθερο χρόνο του ασχολήθηκε συστηματικά με έρευνες που αποκάλυψαν πολλά, απρόσμενα και σοκαριστικά στοιχεία για την ύπαρξη άγνωστων κόσμων, τόπων δύναμης και μυστηρίου, ανεξήγητων φαινομένων και κρυμμένων "αρχείων" μιας άλλης Ιστορίας - γεγονότων που διαδραματίζονται παράλληλα με την συνηθισμένη για όλους μας πραγματικότητα. Τέτοιου είδους έρευνες - εκτός των χωρών που εργάστηκε - πραγματοποίησε επίσης στην Αγγλία, Ιρλανδία, Γερμανία, Ισπανία, Αυστρία και Σερβία.

Ο Ιωάννης Γιαννόπουλος είναι ιδρυτικό μέλος της «Λέσχης Φίλων τής Κοίλης Γης» και υπεύθυνος των θρυλικών πια εξορμήσεων-εκδρομών στην Άγνωστη Μυστική Ελλάδα που διοργανώνουν το περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ και οι εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ. Έχει δημοσιεύσει εργασίες σχετικά με τις Ρούνες, τους Κέλτες, το Grail, τις Ψυχικές Δυνάμεις κ.α. και αρθρογραφεί στο περιοδικό "Τρίτο Μάτι". «Η Μυστική Αττική», είναι η πρώτη του πλήρης συγγραφική εργασία, η οποία και αποτελεί το απαύγασμα της εμπειρίας και των ερευνών του. Έχει ξεκινήσει ήδη τη συγγραφή δύο ακόμα βιβλίων με σημαντικότατες αποκαλύψεις: τη «Μυστική Ελλάδα» και το «Αίνιγμα της Κοίλης Γης».

.... αν πιστεύετε σε τέτοια πράγματα καλή σας ανάγνωση!

Ιωάννης Γιαννόπουλος - Μυστική Αθήνα και Αττική

Dario Fo - Η Μαριχουάνα της Μαμάς είναι η πιο γλυκιά

Ο Λουίτζι, χρήστης χασίς, μαριχουάνας και LSD μετά από μεγάλη απουσία από το σπίτι λόγω ενός καυγά με τη μαμά του, επιστρέφει μια μέρα για να ανακαλύψει, προς μεγάλη του έκπληξη, πως η μαμά και ο παππούς του καπνίζουν χασίς και μαριχουάνα. Σαν να μη έφτανε αυτό μαθαίνει επίσης ότι καλλιεργούν παράνομα στον κήπο τους φυτά μαριχουάνας και ότι οι ίδιοι γίνονται λαθρέμποροι στη γειτονιά τους. Μπροστά μας παρελαύνουν η Καμέλια, πάντα σε αναζήτηση ενός γαμπρού, ο πρεζάκιας φίλος του Λουίτζι, πάντοτε σε αναζήτηση της δόσης του και ο Αντώνιο, ανιψιός της μαμάς που ανήκει στην ειδική ομάδα πάταξης των ναρκωτικών. Φυσικά από την παρέα δεν λείπει ο παπάς της ενορίας που μαζί με τους υπόλοιπους μας οδηγούν σ' ένα ξέφρενο παιχνίδι καταστάσεων με απώτερο στόχο την ψυχαγωγία, αλλά και τον προβληματισμό του θεατή.

Η Μαριχουάνα της Μαμάς είναι η πιο γλυκιά, δεν είναι μια απλή φαρσοκωμωδία, αλλά ένα πολυσύνθετο οικοδόμημα που εμπεριέχει στοιχεία ρεαλισμού και υπερβολής ταυτόχρονα. Είναι ένας ύμνος προς την τέχνη του θεάτρου με πικρές δόσεις αλήθειας και τραγικής πραγματικότητας. Στο έργο οι κραυγές πόνου είναι πιο δυνατές κι από το κωμικό στοιχείο. Κι όμως γελάς, γελάς με δάκρυα, με τις καρικατούρες των εξουσιών που δίνει με τόση δύναμη και χιούμορ ο συγγραφέας.

Dario Fo - Η Μαριχουάνα της Μαμάς είναι η πιο γλυκιά

Raul Vaneigem - Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν

«Δεν υπάρχει ούτε καλή ούτε κακή χρήση της ελεύθερης έκφρασης, υπάρχει μονάχα ανεπαρκής χρήση της». Αυτή η ρήση του Ραούλ Βανεγκέμ δίνει τον τόνο σ' ένα δοκίμιο που είναι αφιερωμένο στην πιο θεμελιώδη ελευθερία του ανθρώπου. Ένα μαχητικό κείμενο που υπερασπίζεται μια ελευθερία η οποία δεν πρέπει να υπόκειται σε περιορισμούς, είτε πολιτικούς είτε ηθικούς είτε νομικούς. Απέναντι στις απαράβατες αλήθειες και τα κρατικά μυστικά, απέναντι στους νόμους για τη συκοφαντία, το ρατσισμό και την πορνογραφία, ο συγγραφέας θεωρεί πως δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και να νικήσουμε την ανοησία και την ατιμία, παρά μόνο αν αντιπαλέψουμε τις συνθήκες που τις καθιστούν δυνατές.

Ο «κίνδυνος» της απεριόριστης χρήσης της ελεύθερης έκφρασης έγκειται, κατά τον Ραούλ Βανεγκέμ, στο ότι ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει να βγει από τη μειονεκτική του θέση και τις ποικίλες εξαρτήσεις, επιτυγχάνοντας την αυτονομία της ύπαρξης του. Αυτό το προκλητικό κείμενο, με τη μεγάλη λογοτεχνική αξία, γκρεμίζει τις βεβαιότητες του τρέχοντος πολιτικού λόγου, κλονίζει τις σταθερές απόψεις των «σοφών», ταράζει τις «καλές προθέσεις» των δικαστών και των μαθητευόμενων λογοκριτών, που θέλουν να υποβάλλουν σε περιορισμούς μια δραστηριότητα η οποία δεν πρέπει να υπόκειται σε κανέναν περιορισμό.

Raul Vaneigem - Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Είναι άδικο για κάθε παιδί να φεύγει από τη ζωή πριν την λιώσει μέσα στα χέρια του, κάτω από τα πόδια του, και μέσα στη καρδιά του.

Ντρέπομαι στη σκέψη και μόνο ότι αυτό το «κτήνος» τον ειδικό φρουρό μπορεί να το συνάντησε κάποιος φίλος μας, ή ακόμα κι εμείς οι ίδιοι μια μέρα στο δρόμο και τυχαία να μας ακούμπησε, ή να καθόταν κάπου δίπλα μας ή να πέρασε το βλέμμα μας πάνω του. Ντρέπομαι που ζει στην ίδια χώρα, που βλέπει τον ίδιο ουρανό, που μιλά την ίδια γλώσσα με μας. Μα πάνω απ' όλα ντρέπομαι που ανήκει στο ανθρώπινο είδος.

Είναι απ΄τις φορές που υποστηρίζω ανεπιφύλακτα το "οφθαλμό αντί οφθαλμού" και ελπίζω με όλη μου την δύναμη να βρει την τιμωρία που του αξίζει!

Σπύρος Παπαγεωργίου - Καραμανλής και «φάκελος»

Από τον πρόλογο:

Ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζ. Χόρτον, ο οποίος παρέσχε την γνωστήν ιστορικήν μαρτυρίαν δια την Μικρασιατικήν Καταστροφήν, εις απόρρητον εκθεσίν του, είχε γράψει: «Είναι απίστευτον, ότι ο Έλλην πολιτικός είναι ικανός να προχωρήση ακόμη και εις θυσίαν της χώρας του και πολλών ανθρωπίνων ζωών, αρκεί να διατηρήση το κόμμα του εις την εξουσίαν έστω και δι' ολίγας ημέρας». Αυτός, πράγματι, είναι έν πολλοίς ο σύγχρονος ελληνικός κομματισμός ο οποίος φθείρει το Έθνος μας. Την αδροτέραν συμπύκνωσιν και επαλήθευσιν του ανωτέρω λόγου αποτελεί ο Καραμανλισμός.[...]

Σπύρος Παπαγεωργίου - Καραμανλής και «φάκελος»

Graham Vulliamy - Τζαζ και Μπλουζ

Θα σου δείξω μια νότα σήμερα. Κοίτα με πόσους τρόπους μπορείς να παίξεις αυτή τη νότα- παίξ' την άγρια, τσαλαπάτα την, παίξ' την με ύφεση ή με δίεση, κάν' την ό,τι θέλεις. Έτσι εκφράζεις τα συναισθήματα σου στη μουσική. Είναι σα να μιλάς.

Είναι οι συμβουλές του Sydney Bechet προς ένα μαθητή του, μέσα στις οποίες συμπυκνώνεται το νόημα και η ιστορία της τζαζ και των μπλουζ. Και όπως δείχνει ο Graham Vulliamy στο βιβλίο του, πρόκειται για μία μουσική η οποία προβάλλει το άτομο, προωθεί τον πειραματισμό, την αναζήτηση και την εκφραστική ελευθερία, αλλά κυρίως ελευθερώνει το συναίσθημα και δονεί τους ανθρώπους σ' όλη τη γη ανεξάρτητα από χρώμα καί φυλή. Άπό τίς ρίζες της στα τραγούδια της δουλειάς και τα σπιρίτσουαλς των πρώτων σκλάβων του αμερικανικού νότου ως την προσαρμογή της στο αστικό περιβάλλον των γκέττο του Σικάγο και της Νέας Ορλεάνης η μουσική αυτή ένωνε τους ανθρώπους. Ο συγγραφέας περιγράφει λεπτομερώς το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο μέσα στό οποίο γεννήθηκαν τα μπλουζ και η τζαζ. Παρουσιάζει τους ανθρώπους που σημάδεψαν με το έργο τους την εξέλιξη της αφροαμερικανικής μουσικής παράδοσης και αποτιμά την προσφορά τους: τόν Β.Β.King, τον Duke Ellington, τον Louis Armstrong, την Bessie Smith, τον Charlie Parker, τον Miles Davis, τον Muddy Waters και πολλούς άλλους σπουδαίους μουσικούς.

Το αποτέλεσμα είναι μια εύληπτη καί διαφωτιστική παρουσίαση μιας από τις πιο δημιουργικές μουσικές παραδόσεις του εικοστού αιώνα. Η έκδοση έχει εμπλουτισθεί με ογδόντα τέσσερεις φωτογραφίες, οι περισσότερες από τις οποίες δημοσιεύονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Τη μετάφραση του βιβλίου καθώς καί την απόδοση στην ελληνική τών μουσικών όρων του λεξιλογίου το οποίο συμπληρώνει την έκδοση, επιμελήθηκε ο Σάκης Παπαδημητρίου.

Graham Vulliamy - Τζαζ και Μπλουζ