Gossini και Underzo - Αστερίξ (όλη η σειρά)

Έτος: 50 π.Χ. Όλη η Γαλατία έχει πέσει στα χέρια των Ρωμαίων. Όλη; Όχι! Οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού της Αρμορίκης, χάρη στο μαγικό φίλτρο που παρασκευάζει ο δρυΐδης Πανοραμίξ, και που τους δίνει υπερφυσική δύναμη, συνεχίζουν να αντιστέκονται στους Ρωμαίους. Οι προσπάθειες του Ιούλιου Καίσαρα να υποτάξει το χωριό, πάντα με αποτυχημένη κατάληξη, είναι το κύριο θέμα του κόμιξ. Ο Αστερίξ, ένας κοντός και δαιμόνιος Γαλάτης, μαζί με τον αχώριστο φίλο του, τον τεράστιο Οβελίξ, πάντα καταφέρνουν, με τη βοήθεια του μαγικού φίλτρου, της εξυπνάδας αλλά και της καλής τους τύχης, να χαλάσουν τα σχέδια του Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Στο τέλος κάθε βιβλίου, η νίκη επί των Ρωμαίων γιορτάζεται με ένα μεγάλο τσιμπούσι με αγριογούρουνα (αφού πρώτα δεθεί και φιμωθεί ο βάρδος Κακοφωνίξ).

Υπάρχει άραγε κανείς που δεν γνωρίχζει τον Αστερίξ, το διάσημο κόμιξ των Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και Αλμπέρ Ουντερζό (σκίτσα). Η σειρά ξεκίνησε το 1959 και γράφτηκε στα Γαλλικά. Μετά τον θάνατο του Γκοσινί (1977) ο Ουντερζό συνεχίζει ως σήμερα τις ιστορίες με τους κατοίκους του Γαλατικού Χωριού που αντιστέκεται στους Ρωμαίους.

Το κόμιξ έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 100 γλώσσες και διαλέκτους, μεταξύ των οποίων στην Κρητική, την Κυπριακή και την Ποντιακή), ακόμα στα Αρχαία Ελληνικά και τα Λατινικά (γλώσσα η οποία είναι καλτ της σειράς προσδίδοντας έναν ρεαλιστικό τόνο). Έχει κάνει 280 εκατομμύρια πωλήσεις σε όλο τον κόσμο. Ίσως αποτελεί το πιο δημοφιλές γαλλικό κόμιξ στον πλανήτη και οικείο ανάγνωσμα σε κατοίκους όλων των ηλικιών ανά την Ευρώπη. Σε χώρες όμως με ισχυρή εγχώρια παραγωγή, όπως οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία, δεν είναι τόσο διαδεδομένο.

Στη Γαλλία υπάρχει ακόμα και θεματικό πάρκο με το όνομα "Χωριό του Αστερίξ", που έχει τεράστια επισκεψιμότητα. Το κλειδί της επιτυχίας είναι η περιεκτικότητα της σειράς σε κωμικά στοιχεία που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες (πέρα απο τα καθαρά γαλλικά αστεία), εικόνες με έντονα χρώματα και ζωντανό σκίτσο που καθηλώνουν τα παιδιά, ενώ οι ενήλικες μπορούν να γελάνε για ώρες με μια ατάκα, ή με τους αναχρονισμούς που συχνά συναντιούνται στο σενάριο. Από τις σελίδες του έχουν περάσει και αρκετές διασημότητες, τόσο της Γαλλίας όσο και διεθνείς (όπως π.χ. ο Ζακ Σιράκ, οι Beatles και άλλοι).

Σαν πρώτο βήμα έχουμε εξασφαλίσει τα 33 τεύχη που εκδόθηκαν στα ελληνικά, τα πρώτα 24 με συντελεστές τους Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και Αλμπέρ Ουντερζό (σκίτσα), ενώ τα υπόλοιπα είχαν σαν κύριο συντελεστή τον Ουντερζό, μετά τον θάνατο του Γκοσινί το 1977.

01. 1961 - Αστερίξ ο Γαλάτης (Asterix le Gaulois)
02. 1962 - Το χρυσό δρεπάνι (La Serpe d'or)
03. 1963 - Ο Αστερίξ και οι Γότθοι (Asterix et les Goths)
04. 1964 - Ο Αστερίξ μονομάχος (Asterix gladiateur)
05. 1965 - Ο γύρος της Γαλατίας (Le Tour de Gaule d'Asterix)
06. 1965 - Αστερίξ και Κλεοπάτρα (Asterix et Cleopatre)
07. 1966 - Ο Αγώνας των αρχηγών (Le combat des chefs)
08. 1966 - Ο Αστερίξ στους Βρεττανούς (Asterix chez les Bretons)
09. 1966 - Ο Αστερίξ και οι Νορμανδοί (Asterix et les Normands)
10. 1967 - Ο Αστερίξ λεγεωνάριος (Asterix legionnaire)
11. 1968 - Η ασπίδα της Αρβέρνης (Le bouclier Arverne)
12. 1968 - Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς αγώνες (Asterix aux Jeux Olympiques)
13. 1969 - Ο Αστερίξ και η χύτρα (Asterix et le chaudron)
14. 1969 - Ο Αστερίξ στην Ισπανία (Asterix en Hispanie)
15. 1970 - Η διχόνοια (La Zizanie)
16. 1970 - Ο Αστερίξ στους Ελβετούς (Asterix chez les Helvetes)
17. 1971 - Η κατοικία των θεών (Le Domaine des dieux)
18. 1972 - Οι δάφνες του Καίσαρα (Les Lauriers de Cesar)
19. 1972 - Ο μάντης (Le Devin)
20. 1973 - Ο Αστερίξ στην Κορσική (Asterix en Corse)
21. 1974 - Το δώρο του Καίσαρα (Le Cadeau de Cesar)
22. 1975 - Το μεγάλο ταξίδι (La Grande traversee)
23. 1976 - Οβελίξ και Σία (Obelix et Compagnie)
24. 1979 - Ο Αστερίξ στους Βέλγους (Asterix chez les Belges)
25. 1980 - Η μεγάλη τάφρος (Le Grand fosse)
26. 1981 - Η οδύσσεια του Αστερίξ (L'Odyssee d'Asterix)
27. 1983 - Ο γιός του Αστερίξ (Le Fils d'Asterix)
28. 1987 - Ο Αστερίξ και η Χαλαλίμα (Asterix chez Rahazade)
29. 1991 - Ρόδο και ξίφος (La Rose et le glaive)
30. 1996 - Η γαλέρα του Οβελίξ (La Galere d'Obelix)
31. 2001 - O Αστερίξ και η Λατραβιάτα (Asterix et Latraviata)
32. 2003 - O Αστερίξ και η επιστροφή των γαλατών (Asterix et la rentree gauloise)
33. 2005 - Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους (Le ciel lui tombe sur la tete)

William S. Burroughs - Γυμνό Γεύμα

Το «Γυμνό γεύμα» είναι ένα βιβλίο θρύλος, ένα από τα σημαίνοντα κείμενα της αμερικανικής λογοτεχνίας του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.

Το αληθινό σκάνδαλο με τον Μπάροουζ δεν σχετίζεται με τον τερατώδη λόγο περί εγκλήματος ούτε με την πορνογραφία του, αλλά με το ότι ένας εντελώς περιθωριακός, με όλες εκείνες τις ιδιότητες που η κοινωνία θεωρεί συνώνυμες του κακού, έρχεται να δώσει, ήδη απ' τη δεκαετία του '50, το πιο πλήρες, τρομακτικό, βαθυστόχαστο και εν τέλει πανηγυρικά επαληθευμένο όραμα του μέλλοντος.To βιβλίο αποτελεί ένα πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της εποχής «θέατρο ωμότητας», που σαν στόχο φαίνεται να έχει τη βίαιη αφύπνιση της συνείδησης του αναγνώστη. O Mπάροουζ φαίνεται να λέει: Πρέπει να τρομάξετε, να παγώσετε από τον τρόμο, αν θέλετε να συνεχίσετε να λέγεστε άνθρωποι.Tο 1954 ο Oυίλιαμ Mπάροουζ γράφει το πρώτο σχέδιο του «Γυμνού γεύματος», με τίτλο «Interzone». Bρίσκεται στην Tαγγέρη, εθισμένος στην ηρωίνη, σε κατάσταση πλήρους παρακμής. Tο 1956 εισάγεται σε ειδική κλινική αποτοξίνωσης στο Λονδίνο και λίγο αργότερα, επιστρέφει στην αγαπημένη του Tαγγέρη για να συνεχίσει να επεξεργάζεται το ετερόκλητο, πολυσχιδές υλικό του «Γυμνού γεύματος». Oταν το 1957 δέχεται την επίσκεψη του Γκίνσμπεργκ και άλλων φίλων, στρώνονται όλοι στη δουλειά: μέσα σε δύο μήνες καθαρογράφουν περίπου 200 σελίδες από το μυθιστόρημα. Tον οριστικό τίτλο τον δίνει ο Kέρουακ: «Γυμνό γεύμα... Eκείνη η παγωμένη στιγμή που σταματάς για να κοιτάξεις τι βρίσκεται στην άκρη του πιρουνιού σου». Kαι, βέβαια, αυτό που βλέπεις δεν είναι καθόλου ωραίο.

Tο 1959 ο Γάλλος εκδότης Zαν Γιροντιάς εκδίδει το βιβλίο σε 10.000 αντίτυπα, και το 1962 εκδίδεται στην Aμερική, όπου όμως, παρά τις 8.000 πωλήσεις, οι υπεύθυνοι του εκδοτικού οίκου Grove Press συλλαμβάνονται και όσα αντίτυπα έχουν απομείνει κατάσχονται από τις Aρχές. Tρία χρόνια αργότερα ξεκινά η περίφημη δίκη του «Γυμνού γεύματος». Aνάμεσα στους μάρτυρες υπεράσπισης ο Nόρμαν Mέιλερ. Στις 7 Iουλίου 1966, το Aνώτατο Δικαστήριο της Mασαχουσέτης αποφασίζει να επιτρέψει την κυκλοφορία του βιβλίου, και με την ιστορική αυτή απόφαση σημειώνεται το τέλος της λογοκρισίας στις HΠA, σε ό,τι αφορά τη λογοτεχνία.

Tο βιβλίο γίνεται θρύλος· μαζί με το «Στο δρόμο» του Kέρουακ και το «Oυρλιαχτό» του Γκίνσμπεργκ αποτελεί το «κλασικό τρίο» της μπιτ λογοτεχνίας. Tο 1991 ο Nτέιβιντ Kρόνενμπεργκ πραγματοποιεί μια παλιά του επιθυμία: να μεταφέρει το βιβλίο στον κινηματογράφο. Στόχος υπερφιλόδοξος, όπως αποδείχτηκε...

Λειτουργώντας σαν ένα «όργανο καταγραφής», ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής Oυίλιαμ Λι μάς μεταφέρει σε έναν εφιαλτικό κόσμο, ο οποίος συντίθεται από μια σειρά σουρεαλιστικών κολάζ χωρίς καμία (σχεδόν) γραμμική αφήγηση, αποτυπώνοντας ακραίες ψυχικές καταστάσεις: από τη μία, έχουμε το παροξυσμικό όργιο ενός άρρωστου νου εγκλωβισμένου σε ένα κορμί που αποζητά με μανία την ηδονή και τον πόνο σε ίσες δόσεις· από την άλλη, έχουμε το ζοφερό όραμα ενός κόσμου κυριαρχημένου από υποχθόνιες δυνάμεις και αόρατους μηχανισμούς καταπίεσης του ατόμου και των ελευθεριών του.

Σαράντα και πλέον χρόνια μετά την έκδοσή του, το «Γυμνό γεύμα» συνεχίζει να γοητεύει (όπως και η προσωπικότητα του συγγραφέα του), να μας θυμίζει ότι ο δημιουργός του είδε το μέλλον πολύ καθαρά, παρά τη σύγχυση των απωθητικών εικόνων που κατέγραψε, αλλά όχι να προκαλεί όπως άλλοτε.

Ο Γουίλιαμ Μπάροουζ γεννήθηκε το 1914 στο Σαιντ Λουις των ΗΠΑ. Η προσωποποίηση της νεανικής έκρηξης της γενιάς των Μπιτ (Beats) στις αρχές της δεκαετίας του πενήντα, της επαναστατικής αντικουλτούρας και των χίππις, του μηδενιστικού ξεσπάσματος του πανκ. Πρόκειται για μια πολυσχιδή και, σύμφωνα με μερικούς, παρανοϊκή προσωπικότητα, η οποία έδωσε στην Παγκόσμια Λογοτεχνία κείμενα τα οποία, ενώ είναι αιρετικά, διατηρούν τη διαχρονικότητά τους ακόμα και σήμερα και προβλέπουν με καταπληκτική ακρίβεια τα μελλούμενα.

Δεν δίσταζε να δοκιμάζει κυριολεκτικά τα πάντα και μετά να τα καταγράφει στα βιβλία του, σοκάροντας την υπερσυντηρητική Αμερική με την ωμότητα του λόγου και την ελευθεριότητα των χαρακτήρων του. Τα ναρκωτικά και το σεξ αποτέλεσαν τον μόνιμο σύντροφό του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Δοκίμασε την ερωτική επαφή με άλλον άνδρα από νεαρή ηλικία, όταν η ουαλή γκουβερνάντα του τον υποχρέωνε να έχει σεξουαλική επαφή με το φίλο της. Στη συνέχεια, ερωτεύονταν συνέχεια με νεαρά αγόρια και γίνονταν αντικείμενο χλευασμού από τους συμμαθητές του.

Συνδέεται ερωτικά με την Τζόαν Βόλμερ το 1946, την οποία παντρεύεται και αποκτά μαζί της ένα αγόρι το 1947. Το Σεπτέμβριο του 1949 μετακομίζουν στο Μεξικό. Εκεί βρίσκει την ελευθερία που ονειρεύεται να οπλοφορεί, να κάνει χρήση ηρωίνης και να ‘ψωνίζει’ αγόρια. 2 χρόνια μετά, σκοτώνει τη γυναίκα του, πυροβολώντας τη στο κεφάλι ενώ παίζουν τον Γουλιέλμο Τέλο και φυλακίζεται γισ 13 ημέρες στο Μεξικό.

Προσπαθώντας να συγγράψει, βυθίζονταν συχνά στον κόσμο της ηρωίνης και άλλων σκληρών ναρκωτικών, από τα οποία επιχειρούσε να απεξαρτηθεί, χωρίς αξιοσημείωτη ομολογουμένως επιτυχία, μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1997 σε ηλικία 83 ετών.

William S. Burroughs - Γυμνό Γεύμα

Λιλή Ζωγράφου - Η αγάπη άργησε μια μέρα

"Από τα 23 βιβλία μου είναι εκείνο που με πόνεσε περισσότερο. Θα το έλεγα ερωτικό αν δεν κυριαρχούσε σε συτό η απάνθρωπη σκληρότητα της πατριαρχικής οικογένειας. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι καθωσπρέπει γυναίκες που σπαταλούν τη ζωή τους στις κοινωνικές συμβάσεις και την ερωτική στέρηση." Λ. Ζ.

Μια παλιομοδίτικη ιστορία που ξετυλίγεται σαν μαγευτικό παραμύθι, χάρη στην ομορφιά και τη λαχτάρα των ηρωίδων που αντιστέκονται στον αμείλικτο χρόνο, περιμένοντας καρτερικά την προσγείωση του μεγάλου έρωτα. Γιατί υπήρχε μια εποχή που η αγάπη αργούσε να' ρθει.

Αυτό είναι το πλέον γνωστό και ευπώλητο βιβλίο της συγγραφέως. Στην επιτυχία του αυτή συνέβαλε μάλλον πολλά και η μεταφορά του στη μικρή οθόνη πριν μερικά χρόνια.

Και σ’ αυτό το μυθιστόρημα η συγγραφέας καταπιάνεται με ένα από τα πλέον αγαπητά της θέματα: τις εμμονές των ανθρώπων στα περί του σωστού, στις μικρές κλειστές κοινωνίες.

Είναι η ιστορία της Ερατώς. Μιας έφηβης που γνωρίζει κάποιον ιταλό στη διάρκεια της κατοχής, τον οποίο ερωτεύεται, χωρίς καλά καλά να καταλαβαίνει τι πάει να πει έρωτας. Ο ιταλός θα γίνει και ο πατέρας του παιδιού της, μιας κόρης που δε θα μάθει την αλήθεια για το ποια είναι η μάνα της, παρά στο τέλος της ιστορίας.

Όλοι οι ήρωες του βιβλίου είναι υπόδουλοι στα πάθη τους. Όλοι είναι βαθιά ανθρώπινοι χαρακτήρες, που αγνοώντας τι πάει να πει ζωή, νομίζουν πως ζούνε, ή ακόμη χειρότερα, επιλέγουν συνειδητά να επιβιώνουν μέσα στις ψευδαισθήσεις τους. Η Ζωγράφου δε χαρίζεται καθόλου στους ήρωές της. Επιφυλάσσει σε όλους, ακόμη και στους πλέον αγαπητούς, μια σκληρή μοίρα. Βάζει όλη την οργή της μέσα στην Ερατώ και την οδηγεί στο να κατακεραυνώσει την κοινωνία. Την χτυπάει αλύπητα και τη λυτρώνει κάθε στιγμή, τη λυπάται και τη δικαιώνει. Η Ερατώ λειτουργεί κάπως σα μια συλλογική συνείδηση: λέει όσα σκέφτονται αλλά δε λένε οι άλλοι, είναι το μαύρο πρόβατο και ταυτόχρονα ο φάρος της ελπίδας, τρυφερή ως τα άκρα και κυνική ως ακόμη πιο πέρα, αφού δε θα διστάσει να φτύσει κατάμουτρα την ίδια της την κόρη. Μέσα από τον πόνο γίνεται μια ασυμβίβαστη που δε θα μπορέσει ποτέ να αντικρύσει τη χαρά.

Η ιστορία της Ερατώς είναι η ιστορία της καταπίεσης των γυναικών μέσα από μυθιστορηματική φόρμα. Είναι η ιστορία της δουλείας που πολλές γυναίκες, ακόμη και σήμερα θεωρούν καθήκον. Είναι η ιστορία της ανόδου και της πτώσης πολλών δήθεν κοινωνικών ψευδαισθήσεων.

Οι αφορισμοί δίνουν και παίρνουν σ’ αυτό το βιβλίο: ";Η τιμή; Λειτουργεί σαν φονικό όπλο για το θύμα και σαν ελαφρυντικό για το φονιά ...;";, "; ...;Δεν είχε ποτέ ηλικία, όπως όλοι που δεν αγαπήθηκαν ...;";, "; ...;Οι τίτλοι δικά μας κατασκευάσματα είναι, εμείς τα αποδίδουμε σε κάποιους είτε από δουλοπρέπεια ή κι από άγνοια ...;";, "; ...; Η γυναίκα είναι ένα φυσικό αγαθό όπως κι η γη και το ποτάμι ...;";, "; ...;Ο καθένας μας είναι αθώος ώσπου να γνωρίσει τη χυδαιότητα, τη βαναυσότητα των απάνθρωπων, ώσπου να βουτήξει ως το λαιμό στη λάσπη που εκκρίνει ο άλλος";, ";Τι θα πει ελευθερία; Μα η αθωότητα να μη γνωρίζεις την ασκήμια των ανθρώπων. Μόνο ως τότε είσαι λεύτερος";, "; ...;Ο θάνατος δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ο άνθρωπος";, "; ...;Πρέπει να ’χεις μέσα σου την ελευθερία για να την αναγνωρίσεις όταν τη συναντήσεις";, "; ...;Πεθαίνω από τη χαρά μου πως ο τύραννος πέθανε";.

Όταν η κουβέντα φτάνει στο πρόσωπο της μάνας, τότε οι λέξεις γίνονται ποίηση: ";Η μάνα μας ήταν γλυκοφιλούσα ζωοδότρα, ζέσταινε τις βαρυχειμωνιές και ξαναστέριωνε την ομορφιά του κόσμου. Όχι δεν ήταν Θεός, είναι αδιάφορος αυτός, η μάνα μας αγαπούσε, Θεέ πόσο αγαπούσε ...; αν μου σκίσεις με μια μαχαιριά το δέρμα δεν θα τρέξει αίμα μα η αγάπη της, τέτοια αγάπη βύζαξα ...;";, ";Και το πιστεύω όταν την αποκαλώ αντιαγία γιατί οι άγιοι κι ο Θεός έχουν απάνθρωπες απαιτήσεις από τους θνητούς, ενώ η μάνα μας, τόσο ενάρετη η ίδια, ήξερε πόσο αντιανθρώπινο είναι το να είσαι αλάθητος";, ";Οχτώ φορές πλάστηκε μέσα της ο κόσμος κι έσκισε τα τοιχώματα ανυπόμονα να βγει στο φως πασπατεύοντας για αγάπη";.

Η Λιλή Ζωγράφου μ’ αυτό το μεγαλοπρεπές λιτό κείμενο καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη σε σκέψεις, να τον κάνει να δει τη ζωή με άλλο μάτι, να ανοίξει την καρδιά του σε ανυποψίαστες αλήθειες. Πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα μικρά διαμάντια της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

Λιλή Ζωγράφου - Η αγάπη άργησε μια μέρα

Milan Kundera - Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι

Θεωρούμενη το αριστούργημα του Μίλαν Κούντερα, "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι" ακολουθεί τα μεγάλα πρότυπα του μυθιστορήματος-δοκιμίου, τοποθετώντας τη δράση στην Πράγα της δεκαετίας του 1960, των ζοφερότερων χρόνων του τσεχοσλοβακικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Έρωτας και ιδεολογία, αυταπάτες και διαψεύσεις συναντιούνται και συγκρούονται σε ένα πεδίο δυνάμεων αναμφισβήτητα καταπιεστικό, όπου η λαχτάρα για την ελευθερία και για μια διάσπαση της ύπαρξης "ελαφρότερη" παίρνει δραματικά την όψη μιας προσμονής καταδικασμένης στην αποτυχία. Η ιστορία του έρωτα ανάμεσα τον Τόμας, γιατρό και πρώην κομμουνιστή αλλά ακόμη υλιστή, και στην Τερέζα, δοσμένη αντίθετα στη συλλογιστική μιας "ψυχής" προς αναζήτηση, γίνεται εύκολα το υπόδειγμα για όλες τις ασυνεννοησίες και τις μελαγχολίες που μπορούν να αναδυθούν όταν ο έρωτας γίνεται κατά πρώτο λόγο βολιδοσκόπηση προορισμένη να βυθομετρήσει τις αβύσσους της ίδιας μας της δυστυχίας. Οι προδοσίες και οι εγκαταλείψεις, οι συγκρούσεις και οι συμφιλιώσεις προκύπτουν από την προσπάθεια φυγής από μια αλήθεια της ύπαρξης, που ο συγγραφέας την προσεγγίζει σε ασυνήθιστο βάθος, μια αλήθεια που είναι ίσως αδύνατο, όσο και αν πασχίσει κανείς, να την αποδεχτεί, ως το έσχατο όριό της. Αλλά το θαύμα που συντελείται από τον Κούντερα συνίσταται στο ότι όλα αυτά μας τα προσφέρει με απίστευτα ανάλαφρο χειρισμό, με ένα επίχρισμα χαμογελαστής ειρωνείας, η οποία χωρίς να ευτελίζει τα συμφραζόμενα, πετυχαίνει να μας κάνει να αισθανθούμε ότι η υπόθεση αφορά όλους μας. (εφημερίδα "La Repubblica")

Milan Kundera - Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι

Χόρχε Λουίς Μπόρχες - Το βιβλίο των Φανταστικών Όντων

Η πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου, που περιείχε 82 άρθρα, έγινε στο Μεξικό το 1957. Είχε τότε τον τίτλο Manual de Zoologia Fantastica (Εγχειρίδιο Φανταστικής Ζωολογίας). Τo 1967 μια δεύτερη έκδοση με τίτλο El libro de los seres imaginarios (Το βιβλίο των Φανταστικών Οντων) δημοσιεύθηκε στo Μπουένος Άϊρες, με 34 πρόσθετα άρθρα. Τό 1969 κυκλοφόρησε στα αγγλικά, με διορθωμένα αρκετά απ' τα αρχικά άρθρα και με την προσθήκη μερικών ακόμη. Η τελευταία αυτή έκδοση, που την επιμελήθηκε ο Νόρμαν Τόμας ντι Τζιοβάνι σε συνεργασία με τον ίδιο τό Χ. Λ. Μπόρχες, περιέχει 120 άρθρα. Ακολουθεί ο πρόλογος στην έκδοση του 1967:

«Ο τίτλος του βιβλίου θα μπορούσε να δικαιολογήσει να περιληφθούν σ' αυτό ο πρίγκιπας Άμλετ, ο σκοπός, η γραμμή, η επιφάνεια, οι άπειρες διαστάσεις των υπερεπιπέδων και υπέρογκων, όλοι οι όροι της γενετικής, και ίσως ο καθένας από μας και ο Θεός.

Περιοριστήκαμε, ωστόσο, σε ό,τι άμεσα περιλαμβάνεται στις λέξεις «φανταστικά όντα». Γράψαμε ένα βιβλίο για τα παράξενα όντα, που δημιούργησε στο χρόνο και στο χώρο η ανθρώπινη φαντασία.

Αγνοούμε τη σημασία του δράκοντα, όπως αγνοούμε και τη σημασία του σύμπαντος, άλλα υπάρχει κάτι στην εικόνα του δράκοντα, που εξάπτει τη φαντασία του άνθρωπου και σ' αυτό οφείλεται η εμφάνιση του σε διάφορους τόπους και περιόδους.

Ένα βιβλίο αυτού του είδους αναπόφευκτα δεν είναι πλήρες. Κάθε καινούρια έκδοση αποτελεί τη βάοη για μελλοντικές εκδόσεις, που μπορούν να μεγαλώνουν αδιάκοπα. Καλούμε τους ενδεχόμενους αναγνώστες στην Κολομβία ή την Παραγουάη, να μας στείλουν τα ονόματα, την ακριβή περιγραφή και τα κυριότερα χαρακτηριστικά των τοπικών τους τεράτων.

Όπως με όλες τις ανθολογίες, όπως με τους ανεξάντλητους τόμους του Ρόμπερτ Μπάρτον, του Φρέιζερ ή του Πλίνιου, το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων δεν πρέπει να διαβαστεί στη σειρά. Θα θέλαμε, ο αναγνώστης να βυθιστεί στις σελίδες του κατ' εκλογήν, ακριβώς όπως ο καθένας παίζει με τα εναλλασσόμενα σχήματα ενός καλειδοσκοπίου.

Οι πηγές αυτής της συλλογής είναι πολυάριθμες, αναφέρονται σε κάθε κομμάτι. Άς μάς συγχωρεθεί κάποια τυχαία παράλειψη. Σεπτέμβριος 1967 J. L. Β. Μ. G.»

Χόρχε Λουίς Μπόρχες - Το βιβλίο των Φανταστικών Όντων

Πέτρος Μαρτινίδης - Πως πάνε στον "Παραδεισο" του Αρκά

Πρόκειται για ένα βιβλίο του Π. Μαρτινίδη για την ιστορία του γέλιου, εικονογραφημένο με 100 έγχρωμα strips από τη δουλειά του Αρκά.

Ξέρουμε όλοι γιατί γελάμε διαβάζοντας Αρκά. Θα γελούσαμε άραγε πριν 200 ή 2000 χρόνια; Κι ενδιάμεσα, μήπως φοβόμασταν μη χάσουμε την αθάνατη ψυχή μας γελώντας; Αν η ανεμελιά είναι το κέρδος του γέλιου, τι μας νοιάζουν τα 200, 2000 ή 1000 χρόνια πριν. Αρκεί που γελάμε. Είναι όμως η ανεμελιά το μόνο κέρδος;

«Η διακωμώδηση οτιδήποτε σοβαρού δεν επιτρέπει να ξεχνάμε κάθε σοβαρότητα στο ίδιο το γέλιο», γράφεται κάπου στο τέλος αυτού του βιβλίου. Γι' αυτό στις τρεις ενότητές του διατρέχει την ιστορία του γέλιου, εξετάζει τη γενεαλογία όλων των σειρών του Αρκά -από τον Κόκκορα του 1981 ώς τη Ζωή μετά του 2007- κι επιχειρεί να εντοπίσει την ιδιοπροσωπία και το βεληνεκές του χιούμορ του.

Γελά καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος, λέμε συνήθως. Ακόμα καλύτερα γελάει ο πιο διαβασμένος. Κι εξασφαλίζει τον Παράδεισο του Αρκά ακριβώς όπως τον άλλο: εφόσον δεν... πηγαίνει αδιάβαστος.

Πέτρος Μαρτινίδης - Πως πάνε στον "Παραδεισο" του Αρκά

Mikhail Bakunin - Θεός και κράτος

«Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνονται δυο κείμενα. Το πρώτο, είναι μια ανάλυση της ζωής και τον έργου του Μιχαήλ Μπακούνιν από τον καναδό αναρχικό Τζορτζ Γούντκοκ. Το δεύτερο, είναι το έργο του Μπακούνιν Θεός και κράτος.

Ο ποιητής, δημοσιογράφος και εκδότης Τζορτζ Γούντκοκ έζησε μέχρι τα 1949 στην Αγγλία, όπου αφενός η γνωριμία του με την Μαρί Λουίζ Μπερνέρι (κόρη του Καμίλο Μπερνέρι) και αφετέρου ο φιλειρηνισμός του, τον οδήγησαν φυσικότατα στον αναρχισμό. Από τα 1949 και μετά ζει στον Καναδά και έχει γράψει πολλά έργα για τον αναρχισμό και τους αναρχικούς. Από το πιο βασικό του έργο, έχουμε πάρει και το κείμενο που ακολουθεί και αναφέρεται στον Μιχαήλ Μπακούνιν. Η μετάφραση έγινε από το αγγλικό πρωτότυπο.

Οσο για το έργο του Μπακούνιν Θεός και κράτος, η μετάφραση του έγινε από τη γαλλική έκδοση που επιμελήθηκε ο Μαξ Νετλάου. Μερικές σημειώσεις που κρίθηκαν απαραίτητες βρίσκονται στο τέλος του βιβλίου.» σ.τ.Μ. Μάρτης 1985

Mikhail Bakunin - Θεός και κράτος

Paulo Coelho - Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει

"Οι ποιητές αγαπούσαν την πανσέληνο και έγραφαν γι΄αυτή χιλιάδες στίχους, αλλά η Βερόνικα είχε πάθος για το μισοφέγγαρο, επειδή είχε ακόμη χώρο να μεγαλώσει, να επεκταθεί, να γεμίσει με φως όλη την επιφάνειά του πριν από την αναπόφευκτη παρακμή του."

Η Βερόνικα ζει με τα ίδια όνειρα και τις ίδιες επιθυμίες που έχει ο κάθε νέος σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Κάνει μια καλούτσικη δουλειά και μένει σ' ένα μικρό διαμέρισμα που της παρέχει την ευχαρίστηση του ιδιωτικού της χώρου. Συχνάζει σε μπαρ με κίνηση. Συναντά όμορφα αγόρια και βγαίνει με μερικά. Παρ’ όλα αυτά, η Βερόνικα δεν είναι ευτυχισμένη. Κάτι της λείπει στη ζωή. Γι’ αυτό, το πρωί της 11ης Νοεμβρίου 1997, η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει.

Φαντασία και όνειρα. Έρωτας και τρέλα. Επιθυμία και θάνατος. Οδεύοντας προς το θάνατο, η Βερόνικα διαπιστώνει ότι κάθε στιγμή της ύπαρξης αποτελεί μια επιλογή για το αν θα ζήσουμε ή αν θα τα παρατήσουμε όλα. Η Βερόνικα δοκιμάζει νέες ηδονές και ανακαλύπτει ότι πάντα υπάρχει κάποιο νόημα για τη ζωή. Μόνο που ο χρόνος είναι λίγος. Η Βερόνικα αποφάσισε να πεθάνει και αυτός ο δρόμος δεν έχει επιστροφή.

Paulo Coelho - Η Βερόνικα αποφασίζει να Πεθάνει